'Krijnsels'

Aan het eind van een bijzonder onstuimige dag waarop stormvlagen en regen- en hagelbuien het toch al zo drassige land hevig geselden, zit ik rond een uur of vijf in de behaaglijke beschutting van mijn auto over het Hoeksmeer te turen.

Sinds een paar dagen zijn ook hier de grutto’s terug uit Afrika en omstreken.
Ik had hun ‘wiet-o-wiet’ al eerder vernomen en nu zie ik ze ook weer als van ouds in kleine groepjes op het dijkje staan.

De meesten doen dat een beetje ‘’doek-nekt’’ ( Een Groninger uitdrukking voor als je wat inéén gedoken zit” ) tegen de niets ontziende wind.
Maar af en toe steekt er eentje de ranke hals omhoog, om kortstondig de omgeving in zich op te nemen..

Ook al zijn de weersomstandigheden nu opeens weer helemaal anti-lente, dit zijn wél dat soort fijne voorjaarsbodes die ons alvast komen vertellen dat het allemaal weer goed gaat komen.

Terwijl we hier in Nederland de warmste februaridagen sinds de weerwaarnemingen beleven, ervoer ik in de afgelopen week hoe koud het óók kan zijn.

Het begon allemaal met een valse start, doordat de vliegorganisatie SAS mijn vlucht vlak voor vertrek canselde en ik pas een dag later via twee tussenlandingen in Kopenhagen en Stockholm aankwam in Luleå in Norrbottens Lan, Noord Zweden

Maar een kleine week in Lapland maakte alles goed en bracht me de intense winterbeleving waarop ik hoopte; zware sneeuwval, gevolgd door een paar heldere diepvriesdagen, waarin het op het top- of dieptepunt maar liefst 28,2 C vroor.

Om dan ’s morgens naar buiten te kunnen stappen in die prachtig verstilde, witte wereld en de steenkoude lucht inademen , waarbij direct je neushaartjes bevriezen..wat een voorrecht om dat mee te maken!

Die urenlange boswandelingen , dat unieke schaatsen op de meter-dik bevroren Botnische Golf, dat alsmaar kijken naar die besneeuwde ossenbloedrode Zweedse huizen en de kerstkaarterige dorpsgezichten. Ik kreeg er niet genoeg van.

Op één van de bekende natuurfenomenen, het Noorderlicht had ik me wel bijzonder verheugd maar ondanks relatief heldere nachten en alsmaar weer hoopvol de lucht in turen – ik sliep zelfs speciaal daarvoor met de gordijnen open – bleef de sterrenhemel ingetogen donker.

En dan die élanden waar ik ook nogal op gespitst was…ze waren er zeker!

Ook in en rondom mijn logeeradres, verrieden de diep in de sneeuw gedrukte, kenmerkende sporen hun aanwezigheid en ik ben op een gegeven moment zelfs als een echte ‘trapper’ zo’n track gaan volgen in de hoop om zomaar opeens zo’n enorme gedaante voor me te zien opdoemen, maar…nóppes!

Gelukkig trof ik wel die andere typische Noordelijke en tot de verbeelding sprekende beesten aan .. Rendieren! Ik moest ook hier lang voor zoeken, maar tijdens een rustig autotochtje lukt het me toch op afstand een paar van die wilde arreslee-trekkers vast te leggen.

Ik hou mijn verhaal verder maar kort en laat de beelden spreken…

Zo snel als het daar in diepvries is gedompeld, zo snel kan kennelijk ook de dooi toeslaan, want op donderdag deed zachte lucht het kwik binnen 8 uur van – 27 C naar + 1 C oplopen en biggelden onder het autorijden grote plakken soft-ijs op de voorruit naar beneden.

O ja, op de laatste morgen voor mijn vertrek, slurpend aan mijn bakje thee, als ik alles inclusief de camera-spullen heb ingepakt, kijk ik gewoontegetrouw nog even na-mijmerend uit het raam naar de verre besneeuwde bosrand. En laat ik dáár dan toch twee elanden als in een vertraagde film heel rustig tevoorschijn zien komen..
Alsof ze er op hebben gewacht!
Enfin ze waren toch te ver weg voor een acceptabele foto en ik héb ze gespot!

De terugreis verloopt voorspoedig en ik voel me dan ook dubbelop in mijn SAS !

Zo…en nu genieten van de Lentewarmte!

Het is vrij bijzonder dat het zo lang en vroeg in februari al zo voorjaarsachtig aandoet, waarbij ‘zagende’  meesjes en ontluikende krokussen hun best doen om mijn fotografische aandacht te trekken.

Maar door allerlei omstandigheden staat mijn hoofd daar nu  niet zo naar en onderstaande plaatjes komen dan ook uit de ‘oude doos’.

Daar komt bij dat ik volgende week in heel andere weersituaties hoop te bivakkeren!
Ik sta namelijk op het punt om 7 dagen in m’n upje een self-made-trip naar Zweeds Lapland maken, waarmee een reeds lang gekoesterde winter-natuurwens in vervulling lijkt te gaan.

In zeven sloten tegelijk lopen, is daar vrijwel onmogelijk vanwege sneeuwhoogtes en ijsdiktes, maar avontuurlijk-spannend is het wel.

Als ik terug ben, heb ik vast en zeker wel iets moois om op deze plek met jullie te delen!

Groet
Krijn

Ja, dat was natuurlijk een prachtige aanblik bij het openschuiven van de gordijnen..

Lang geleden dat veld en beemd van zo’n hoogpolig wit tapijtje werd voorzien, dat ook nog wel een paar dagen wil blijven liggen.

Meteen oogt alles een stuk frisser en fleuriger vind ik. Er is direct fotografisch perspectief..
Onooglijke zaaddozen zijn door middel van kunstig kantwerk siervoorwerpjes geworden..

en een verdwaalde sneeuwvlok lijkt van héél dichtbij iets duurs uit een bijouterie-winkel..

Er zit voortgang in het proces van het maken van natuurvideo’s  en het werken aan het filmproject. Langzamerhand ben ik begonnen aan het verzamelen van het eerste ruwe beeldmateriaal, het uitbouwen van benodigde apparatuur en het oefenen in videobewerking. Ik beleef ook hier weer veel plezier aan, maar ik stuit ook bij dit nieuwe fenomeen weer vaak op de grenzen van het eigen kunnen en de beperkingen die de techniek en soms ook  de portemonnee met zich brengt.

Maar ..ik heb al weer heerlijk aan de rand van het Hoeksmeer in de prut gelegen om steltlopertjes te filmen en hurkte genietend in  een ruige rietwal van het Damsterdiep om nét die fraaie weerspiegeling in het water in beeld te kunnen krijgen..

En ik banjerde gelaarsd door bergen opéén gewaaide herfstbladeren en genoot van het gouden najaarslicht dat flonkerend door de stammen van dat prachtige Ekenstein scheen…

Van dat laatste maakte ik een korte impressie, die ik hier graag wil laten zien!

Zo…weer terug van een weekje heerlijk uitwaaien op en rond het Sonderstrand van het Deense Rømø, waar we een aantal dagen met kids en kleinkids in een vakantiehuisje – nou ja..huisje? -verbleven.

“Wat ik het leukste aan de vakantie heb gevonden” vroeg iemand mij op de laatste dag.
Daar kon ik heel kort over zijn. Dat was het dagelijkse gezelschap van vertrouwde geliefden!
Samen zijn, eindeloos spelletjes doen, kilometers strandwandelen, lekker eten, een goed glas en veel slap én serieus kletsen!

Is dat het typische wat de Denen ‘Hygge’ noemen? Ik denk het!

Het Deense ‘hygge’ is een beet je een abstract begrip, wat zowel een fysieke als een mentale staat omschrijft.

Het woord is ook bij ons nogal ‘in’ tegenwoordig.
‘Hygge’ is een lifestyle, een speciale sfeer, waarbij de Denen met die uitdrukking een soort monopolie menen te hebben, maar volgens mij zeggen wij daar gewoon ´gezelligheid´ tegen.

Tijdens dat strandwandelen heb ik toch zo af en toe de camera ter hand genomen om iets van die die heerlijke uitwaai-sfeer vast te leggen, want dáár bestaan eigenlijk helemaal geen woorden voor..

Toen de angst voor de reus was verdwenen

Is het volk ter plekke verschenen

Van Goliath bleef niet veel heel

enkel zijn romp na ‘t strijdtoneel

Want men nam als trofee

zijn reuzenkop mee

De Filistijnen… die namen de benen

Terugrijdend van Groningen zie ik hoe er zo’n beetje om de 500 meter wel een buizerd op een hek- of dampaal heeft plaats genomen. Het is duidelijk October geworden, want dat is de maand waarin duizenden Buizerds of Buizerden ( mag allebei) vanuit het Noorden komen afzakken naar onze – qua weertype – relatief zachte gebieden.
Ik heb erin de afgelopen jaren inmiddels tientallen keren succesvol op ‘geschoten’ en altijd weer geniet ik in de directe nabijheid van zo’n machtige roofvogel van zijn imposante voorkomen.

Buizerds zijn erg gevarieerd qua kleur en tekening. Van donkerbruin tot bijna wit en ik laat daar maar even een paar voorbeelden van zien..

Héél, héél soms tref je een echt bijzondere variant aan, zijn neef de Ruigpootbuizerd!

Dat is eigenlijk dé buizerd van het noorden, die daar leeft van lemmingen en woelmuizen. Een echte zeldzaamheid die bij ons van oktober tot april wordt gezien in open land.

De ruigpootbuizerd is lastig te onderscheiden van zijn familielid maar heeft lange vleugels en vliegt met soepele, trage vleugelslag. De staart heeft een witte basis en een of meer zwarte banden.
Onder de vleugels zitten grote zwarte polsvlekken en de meeste ruigpoten hebben een donker buikschild. Van dichtbij is de bevederde poot te zien, vandaar zijn naamgeving. ‘Bidden’ doen – net als torenvalken – zowel buizerds als ruigpootbuizerds. Maar de ruigpoot doet dat wel vaker en ik had ooit een groot geluk om in de Lauwersmeerpolder zo’n ‘biddend’ exemplaar aan te treffen die zich niets aantrok van dat mannetje in de auto daar onder hem!

Een van de belangrijkste ‘Grunneger’ sportevenementen is sinds jaar en dag het Wandelfestival Tocht om de Noord. Een ontdekkingstocht door Groningen met jaarlijks nieuwe thema’s, nieuwe culturele uitingen, nieuwe dorpen, nieuwe routes, nieuwe doorsteekjes!
Dit jaar staat de tocht in het teken van de schilders van De Groninger Ploeg. Hierbij gaan de wandelaars ontdekken op welke kleurrijke manieren de schilders het Groninger landschap hebben vastgelegd om te beseffen waarom juist het Groninger landschap met zijn enorme decor aan ruimte, diversiteit, kleuren zo’n geweldige aantrekkingskracht uitoefende op de beroemde schilders van De Ploeg.
Nou ja, zoiets staat er over geschreven in de wervende brochures en als u nu denkt dat ik daaraan heb meegedaan, neen dus.

Maar ze kwamen vandaag wel in enorme drommen voor ons huis over het Storksterpad richting Westeremden langs lopen. Een gezellig gezicht, met af en toe bekende stappers waar we dan vrolijk naar zwaaien!

 
We staan nog net niet applaudisserend langs de weg, maar leveren toch wel een bescheiden bijdrage in de vorm van een ooit door mijn jongste dochter gemaakt – en door ‘de Ploeg’ geïnspireerd – schilderwerkje. Mét bemoedigende tekst en ‘n stichtelijk spreukje, waar uiteraard lang niet iedereen de tijd voor had of nam om het te lezen. Maar wie het wél deed, zagen we toch vaak instemmend knikken…en dat vonden we óók weer leuk!

Van de week was ik al weer even in Ekenstein op zoek geweest naar vers gevallen eikels, om daarmee in het najaar weer Gaaien in de tuin te kunnen lokken en gelukkig is dit jaar ondanks de langdurige droogte een goed mastjaar geworden !
Een mastjaar is een jaar waarin bomen veel vruchten leveren. Het woord is echter een beetje in de vergetelheid geraakt. Het komt uit vroeger tijden toen varkens in de herfst het bos in werden gestuurd om zich tegoed te doen aan eikels, beukenootjes en andere boomvruchten.
Waren die in overvloed aanwezig dan was er de belofte dat de varkens goed vet ‘gemast’ zouden worden.

Zo’n rustig verzamelloopje in dat héél langzaam verkleurend park, doet me ook altijd weer denken aan die spreekwoordelijke kousenvoeten waarop de herfst doorgaans naderbij komt sluipen.

Maar vandaag kwam ie gewoon ongegeneerd binnenroffelen..
Als een blad sloeg vandaag het weer om, vergezeld van bijpassende wind en regenvlagen die ons weer eens ouderwets diep in de kraag doen duiken.

Eenmaal in de droge auto gezeten, zie ik dat erop de autoruit zo’n omgeslagen blaadje is vastgeplakt dat op een of andere manier toch ook wel weer de charmante kanten van het nieuwe seizoen laat zien..

Ja, dat was wel even een opvallend verschilletje de afgelopen dagen.

Terwijl het zuiden zich in zon en zomerse temperaturen mocht verheugen, werden wij daarvoor afgeschermd door een dagenlang halsstarrig boven onze hoofden aanwezige, vaalgrijze dweil waaruit de natuur ook nog  af en toe een hoeveelheid hemelwater wist te wringen..

Maar zo tegen acht uur in de avond gingen plotseling de gordijnen op een kier en kregen we nog even een goedmakertje in de vorm van een bloedrood kleurenspektakel..

Juist om die reden heb ik mijn eigen gordijnen dan nog niet gesloten, want jóngens wat is dat uitzicht vanaf dit plekje dan toch weer eens allemachtig mooi!

Hier is even een klein eerbetoon op zijn plaats aan het Driekleurig Viooltje dat zich al vanaf mei op een af andere manier alsmaar dapper bloeiend in stand weet te houden. En dat niet in de vruchtbare aarde van een gazonnetje of tuin maar gewoon tussen de stenen van mijn terras. Ongevraagd wurmde het zich omhoog vanuit een spleet waarin menselijkerwijs geen enkele ruimte zit.

Wáár haalt zoiets nu de kracht en energie vandaan om tegen alle logica in, zich zo te handhaven en in subtiele schoonheid te manifesteren.

Terwijl alles wat groen was in de schroeiende hitte en droogte van de afgelopen zomermaanden verkommerde en wegkwijnde, bracht hij zonder ook maar de geringste verzorging te hebben genoten, steeds maar weer tientallen geel-paars-witte bloemhoofdjes te voorschijn, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Nou ja, het is natuurlijk ook geen nieuws dat een barst in het het graniet van de eeuwigheid veroorzaakt, maar toch ..ik wilde ’t even kwijt.

Daarom ging ik speciaal voor hem ( of haar) even op de knieën om vanaf deze plaats fotografisch hulde te brengen vanwege het stille huzarenstukje van de ‘ Viola Tricolor’ !

Er is een nestje Zwarte Roodstaarten uitgekomen op een onontdekt plekje ergens in de ruigte voor of achter het huis en de inmiddels vliegvlugge jongen zwerven als pluizige haarballen op goed geluk door de tuin, op vaste hekpaaltjes plaats nemend in de hoop dat paps of mams nog een hapje komt toestoppen.
Maar dat is voorbij!

Ze zijn inmiddels ook zelf in staat om mugjes en larfjes op te pikken om te zorgen dat de voorraad proteïne snel wordt omgezet in de benodigde energie voor de grote Noord-Afrika-reis die ze straks zullen moeten ondernemen.
Je ziet het er nu nog niet aan af dat ze met die nog amper volgroeide vlerkjes over een paar weken door weer en wind die Middellandse Zee oversteken om daar de wintertijd door te brengen, maar dat staat toch echt te gebeuren. Hoewel, veel schijnen ook te blijven hangen in Zuid Europa en is de winter bij ons weer eens erg zacht, dan is er zelfs hier in december soms zo’n exemplaar op de voederplank te vinden.

Tsja, waarom zou je dan ook.

Nou ja, je hoort ‘m denken  “Práát me er nog even niet van zeg…’t is nog augustus”