Tijdje weg ..

Natuurlijk waardeer ik de schoonheid van gevallen regendruppels die zich in herhalende patronen op het leerachtige blad en de zalmkleurige kelk van de inmiddels ontloken waterlelies in de vijver hebben gevormd, maar toch..

 

vivr2

vivr3

 

We verlangen naar warmte en stabiel zomerweer en dat valt ons nog steeds niet ten deel in ons kikkerlandje, maar wat niet is zal vast nog komen.
Wijzelf nemen er alvast een voorschot op en zakken vandaag af naar la Douce France, wat inhoudt dat het wel weer een tijdje zal duren voordat er weer een nieuw ‘Pronkjewailtje’ verschijnt.
Ik hoop weer terug te keren met een nieuwe schat aan herinneringen en natuurbeelden.
Tot dan!

Krijn

Aanvlieg-looping..

De permissie die ik aan de in de nok van ons huis broedende huiszwaluwen heb verstrekt, heeft als keerzijde dat het toch wel aardig wat op de grond gedeponeerde vogelpoep oplevert. Daar staat natuurlijk het gezellig kwetterend aan en afvliegen tegenover wanneer de ouders om beurten de jongen voeren.

Ze zijn inmiddels bijna tegen uitvliegen aan en steken hun aandoenlijk kopje alvast uit het vlieggat om er op tijd bij te zijn wanneer het eten wordt opgediend..

zwal6

 

Op zich is het niet moeilijk om een aardig plaatje te maken van de voedseloverdracht..

 

zwal5

 

maar het is echt een hele toer om die razendsnelle vogels ook nog eens in vliegende vaart te fotograferen wanneer ze hun aanvlieg-looping maken.
Maar na ettelijke mislukte pogingen, komen er toch twee door mijn persoonlijke ballotage..

 

zwal3

 

huisz2

Een dienstweigeraar …

Na het avondeten zie ik de kans schoon om het gras er nog even af te halen, en start ik het grommende monster weer om dat rijk met klaver en madelieven bezaaide gazon van mij te kortwieken.

Met diep respect zie ik daags na zo’n maai-partij hoe juist die onuitroeibare madeliefjes na hun onthoofding gewoon doorgaan met het opnieuw en onbevangen opsteken van hun fraaie bloemen -kransjes. Ze horen eigenlijk niet in een goed onderhouden grastapijt, maar ik vind die feestelijk spikkelende bloeiertjes best attractief staan, ook al lijkt het meer op een bloemetjeswei dan op een strak model-gazon.

Speciaal voor hen, zeg maar als ode aan de dappere, zelfs in de winter bloeiende Madelief, zet ik de machine halverwege de maaibeurt even uit en ga ik vóór ik ze allemáál executeer even voor de laatste der Mohikanen op de knieën om er een paar op hun allermooist te portretteren.
Ik hoor ’t me zelf hardop tegen hen zeggen;.. ‘straks ráts ik jullie er gewoon af hoor, maar eerst…’

Daar ben ik dan wel even een dik kwartier mee zoet en als de platen naar mijn zin zijn en ik dan wat strammig overeind kom om het vonnis daadwerkelijk uit te voeren, weigert de motor opeens halsstarrig dienst. Hoe ik ook trek, choke, benzine-check, zinloos in zijn ingewanden staar en er voor de zekerheid als gebruikelijk nog maar eens zachtjes tegen aan schop.. Hij start niet meer!

madel1

 

En zo wordt in een smal strookje wat hoog opgeschoten gras een aantal vege lijfjes gered, zo het lijkt door een haperende beulsmachine vol gewetensbezwaren..

Nou ja, morgen of óvermorgen maak ik het karwei wel af en gelukkig hebben we dan de foto’s nog..

 

madel2

 

madel3

Boerenzwaalfkes…

 

Vandaag een soort vervolg op de vorige aflevering van Pronkjewailtjes over de alom aanwezige hangjongeren onder de vogels..

 

Ik trof naast een  landweggetje bij Garreweer namelijk enkele jonge, vliegvlugge boerenzwaalfkes aan die zoals te doen gebruikelijk, steevast op een stukje draad of hekpaal neerstrijken om op die plek een muggenhapje van paps of mams te krijgen toegestopt. Da’s altijd weer een spectaculair gezicht omdat de voedseloverdracht in volle vlucht wordt uitgevoerd.

 

Ik had deze keer de pech dat er zich storende grashalmen tussen mij en de vogels bevonden waardoor de opnames door een vage waas werden vertroebeld. Niet echt naar mijn zin dus…

zwal1

 

 

Om die reden plaats ik hieronder twee eerder genomen foto’s van een vergelijkbare situatie waarop  de intieme details van zo’n bijzonder moment van het uitwisselen van insecten-snacks veel beter uitkomen..

 

Boerenzwaluwen, Juni 2

 

Boerenzwaluwen, Juni

Pubers..

 

Als je in deze tijd goed om je heen kijkt zie je hoe er her en der, pas uitgevlogen zangvogeljongen zijn te bewonderen. Wat onzeker van gedrag en onbeholpen in houding .
Bijna op eigen benen – “ láát me nou toch, pa” – maar wel nog continu voedsel vragend van hun ouders, vooral ook herkenbaar aan hun nog onbebaarde en grote naar beneden gerichte mondhoekjes waardoor ze me vaak aan pruilende tieners doen denken

Kenmerken van aandoenlijke pubers waarvan ik een paar in eigen tuin of daarbuiten aantrof..

U ziet achtereenvolgens de adolescente vorm van een Zwarte Roodstaart, Roodborst en Boerenzwaluw..

 

roodsat

 

 

roodbjong1

 

 

zwaluw

Nog even ..

Zo… de vijver is vorige week afgewerkt met een heuse vlonderrand..

Volgens mijn kinderen ziet ie er deze keer niet eens echt ‘Krijnig’ uit..

Ik weet precies wat ze bedoelen.  Minder  ‘krakkemikkig en tierelantijnerig’.  Mijn vrouw, vind het geheel zelfs lichtelijk  ‘Renger Woltjer’- achtig, doelend op het vlijtwerk van mijn lieve schoonvader die in zijn leven een vakkundig spoor naliet van smetteloze,  zuiver haaks en waterpas liggende, recht-toe-recht-aan werkjes en perkjes.

Nou ja, zeg…

Als ze nog éven doorpraten, ga ik tuinkabouters plaatsen!

vivr1

Inmiddels zijn ook de vissen met enig ceremonieel te water gelaten, zodat het fijne kijkspel kan beginnen..

 

vivr2

 

Het hóórspel, waar ik ook naar uitzie (wat trouwens een wat vreemde uitdrukking is in dit verband) zal nog wel even op zich laten wachten want de groene kikkers hebben voorlopig de weg naar dit onderkomen nog niet weten te vinden.

Maar ‘t is slechts een kwestie van tijd voordat het weer zover is dat ik ze voorzichtig buikschuivend tot op een paar decimeter kan benaderen…

 

Groene Kikker

Klein leed..

Ach..vergeleken met het wereldleed stelt ’t allemaal niks voor natuurlijk maar toch..het is zó sneu!

Vannacht schrokken wij alle twee op vanwege een doffe , zachte klap die we op geen enkele manier konden plaatsen. We waren ook té diep in Morpheus armen om er echt acht op te slaan..
“Er valt iets” mummelden we slaapdronken tegen elkaar en omdat ik dan de allerlaatste ben die er uit zal springen om op speurtocht te gaan, dommelden we daarna ook al snel weer in.

De volgende dag toont Janneke mij de trieste aanblik van de restanten van het op het balkon met een bons te pletter gevallen Huiszwaluwnestje dat kennelijk niet kleefkrachtig genoeg is geweest..

zwal4

 

Verdwaasd komen de nu niet meer aanstaande ouders nog af en toe even langs de rampplek vliegen, alsof ze ’t zelf ook niet kunnen geloven..

 

zwal3

 

Gelukkig is er aan de voorzijde onder de overkapping ook een nestkom geplaatst waarin druk wordt gebroed en van de week heeft een ánder zwaluwpaar daar weer met kunst- en vliegwerk nóg een appartement onder aan vast weten te bakken..

 

zwal2

 

Als dat maar goed gaat..

Afweging …

 

Hoewel ik aanvankelijk anders had besloten heb ik me toch weer gestort op de aanleg van een tuinvijver. Een stuk minder groot en bewerkelijk dan de vorige, dát wel.
Het is de aanblik van zo’n spiegelend extra bijzonder waterlandschapje met altijd weer verrassende natuurlijke zwemmende en zwevende bewoners en bezoekers die me over heeft gehaald er toch weer aan te beginnen.

 

vijv2

 

Het graafwerk heb ik uitbesteed, maar de aanleg heb ik zelf ter hand genomen en – hoewel dat na mijn doe-het-zelf-activiteiten doorgaans maar zelden het geval is, ben ik nu best een beetje trots op ’t resultaat.

 

vijv1

 

De voorkant wacht nog op een nette afwerking zoals u ziet, maar inmiddels hebben uit sloot en winkel gehaalde zuurstofplanten voor een glashelder onderkomen en een aantrekkelijk biotoop voor de vissen gezorgd. Over een paar dagen is het zover , dan wordt ie bevolkt met zo’n fijn schooltje van die flitsende kleine goudwindes!

Die worden straks – zoals beloofd- door Mats samen met opa -hoogstpersoonlijk uit de visjeswinkel gehaald.

Tsja..en dan is ’t natuurlijk een kwestie van tijd dat deze jongen óók ooit eens bij míjn visjeswinkel  komt kijken..

 

reig2

 

Nou ja, hoe we dan de lastige afweging maken tussen een close-up-opname van een in een snavel verdwijnende goudvis en het behoud van mijn levende, duurbetaalde vijverhave zien we dan wel weer..

Clap for the roses..

Ergens tussen Westeremden en Stedum weet ik een berm waarin klaprozen welig tieren, tenminste anderhalve week geleden. Het ontbrak me tot nu toe aan tijd om deze heerlijke bloeiers fotografisch uit te buiten en ook vandaag komt het er overdag niet van. Maar de avonden zijn superlang, de zon staat zeker tot kwart voor tien nog laag aan de kim en ik ga er dan toch nog even op uit, want juist in het late avondlicht zijn ze héél fotogeniek.
Gelukkig zijn ze nog niet helemaal uitgebloeid en de uitblijvende regen is ook een meewerkende factor waardoor ze er nog fleurig bij staan.

 

klap2

 
Zéker als er ook nog eens Kamille in de buur t groeit is altijd wel een mooie recht-toe-recht-aan-compositie in rood en wit te maken..

 

klap1

 

 

Maar het allerleukst vind ik het stoeien met tegenlichtreflecties en silhouetten.

 

De zachtbehaarde klaproosbloem en de filigraan gevormde grasjes zijn daarvoor weer eens dankbare motieven…

 

klap3

Tuwiéét..Tuwiéét..

Weer wilde ik na het avondeten een nuttige bijdrage in de tuin verrichten en wéér werd ik prettig gestoord…
Ditmaal door de geagiteerde roepjes van een paartje schitterende tuinvogels, waarvan vooral het mannetje een juweel is zo mooi!

Ongetwijfeld hebben ze gezinsuitbreidingsplannen want ze reageren allebei heel gepikeerd op mijn aanwezigheid door met hoge, ijle fluitjes op buurman’s hek plaats te nemen en daarop middels heftige wip- en knikbewegingen duidelijk te maken dat ze me graag zien ophoepelen.

roodst5

 

roodst3

 

Want dáár in die kamperfoeliestruik, waar ik nu eenmaal óók even bij in de buurt moet zijn, dáár ergens liggen vermoedelijk hun helder blauwe eitjes.

Het zijn Gekraagde Roodstaarten, die ik in Garrelsweer nooit in de tuin heb gezien. Wel de donkere variant, de Zwarte Roodstaart maar vooral die fel witte oogstreep en oranje-rode borst van het gekraagde mannetje onderscheidt hem daar in het bijzonder van.

Tuwiéét.. Tuwiéét…

 

roodst1

“Ik gá al” riep ik, waarbij ze me merkbaar opgelucht zagen vertrekken.

Maar dat was uiteraard om via een schijnbeweging de camera uit huis te halen, want ik kon het niet laten om ze daarna nog éven voor ‘Pronkjewailtjes’ in het zonnetje te zetten.

Make my day..

Vandaag wordt er keihard in en aan de tuin gewerkt, waarbij naast het (laten) aanleggen van een nieuw terras, ook nog eens het gras wordt gemaaid en onkruid gewied en die laatste dingen doe ik dan uiteraard weer zelf.

Tussen die bedrijvigheid door mag ik graag met een schuin oog kijken of er zich ‘en passant’ een foto-kans voordoet. Dat lijkt volgens mijn vrouw dan verdacht veel op uitrusten, maar geloof me dat kost ook best nog inspanning…

In dit geval betreft ’t het voorzichtig besluipen van een fraaie sluipwesp, en dan nét afdrukken een fractie van een seconde vóór dat ie het luchtruim kiest..

 

wesp1

Pfoe…daar ben ik dan even zo geconcentreerd mee bezig dat ik er zelfs opnieuw een beetje ben van gaan zweten !

Je moet het met het maaien van gras ook weer niet al te gek maken vind ik en hier en daar ook wat ruige hoekjes in de tuin, laten voor wat ze zijn.  Overigens is dat ook weer een verdachte theorie die voort zou komen uit mijn van nature wat luie inborst. Maar nu wordt deze overtuiging gelukkig onderstreept door een rustend Bont Zandoogje dat op zo’n lange gespaarde grashalm is gaan zitten om de de nacht af te wachten..

Make my day!

zandoog2

 

 

zandoog1

 

 

Om te gieren ..

Het was al een paar dagen in het nieuws ..

Er zijn 6 Vale Gieren gespot vlak bij mij in de buurt van Stedum.
Tot nu toe ontbrak het me echter aan tijd en gelegenheid om er naar op zoek te gaan en ik ben ook niet zo’n echte ‘vogeltwitcher’ die van ieder vreemd Pietje een glimp moet opvangen.
Maar ja..Vale Gieren op slechts 2 kilometer afstand van mijn huis, da’s een buitenkans die ik me toch niet laat ontnemen en vanmiddag ben ik samen met mijn zoon toch maar even wezen kijken..

Vale gieren worden maar zelden gezien in Nederland. De dieren leven voornamelijk in Zuidwest-Azië en noordelijk Afrika. In Europa komen zij voor in Frankrijk, Spanje en Portugal. Mogelijk zijn deze gieren afkomstig uit Spanje en door de zuidwestenwind afgedreven naar ons land.

Ach, ik héb ze al eens imponerend voorbij zien zweven in de Spaanse Pyreneën en van dichtbij gefotografeerd in de Gorges van de Drôme, maar om ze op een achternamiddag in een bietenveld bijna in je achtertuin te zien zitten is best wel weer een bijzondere ervaring..

Toegegeven, ze zitten wél een beetje te ver weg en het fotolicht is ook niet jé van hèt waardoor er geen fotografische hoogstandjes worden verkregen maar ze komen toch onmiskenbaar in beeld.

 

gier3

 

Je vraagt je toch af hoe ze het hier zoveel dagen volhouden want voor echte aaseters als ze zijn, blijken hier geen grote karkassen in het wild beschikbaar en ik zie een boer voor dit doel ook niet zo gauw een dood zwijntje in het veld kieperen.

Heel af en toe maken ze zelfs een vliegrondje, waarbij hun karakteristieke figuur fraai tot uiting komt.

 

gier2

 

Tegen 18.00 uur kwam het bericht door dat ze de trage wieken hebben genomen en als kleine stippen aan de horizon zijn verdwenen, richting warmere en voedselrijkere oorden.

Zwaalfkes ..

Ik had ze al een tijdje in de smiezen…twitterende huiszwaluwen die een buitengewone belangstelling tonen voor de nok van mijn huis. Een mooie overkapping voor zo’n kunstig bouwwerkje van klei..

 

huiz1 - kopie

 

huiz2

Hoewel ik niet helemaal kan overzien of het houtwerk al dan niet gevoelig zal zijn voor eventuele nestbouw en bijbehorende zwaluwpoepjes vind ik het toch een leuk geschenk om die jentige vogeljes tot onderkomen te kunnen dienen, dus ik hoop dat het wat wordt.
Want om in deze kurkdroge tijden aan kneedbaar leem te komen lijkt me toch een hele opgaaf.

Enfin, we zullen wel zien en ik duik voor de gelegenheid maar even in mijn archief om een close-up opname te laten zien van deze prachtige zomervogel, die we hier met ‘zwaalfke’ aanduiden.

 

Huiszwaluw,

Schrijven met licht..

Heerlijk is het om in de eigen tuin op de toch al vrij late mei-avond nog de mogelijkheid te hebben om te spelen met zonreflecties en contouren van grassen en bloemen..

De feeërieke sfeer die dit met zich mee brengt is met geen pen vast te leggen en wat is het dan fijn om te kunnen ‘foto-graferen’, hetgeen letterlijk betekent ‘schrijven met licht.’

 

zont2

 

zont3

Op Marken ..

Op zo’n dag als deze, waarop we weer eens worden opgeschrikt door naar nieuws, vraag ik me soms af of het wel gepast is om opnieuw gewag te maken van een vrolijk natuurbelevenisje. Het lijkt zo haaks te staan op de wrede dingen die er in dit leven plaats vinden.
Maar aan de andere kant is het juist ook die natuur waarin het er vaak hard aan toe gaat. Toch dient het dáár altijd een doel. We kunnen het plaatsen in de eindeloze cirkel die we ‘struggle of the fittest’ noemen. Wat ons in het menselijke vlak overkomt en wordt aangedaan is soms zo redeloos en onbegrijpelijk dat iedere poging om het te duiden bij voorbaat vruchteloos is.
Het is juist daarom goed om te blijven zien op de dingen die ons – hoe vergankelijk ook – een bron van schoonheid en levenskracht tonen.

Ik mocht afgelopen maandagavond tot en met deze dinsdagochtend samen met broer Jaap doorbrengen in een tot fotohut omgebouwde schaftkeet in een plas-drasgebied op het schiereiland Marken. Ondanks een anderhalf uur durend oponthoud door een onwillige Afsluitdijk-brug, waren we op tijd aanwezig op de boerderij van de familie Terlouw, waar we door de boerin naar hun weidevogel-eldorado-hut werden gebracht. Om half vier er in en er niet eerder weer uit dan de volgende dag 11.00 uur, om verstoring te beperken. Dat lijkt lang en eindeloos, maar geloof ons, die tijd vliegt voorbij. Al bij het openen van de doorkijk-luiken worden we verrast door het feit dat er recent een kwikstaartnestje is gebouwd in een van de raamopeningen waar we toch echt wel door willen koekeloeren..
Enfin, het grote genieten neemt al snel een aanvang doordat grutto’s, tureluurs, bergeenden. kievitkuikens, meerkoeten, grauwe ganzen en wat al niet meer hun beste pootje voorzetten om in fijn avond-strijklicht een heerlijke show ten tonele te voeren.
Ik laat het nu maar even bij geschreven woorden en laat de beelden eerst maar eens spreken..

 

mk1

 

mk2

 

mk10 - kopie

 

mk27 - kopie (2)

mk18 - kopie

 

mk23 - kopie

 

mk11 - kopie

 

mk22 - kopie

 

mk13 - kopie

 

mk15 - kopie

 

mk16 - kopie

 

mk19 - kopie

 

mk5 - kopie

 

Als tegen tienen het licht wegsterft, gaan de buitengeluiden gewoon in volle omvang door en we zweven na de nazit met biertje en knabbels , weg in een onrustige slaap waaruit we tegen haf zes ontwaken in een ochtendsfeer die zijn weerga niet kent.

 

Mk3 - kopie
Jammer dat de meeste vogels hun heil nu elders hebben gezocht, maar ééntje staat ons vanaf een stronkje schril piepend en een beetje verwijtend aan te kijken.
Zij wil haar ei kwijt en op de plek waar dat de bedoeling is overduidelijk bezet.

mk4 - kopie

 

Om half elf laten we ons weer ophalen en we offreren haar het alsnog het verlaten nestje op die toch wel riskante plek, maar wie weet…

mk6 - kopie (2)

 

Na afloop pikken we, voordat we weer noordwaarts reizen nog een terrasje in het haventje van dit pittoreske dorp, waarbij we weer eens merken dat je niet altijd uren in een schuilhut hoeft door te brengen om ‘wildlife’ van héél dichtbij te ervaren!

 

mk7 - kopie

Joepie !

Altijd al wilde ik graag vliegende vlinders fotografisch vastleggen, maar dat is technisch gezien gewoon een hele toer en tot nu toe liep zo’n experiment altijd uit op louter onscherpe plaatjes, frustratie en gezucht.
Voorwaarden voor een geslaagde foto is héél veel licht, razendsnelle sluitertijden, coöperatieve vlinders en een grote dosis geluk en altijd was er wel één conditie waar niet aan werd voldaan.

Maar vanmiddag is ’t me dan eindelijk gelukt om een redelijk goed resultaat te behalen, met behulp van onze bloeiende seringen die met hun bedwelmende geuren alsmaar opnieuw die prachtige Atalanta’s naar zich toe lokten. Dankzij een speciale camera-techniek, een buigzame, maar pijnlijke rug en een bijna volgeschoten geheugenkaartje, slaag ik er in om lucht, bloem en dwarrende vlinder in één beeld samen te vatten.

Joepie !

 

ata3

 

ata1

Paalvogels ..

Als een komeet zijn het gras en de bermkruiden uit de nu eindelijk goed bevochtigde aarde omhoog geschoten. Waakzame vogelouders zoals grutto en tureluur die kuikens hebben rondlopen in het groen kunnen ondanks hun relatief lange nekjes vanaf de grond niet meer zien of en waar er gevaar dreigt.

Zij zoeken het daarom nu hogerop en gebruiken hekpaaltjes als uitkijkposten, vanwaar ze af en toe een vluchtrondje maken om daarna weer snel terug te keren op hun geliefde zitplek.

Als fotograaf kun je daar mooi op anticiperen en je zodanig opstellen dat deze prachtige weidevogels waar we met zijn allen zuinig op moeten zijn, op hun fraaist uitkomen..

In het eerste geval pik ik nog nét dat moment mee waarbij het Tureluurtje nog even zijn vleugels in de balanceerstand zet..

 

Tureluur,

en in het tweede geval biedt een waas van Fluitenkruid , dat eerst hinderlijk in de weg leek te staan, juist net dat romantische effect dat de foto extra cachet geeft…

 

grutto20052015

 

 

 

Met geen pen..

Ze lijken verwarrend veel op sneeuwklokjes en hoewel ze Zomerklokjes heten, bloeien ze hoofzakelijk in mei. De Leujocum aestivum is een best wel zeldzaam, mooi en beschermd plantje, verre neef van de Narcis en op Ekenstein zijn ze in deze tijd op een paar vaste plekken altijd wel te vinden.

Als de ene ranke beauty dan ook nog eens bezoek heeft gekregen van een andere fraai uitgelijnde schoonheid die een beetje zit op te drogen van de zoveelste regenbui, is er een harmonie ontstaan waar je de mond van open valt…

 

Tipje

 

Later, als de vlinder al weer naar onbestemde verten is door gedwarreld, baadt de avondzon een ander exemplaar van zo’n  bolgewasje nog héél even in een soort allergoudste strooilicht dat ook eigenlijk met geen pen valt te beschrijven..

 

Zomerklokje

Van Keesbloumen en Feesbouk ..

Over de koolzaadakkers liet ik me in een vorig blog al lyrisch uit en vandaag kleuren daar de slootwallen vol Fluitenkruid nog eens prachtig tegen aan.

 

koolzaad Delleweg
Het zijn romantisch ogende kanten kunststukjes, nu snel en hoog oprijzend, waardoor ze soms een wuivende uitkijkpost bieden voor kleine zangvogels.
Dát zijn voor mij echte geluksmomenten, wanneer ik er in slaag om de zachte kleurencombinatie van zo’n teer gebouwde vogel en zo’n ranke ‘Keesbloum’ te kunnen vastleggen..

 

grasmusruisred2

 

robotap1

 

Geweldig, omdat met zo veel mee-lezers en –kijkers te mogen delen!
Fijn ook om steeds weer bemoedigende reacties te krijgen, waaruit uw waardering en betrokkenheid blijkt. Het geeft me altijd weer nieuwe inspiratie.
Ik heb, om dit blog met nog meer mensen te kunnen delen – besloten om wat actiever op Facebook te worden en heb ook daar een aparte pagina voor ‘Pronkjewailtjes’ aangemaakt.
Het zou mooi zijn, als jij als meegenietende FB-gebruiker deze site daar wilt ‘liken’ en /of je ‘feesbouk-vrienden en bekenden’ er over wilt tippen.

Alvast dank !
Krijn

In de pocket ..

 

Al eerder maakte ik hier gewag van het voorrecht om vanuit de huiskamer dagelijks de zon onder de kim te kunnen zien zakken, tenminste als de bewolking niet hinderlijk in de weg zit. En dat laatste is toch ook best vaak het geval. Ik ben vorige week al eens  op een sukkeldrafje met de camera naar het één kilometer verderop gelegen bruggetje gehobbeld, omdat ie zo allemachtig mooi in een waterspiegeling aan het uitdoven was. Tenminste dat dacht ik, want eenmaal ter plekke moest ik constateren dat een brede wolkenband als spelbreker was opgetreden en er van dat fraaie gedachtenbeeld niets kon worden gerealiseerd.  Ik kom na zo’n mislukt avontuurtje altijd een beetje besmuikt binnen.

 

“Wat deed je?”

“Hmm? ..O niks bijzonders, fotootje maken, was niks..”

 

Maar zo niet het afgelopen weekend..

Vanuit huis zien we na een grijze dag plotseling de zon nog heel even in alle glorie en bloedrood, laag aan de al verduisterde hemel staan. Vaak is de luchtvochtigheid te hoog waardoor ie te fel schijnt voor het beoogde effect, maar nu zijn de omstandigheden ideaal.

Ik wip subiet op mijn kamersloffen het huis uit, het laantje op en hoef in de slootberm niet lang te zoeken naar een motief dat zich bij uitstek leent voor heel fijn macro-werk in deze omstandigheden.

Als het licht van dat gloedvolle hemellichaam als een rode lampion door zo’n paardenbloemenpluizenbol schijnt ontstaat er van dichtbij een bijna surrealistisch beeld..

zon2

 

Om ’m – ook voor de kijkers – even in het juiste perspectief te zetten, toon ik diezelfde uitgebloeide bloem ook even in de groothoek-stand, waardoor het totale panorama zichtbaar wordt.

 

zon1

 

 

Maar ik ben nog niet klaar, want het lijkt me zo leuk om die eeuwenoude torenspits van de Westeremder Andreas-kerk dan óók nog eens op een bijzondere wijze in het zonnetje te zetten. Maar dan moet ik echt opschieten, want zo’n neerzijgende avondballon gaat op het laatst wel héél snel dalen en ik moet er een paar honderd meter voor snelwandelen vóórdat ik het karakteristieke bouwwerk precies in het centrum van die sterk uitvergrote lichtbron kan plaatsen. In dit geval benut ik  de sterke tele-werking  een superzoomlens op mijn camera en dan krijg ik precies die  sfeervolle plaat die ‘k in gedachten had. Als ik een paar seconden later was geweest, was de scene al van zijn meeste dramatiek beroofd.

 

zon3

 

Hè, hè, die zitten in de pocket..

 

Fluitend stap ik naar binnen en vóór ze kan vragen “wat deed je”  toon ik zelf -vergenoegd al  de display met de geslaagde opnamen, en krijg dat complimentje ..

 

“ Leuk ja..”