Verdikkie ..

 

Wát weer een verschil in weerbeleving zeg!
Na die heerlijke, bijna zomers aandoende voorjaarsweek, duik ik al weer diep in de kraag van de iets te optimistisch in de kast gehangen winterjas, want het is winderig, regenachtig en kil geworden.

Toch ziet de wereld er al weer heel anders uit; groen en uitbundig,  het is ook zo razend hard gegaan met de bladgroei.

Om zingende vogels in bomen en struikjes te kunnen fotograferen is dit de beste tijd.
De pas ontloken blaadjes bieden al wel een decoratieve omlijsting, maar zijn nog net niet zo groot dat ze de vogel aan het oog onttrekken.
Ik maakte deze dagen twee opnamen waarop dit van toepassing was bij ..

deze in april aangekomen Fitis, die zijn melancholiek wiegenliedje continu van hoog naar laag naar beneden riedelt..

 

fitis1

 

En bij onderstaande Winterkoning, die hier al die tijd al wat stilletjes aanwezig was, maar nu luid schetterend om zich heen verkondigt dat er hier – verdikkie nog er es aan toe – maar ééntje de baas is !

 

wint1B

Lazy Sunday Afternoon..

Voor de kenners zal de titel direct tot associaties leiden met een dromerig ‘jaren-60’ hitje van The Small Faces.

Ik moest er ook even aan denken, maar het was in de luie stoel toch weer heerlijk buiten toeven in de middagzon met een goed glas binnen handbereik. De madeliefjes in het kort gemaaide gazon steken direct de vrolijke kopjes weer op en geven meteen die romantisch-zomerse sfeer waar we zo lang naar uitkeken..

zond5

 

Opeens zie ik een van de eerste Oranjetipjes van het jaar door de tuin dwarrelen en zich neerzetten op zo’n madelief en dan ben ik meteen niet meer ‘lazy’ en dribbel haastig het huis in om de camera uit de tas te halen om ‘m voorzichtig te kunnen besluipen..

 

zond1

Meestal ben ik dan te laat als ik weer buiten sta, maar dit exemplaar neemt er even de tijd voor en gunt me het plaatje dat ik voor ogen had..

Voor de rest hoef ik er ook niet echt op uit voor een natuurfoto want tussen het gras schieten de eerste Pinksterbloemen op die ook meteen bezoekers trekken..

 

zond4

 

En het Driekleurig Viooltje staat zó onwezenlijk mooi te zijn op levensgevaarlijke plekjes waar ie helemaal niet hoort te staan, dat ik ook dáár nog even voor op de knieën ga..

 

zond3

Want volgende week gaat de maaier er weer over.

Nu is het wachten op een van de eerste buien die zijn aangekondigd en de voorbode zijn van een veel frissere variant van het voorjaarsweer dat voor de komende week op ’t programma staat.

Maar dit hebben we weer binnen !

Avondsfeer ..

Tsjonge, wat worden we verwend met heerlijke temperaturen in een maand waarin het zelfs nog wel eens wil sneeuwen. Maar in dit geval levert Aprilletje-zoet ons een feestelijke zomerhoed waarvan we nu vooral volop genieten!

Na het avondeten sta ik even in dubio tussen de dadendrangers ‘nut’ en ‘fun’, waarbij het eerste mij aanspoort om het gras nu dan toch maar eens te gaan maaien en het tweede me verleidt om even een foto-loopje door Ekenstein te maken.
Omdat het nog lang droog zal blijven, geef ik zonder al teveel gewetensbezwaar toe aan de meest prettige aandrang en daar krijg ik geen spijt van..

Mán, wat is Ekenstein in deze dagen weer veranderd in een dwarrelgroene balzaal vól kleur, licht en muziek…

Terwijl de avondzon al langzaam ter kimme neigt, geven winterkoningen, zanglijsters en roodborsten ‘m nog even welluidend van jetje, terwijl frisgroen, pás ontloken blad in flonkerend tegenlicht héél kort volop de aandacht trekt.

 

ekst1

 

ekst2

 

Langzaam kruipen de schaduwen vanuit de nog kale boomkruinen naar de grond en het speenkruid dat de hele dag knalgeel heeft staan te schitteren, heeft haar laagstaande sterren nu toegesloten tot de volgende voorstelling.

ekst3

 

Zo ook, dit bosanemoontje, dat zich net als iedere andere avond opnieuw bijna eerbiedig naar de grond lijkt te buigen..

 

ekst4 - kopie - kopie

 

‘ Doe mij dankbaar en gezond, opstaan in de morgenstond ‘

 

Bekijk het ..

Vandaag kon ik me een paar uurtjes vrijmaken om weer eens even heerlijk fotografisch in de weer te zijn met kleine tuin – en bosvogels, waarbij ik deze keer dankbaar gebruik heb gemaakt van de nu talrijk ontluikende knoppen en bladeren die als frisgroene omlijsting dienen van die o zo fotogenieke hoofdonderwerpen…

Hier stopt de proza. Bekijk ’t zelf maar even..

 

 

emm4

 

emm5

 

emm9

 

emm8

 

 

Er bij …

Tegen vijven stap ik nog even Ekenstein binnen om even te kijken of daar de Scilla’s (Sterhyacint) en de Bosanemoontjes door de lentezon voldoende zijn verwarmd om zich eindelijk in hun volle pracht te tonen.

En ja hoor!

Het zijn heel kleine vroege voorjaarsbloeiers die zich letterlijk steevast in deze tijd presenteren.

Met name de frêle wilde anemoontjes zijn in hun doorschijnend gewaad een lust voor het oog wanneer ze in laag tegenlicht worden gefotografeerd..

 

ekstein2

 

De sterhyacintjes zijn eigenlijk een beetje kitscherig blauw, maar o zo mooi van vorm en erg aantrekkelijk voor honingbijen.

Het lukt me – pas na talloze pogingen – om niet alleen de bloem met de macro-lens vast te leggen, maar óók die bij er bij !

 

ekstein1

Opening …

 

Tsja, daar was dan die lang verwachte en enthousiast aangekondigde eerste mooi-weer-zaterdag van dit nieuwe seizoen. Het duurde overigens wél even vóór dat het kwik naar aangename waarden steeg, want in hier Noord Groningen waaide in de ochtend een nogal frisse zeewind bij een door sluierbewolking wat weg gefilterde zon. Maar aan het eind van de morgen brak hij dan toch door en werd het ook hier van dat heerlijke lenteweer dat uitnodigde tot buiten-klussen.

Daar gaven we dan ook maar weer gehoor aan en dan kan ik het niet laten om tussen de bedrijven door met een schuin oog uit te zien naar fotogenieke tuingenoten.

Die waren zeker van de partij, zodat ik af en toe het werk onderbrak om de camera op hen te richten.

Neem nou die heerlijke pimpelmezen, die terwijl ze al druk bezig zijn met het inrichten van nestkastjes, toch even langs komen om te snoepen van wat pindakaas.
Deze kleine gymnast oefent eventjes aan de rekstok en als je goed kijkt kun je zien dat ie al eerder met de ringen in de weer is geweest..

 

 

pimpel

 

En wat dacht u van de eerste dagvlinders die we al weer rond zien dwarrelen. Twee ontwaakte Citroentjes cirkelen door de tuin, maar die blijven maar zelden zitten. Nee, dan werken de Kleine Vossen beter mee om te zorgen dat ik op mijn gemak de eerste vlinderfoto van het nieuwe voorjaar kan maken.

 

klvos

 

Hierbij verklaar ik dan ook het lente-seizoen voor geopend !

Leven !

In de spotlights..

 

 

Als ik aan het eind van de middag Loppersum binnen rijd, ben ik eigenlijk van plan om nog even een typisch voorjaarsplaatje te maken van een paar narcisjes die als lente-herauten nu mooi geel voor zich uit staan te trompetteren.

Ik had ze al een tijdje in knop zien staan op een stukje gemeentegrond, maar als ik vandaag de bewuste kruising passeer, zie ik dat ze zich vrijwel allemaal eindelijk hebben ontvouwd in frisse schoonheid.

Dus hét moment voor die voorjaarsfoto zou je zeggen, maar in plaats van de achtergrond van blauw-witte wolkenwagens die ik in gedachten had, vertonen de coulissen van het zwerk voornamelijk een dreigende donkerte van heb ik jouw daar.

Als ik toch maar de auto uitstap, merk ik al dat ik me zelfs moet haasten want de eerste dikke druppen zijn al gevallen en er volgen weldra meer..
Daarnaast heb ik nog te dealen met voornamelijk verbaasde blikken van automobilisten die zich verwonderd af vragen wat die gehurkte man daar met dit hondenweer in dat perkje aan het doen is..

Dit dus..

 

don1

 

Kijkend en composerend in en met mijn camera-display zie ik opeens hoe fraai de frȇle bloemvormen uitkomen in de fel oplichtende koplampen van de aanstormende auto’s en ik laat de camera ratelen tot het moment dat de bloemen zich als hoofd-attractie precies in de spotlights bevinden.

 

don2

 

Dan moet ik snel op een holletje naar mijn eigen auto, want inmiddels is de tot dan toe vrij slijmerige regen over gegaan in een variant op een stortdouche.

Nee, echt lente is anders…

 

Eindelijk !

 

Meestal probeer ik hier wat afwisseling aan te brengen in de terugkerende thema’s; vogels, bloemen, landschappen, insecten etc. , maar deze keer ontkom ik er niet aan om direct na de vorige, opnieuw een roofvogelserie aan te bieden.

Dat zit zo..

Gisteren had ik mijzelf op een vrije dag en een foto-boshut-‘oepke’ getrakteerd en dan is ’t altijd maar weer afwachten wat daar zoal voorbijkomt op zo’n drink- en voederplek..

 

lemelA

 

Altijd komen er wel mezen en vinken dineren, vaak dalen er boomklevers en spechten neer, maar héél, héél zelden komt er een Sperwer badderen. Al die keren dat ik er tot nu toe was, bleef ik maar vergeefs hopen op zo’n bijzondere ontmoeting, maar nee hoor ..noppes!

Tot dan die afgelopen woensdagochtend, waarop ik al; zeker een half uur vruchteloos door de opening keek omdat er zelfs geen mees meer te zien was. Achteraf niet zo verwonderlijk, want als er een roofvogel in de buurt is, houden ze zich allemaal gedeisd en verdekt op in het struikgewas..

Opeens zeilde er geruisloos een grijsblauwe schicht naar beneden en nam een prachtige Sperwerman op enkele meters voor mij plaats op een boomstronk. Eindelijk !!

 

lenmel7

 

Ik hield mijn adem in toen hij zijn priemende ogen alle kanten op richtte om te zien of de kust veilig was..

Ondertussen maakte ik opname na opname en ik zag tot mijn vreugde dat hij aanstalten maakte om in bad te gaan.

 

lemel8

 

Met een grote sprong plofte hij midden in de ondiepe vijver en ging daar zeker tien minuten bewegingsloos, alleen maar oplettend om zich heen kijkend, in staan.

 

lemel9

 

Wat een geweldig mooi beest is dat toch; die blauw-beige kleuren, dat oranje rovers-oog, die fijn gepenseelde tekening op het gevederte..

lemel10

Doodstil was het. Niets en niemand roerde zich verder.
Toen achtte hij de kust eindelijk veilig en begon het badderwerk waarop ik hoopte..

 

Ik knipte maar raak, inzoomden, uitzoomend, portretje hier, shotje daar..
Alles kon want hij nam uitgebreid de tijd, nu hij zich volledig onbespied waande.

 

lemel13

Na nog eens acht show-stelende minuten, vond hij zichzelf voldoende verfrist en ontstoft en scheerde hij even geruisloos als hij kwam in één doelgerichte zwaai weg tussen het donkere geboomte.

Nou..voor de rest kwam er in al die uren niet veel bijzonders meer langs en raakte ik vooral stijf en verkleumd , maar de dag kon toch al niet meer stuk natuurlijk!

En..hést wat?

Bizar koud is het opeens weer geworden in een ijzig weekend dat volgt op een paar lente-achtige dagen waarop ik al weer heerlijk met mijn snuffert in de zon heb gezeten. Vandaag duiken we maar weer diep in onze kragen en sjaal en ‘handsen’ worden zuchtend weer tevoorschijn gehaald .

Bij een windchill van -10 zie ik nu toch maar af van een foto-wandeling en blijf ik voornamelijk ‘kleumsk’ binnenshuis. Men wordt oud.

Wel een leuke reden om maar eens een paar opnamen op te zoeken van een fotoserie die ik enkele weken terug heb gemaakt van een meewerkend torenvalk-vrouwtje.
Ook dáár moest ik de verwarmde auto voor uit stappen en ook toen was ’t steenkoud door ’n loeiende oostenwind maar dat duurde al met al maar een paar tellen en met als buit een geslaagde roofvogelopname en opgewarmd door de behaaglijke luchtstroom van de dashboard-blowers is ’t dan weer prettig verder rijden op weg naar de avondmaaltijd

 

tv2310B

 

Maar zo’n van alle diep in hun holletjes gekropen muisjes afhankelijke vogel, kan zich niet even terugtrekken in beschutte, verwarmde ruimten en vertrouwen op een gevulde voorraadkast.
Het is keihard bikkelen om te overleven voor Falco tinnunculus .

 

tv2

 

De vogel van onderen portretteren kon ik zittend in de auto vanuit het open gedraaide raampje doen maar ik wilde de vogel ook graag ‘en face’ vast leggen.
Zij was zo geconcentreerd bezig om zich te focussen op eetbaar wriemelvolk dat zich in de berm moet ophouden, dat ik voldoende tijd kreeg om een eindje verderop uit de wagen te stappen en met een grote boog om te lopen om haar opnieuw maar dan op ooghoogte te benaderen . Omdat het valkje maar een paar meter boven de grond stond te ‘bidden’ kwam ik even later inderdaad oog en oog met haar te staan.

 

tv1

Ook toen de camera ratelde keurde ze me geen blik waardig en een paar seconde later stortte ze zich bliksemsnel op de grond..

 

tv5

Een halve minuut hing de spanning in de lucht.
‘En hèst wat?’ hoorde ik mijzelf hardop zeggen.
Dat was teveel !
Wég zwierde ze, met lege klauwen en een ongevulde maag..

’T was weer vergeefs !

Melrose ..

Tsjonge!
Was het écht zo koud vorige week? Vroor het bijna 10 graden, bij een ijzige Ooster?

Het is bijna niet mee voor te stellen op een dag als vandaag, als een zachte zuidenwind in de middaguren het kwik tot bijna 15 graden in de plus heeft opgestuwd.
Als we op deze zaterdag óók nog eens het zonnetje er bij hadden gehad….
Maar dat is teveel gevraagd en daardoor blijven we in vochtige, grijze sferen gehuld, maar ik kan sinds lange tijd gerust weer blootshoofds door Ekenstein stappen om eens te luisteren naar de typische eerste voorjaars-spechtenroffels en vinkenslagen.

 

zat2

 

 

Nou, dát viel even tegen zeg.
Ja, aan de spechten en vinken lag het niet die wilden wel, maar alles wat in de natuur ook maar een beetje amoreus wilde riedelen werd vanuit het Restaurant ‘boemsend’ overstemd door de zware monotone bas van ‘Melrose’, die blijkens het niet mis te verstane opschrift op hun geluidswagen de beste partyband van Nederland zou zijn.
Het zal vast gezellig worden op het bedrijfsfeest van een van onze provinciale groot-industriëlen, maar smáken verschillen.

Ook de meeste bosvogels zijn sprakeloos van verontwaardiging naar meer serene oorden gevlogen. Alleen de illustere Roeken krassen vanuit hun nog kale bomenkolonie er nasaal en onverschrokken doorheen. Overduidelijk zijn zij de zware shagrokers van het vogelkoor, dus die blazen gewoon hun partijtje mee..

Gelukkig laten de lila Krokussen op de bosbodem de ‘earth-quaking-bass’- geluiden ’ gelaten over zich heen denderen en willen – nu ze er toch zijn – best nog wel een tijdje in het park blijven staan.

 

zat1

 

zat3

 

Vooral ook omdat ’t gezellig werd vanwege het feit dat de bijen óók wakker zijn geworden. Dat dan weer niet zozeer door ‘Melrose’, maar vooral vanwege de zachte weersomstandigheden.

Zacht zoemend ( tenminste dat veronderstel ik) bezoeken ze bloem na bloem, op zoek naar het verrukkelijke nectar waarvoor ze in ruil een slordig passend broekje van geel stuifmeel krijgen aangemeten.

Dat aanvliegen doen ze héél kort, ongestructureerd en volkomen willekeurig zodat ik er vele tientallen keren naast zit of te laat ben met de autofocus..
Uiteindelijk lukt het me om zowel bloem als bij in één plaatje te verenigen.

 

zat4

 

zat6

 

Ik ben zo geconcentreerd bezig dat het me niet eens is opgevallen, dat de muziek inmiddels is verstomd en als ik even later weer op de parkeerplaats ben, merk ik dat de eerste feestgasten nu pas beginnen te arriveren.

Ze waren dus alleen nog maar een beetje aan het inspelen.

O,o…

In volle vlucht…

Hoewel het nu qua temperatuur wel een stuk aangenamer is geworden en we de lente al kunnen ruiken, ga ik in gedachten toch nog even terug naar vorige week, toen er bij de kanaalwakken van alles viel te beleven op watervogelgebied.

Op het water dobberden toen niet alleen grote aantallen eendvogels, maar het was ook in de lucht een komen en gaan van gevleugeld waterwild.

Ik heb er een poosje staan kijken en raak geschoten met mijn telelens.
Gewoon, zoals ik in mijn jonge jaren als jager ooit met het geweer deed;
Anticiperen, richten, meezwaaien én afdrukken!

In plaats van een luide knal, wordt er lichtjes met de camera gerateld..
In plaats van een dodelijke smak, maakt de vogel nu een sierlijke bocht om even later terug te keren in of rond het kleine stukje open water
En in plaats van het tevreden gevoel van ‘wild in de pot’, proef ik nu de voldoening van een geslaagde foto en een mooie herinnering.

Het klinkt gemakkelijk, maar ’t is best nog een hele toer om ze er scherp en in een goede compositie op te krijgen. Bij wat minder snel vliegende vogels, zoals de knobbelzwanen en de reiger hieronder was het niet zo heel moeilijk ..

 

don5

 

don10

 

Maar o jongens, om die vliegensvlugge Smienten ( Anas penelope) er goed op te krijgen..

En dat wil ik juist zo graag, omdat ik het een van de allermooiste eendensoorten vind die we in ons landje kunnen aantreffen en ook om ze hier in alle rust te kunnen laten bekijken .

Want kijk eens naar dat kleine beige biesje op hun kastanjebruine voorhoofd. Let eens op die groene spiegel op de vleugels, die prachtig gemȇleerde onderzijde…

 

 

don7

 

don8

 

Om ‘m nog eens extra goed te kunnen bekijken, plaats ik hieronder ook nog maar even een jaren geleden al genomen close-up van zo’n prachtig eendenwoerdje.

 

Schermopname (49)

Het zel weer veurjoar worden ..

Een zaterdag is zo’n dag waarop ik naast de vaak altijd wel aanwezige verplichtingen, deze toch ook graag benut voor een stukje ontspanning in de vorm van natuurbeleving.
Nu in deze late, diep winterse omstandigheden ( het vroor hier nog – 8,5 C ) pluk ik de unieke dag om in de middag met geliefden over het Paterswoldse Meer te zwieren, samen met honderden andere genieters van zonnig weer, een wat getemperde oostenwind , een kwikstand rond nul en en een heerlijke schaatsvloer…

 

pat1

 

pat2

Op de terugweg zien we zelfs op het Damsterdiep hier en daar al mensen schaatsen, maar ook dat dat zal niet lang meer kunnen want morgen komt de onherroepelijke dooi ook in onze provincie een eind maken aan de korte en onverwachte periode van schaats- en winterpret.

Om het ijs te smeden als het nog koud is, ga ik tegen het eind van de dag in mijn eentje nog even een heerlijke wandeling maken over een soort diepgevroren Kleine Barents-zee..

Zó mooi ligt het beijsde Hoeksmeer er bij, speciaal wanneer de laagstaande avondzon deze vlakte nog even in een oranje-rode gloed zet..

 

zat1

 

zat2

Glijdend en stappend banjer ik over de 12 centimeter dikke ijslaag, waarop duizenden stukjes ganzenpoep verraden dat het hier kort tevoren nog een Wilde Ganzen-eldorado was.
Die sigarenpeuken vind ik niet aantrekkelijk om te fotograferen, maar voor zo’n hier en daar vastgevroren ganzenborst-veertje ga ik graag even op de knieën..

 

zat3

 

Het is hier en daar goed te zien hoe de dierenwereld heeft geleden onder de zo plotseling, hard optredende winter…

 

zat4 - kopie

 

Midden op het meer heeft een koppel Knobbelzwanen besloten om daar bij een klein wak de nacht door te brengen. Kijk, dás voor mij het voordeel van dat dikke ijs, want nu kan ik rustig op de sloot stappen, de ijsvlakte oplopen en precies de goede hoek uitkiezen, zodat ik de vogels in één lijn met het rode schijnsel van de ondergaande zon in het foto-vizier krijg..

 

zar6 - kopie

 

Morgen is ’t gedaan met dit felle maart-wintertje en van mij had het nog wel even mogen duren hoor, maar dit gracieuze stel zal daar ongetwijfeld een andere mening over hebben.
Nu gaan ze nog nietsvermoedend de donkere vriesnacht in zonder weerbericht, niet wetend hoe lang het onhandig gekleum op zo’n vierkante meter nog zal moeten duren…

 

zat5

‘Moar ‘t zel weer veurjoar worden’

 

Ieskold !!

Een paar blogs terug schreef ik nog dat het mij niet hard genoeg kan vriezen en dat ’t me niet koud genoeg kan zijn. Nu met name op dat laatste moet ik toch even terug komen.
Vandaag nam ik een paar snipperuren op om nog wat van die Siberische sfeer die we hebben op te kunnen snuiven, maar bij Lauwersoog en het Lauwersmeer werd de adem me door de felle Ooster bijkans afgesneden. Mán wat kold !
Maar wat ziet het er daar dan fantástisch uit, in zo’n Nova Zembla-ambiance.
Terwijl de handen met er bijna van af vallen van de kou, zet ik mijn waarneming gauw en bibberend om in een paar sfeerbeelden, die eigenlijk veel meer zeggen dan woorden kunnen doen.

Kijk en huiver…

 

don1

 

don2

 

don3

Gék die ik ben ..

Tsja…die kleine felle sneeuwbuitjes en die sterke instraling van de zon, hoewel aantrekkelijk voor oog en gevoel, vormen ze een hinderpaal voor snelle ijs aangroei.
Met sneeuw en vorst balanceer ik vaak op het smalle koord tussen ‘hoop en vrees’, omdat ik de fijne winterse aanblik van een besneeuw landschap natuurlijk niet versmaad, maar tegelijkertijd me zorgen maak om de verprutsende werking die daar van uit gaat op de ijsvloer.
En die laatste is nog steeds niet goed genoeg gevormd, door het ontbreken van echte kou en de nog steeds te hard waaiende wind. Bovendien brengen de kleine, plaatselijke sneeuwbuien hier in Loppersum nog geen witte wereld..

Da’s wel even anders als ik tussen de middag in de buurt van Groningen kom..

 

dins1

Daar gaat het plotseling van jétje met de sneeuwval en even later maak ik van de gelegenheid gebruik om in het Sterrenbos snel een paar sfeerplaatjes te schieten..

 

dinsd2

 

dins4

 

Aan het eind van de middag rijd ik terug via het Slochterdiep en daar bieden de winterse omstandigheden weer andere ‘buitenkansen’..

 

dinsd3

Kleumend gevogelte, zoals hieronder een Blauwe Reiger is in dit soort situaties altijd een stuk beter benaderbaar omdat ze er vaak voor kiezen om energie te sparen in plaats van toe te geven aan hun vlucht-impuls..

 

dinsd5

 

Op een of ander manier voel ik me daarom bij het maken van zo’n foto soms wel een beetje ’n soort ‘ramp-toerist’.

Je ziet ’m korzelig denken … “ Ja hoor, maak er óók nog maar es een foto van !”

Dat geldt eigenlijk ook voor de plaat die ik maak van een bijzondere, schuwe eendensoort, die je maar zelden van dichtbij kunt bewonderen omdat ze niet graag het binnenland opzoeken..
Het is het woerdje van het Nonnetje (Mergellus albellus), ook wel Kleine Zaagbek genoemd.
Wat is dat eendje toch mooi ontworpen en afgetekend !

 

dins6

Als ik thuis kom en achter de PC plaats neem, zie ik hoe de avondzon al bezig is weg te zakken in een hemel van weergaloos uitwaaierend blauw, rose en oranje.

Ik ga – gék die ik ben – op sloffen, zonder jas en blootshoofds nog héél even met de camera in de tuin staan..

 

dins7

 

Brok…

Ik heb hier al eens eerder laten weten dat ik altijd zeer gecharmeerd ben van iedere vorm van stevig winterweer, wáár die zich ook in uit.
Valt er sneeuw, bloeien er ijsbloemen of groeit er een rijpbaard…alles vind ik leuk en interessant!
Maar als de kansen op écht schaatsijs zich aandienen, wordt ik zelfs een beetje opgewonden..

Want daar zie ik echt naar uit..
Zwaaien en zwieren over een bevroren meer en krassend glijden over toegevroren maren en kanalen is voor mij een van de meest ultieme natuur – en sportbelevingen. Ook omdat het maar zo zelden kan!

En nu, schotelen alle weersverwachtingen ons zonder uitzondering een week stevig vriezend winterweer voor, met schaatskansen na maandag !
Ik rij dan altijd al dagen van te voren als een soort onbezoldigde waterinspecteur langs alle hiervoor in aanmerking komende plassen en kanalen om te zien of het al dicht ligt, want de afgelopen dagen vroor het immers ook al enigzins. Dat zag er tot gisteren nog hoopvol uit, maar vandaag merk ik tot mijn schrik dat de harde NO-wind op het Hoeksmeer zelfs de stukken die al toegevroren waren weer compleet open heeft weten te blazen. Da’s een tegenvaller want juist dáár had ik gedacht al snel mijn vleugels uit te kunnen slaan.

Ook het wat verderop gelegen Dannemeer in het natuurgebied ‘Roegwold’ bij Schildwolde, ligt feitelijk nog helemaal open en grote verzamelingen watervogels nemen het er nog op hun gemak van.

 

dan2

 

Nou ja. Ik besluit om daar maar een fijne winterwandeling te maken en met het zonnetje er bij een fiks doorstaande friskoude wind is dat een aangename en gezonde bezigheid, waarbij ik uiteraard mijn camera zo af en toe uit de tas haal om de sfeer vast te leggen.

 

dan4

 

dan1

 

dan3

 

Ze hebben hier in de afgelopen jaren werkelijk een prachtig natuurgebied weten te creëren, waarbij het goed gelukt is om de altijd wat lastige combinatie van publieks-toegankelijkheid en ongestoorde rust voor de natuur, te bewerkstelligen.

Het is hier heerlijk fietsen en wandelen en ik benut die laatste mogelijkheid om over een prachtig van oever tot oever aangelegde vlonder te stappen..

 

dan7

 

Hier vind ik ook een losgeslagen, slechts enkele centimeters groot, brokje ijs, dat ik vanmiddag even op zijn kant zet als een soort ijs-menhir, om de zon er even heerlijk doorheen te laten flonkeren..

 

dan6

 

Het is een soort ‘tribute to the Winter’, een ijs-menhir van hoop, dat die vorst nu dan eindelijk eens echt goed gaat doorzetten, zodat we hier volgende week , waar nu nog water klotst, een prachtige decimeter dikke, zwarte ijsvloer hebben zodat we dan zó van de vlonder kunnen afstappen om onze slag te slaan..

Deurzetten..

Ja, het wordt nog even menens met de winter. Nét op het moment dat ik mijn hoop op sneeuw en ijs definitief aan de wilgen wil hangen, verschijnen er ijskoude weersystemen op de kaarten.

Gisteren voelde het in het late middagzonnetje nog wel voorjaarsachtig aan en dat stimuleerde mij dan ook om zo’n heerlijk pluizig pimpelmeesje op een tak van de zeer vroeg uitgelopen ‘viburnum’ te lokken, waardoor er een fijn lente-beeld in pasteltinten kon ontstaan..

 

 

mees2

 

Nou ja, laten we het er maar op houden dat er nog veel meer voorjaarspracht in het vat zit, maar voorlopig gaat de winter die tot dusver niets voorstelde, dus nog even uit een ander vaatje tappen!

Er wordt van al van ‘scheuvelen’ gesproken, wanneer na het weekend Polair Arctische lucht uit Rusland ons zou bereiken en dát zou gezien de tijd van het jaar toch wel een unicum zijn.
Dat dan waarschijnlijk op ondergelopen land of ondiepe plassen, want voorlopig ligt het Damsterdiep nog grotendeels open..

Wanneer ik om 17.30 door Appingedam rijdt, zie ik hoe de rode avondzon ten onder gaat en zich prachtig spiegelt in het alsmaar kouder wordende water, waarin aan de randen al duidelijk ijsvorming is ontstaan..

 

avozon

 

Nou mout, ’t nog even deurzetten..

Op twee gedachten..

 

Licht was de vorst vannacht en er zat een beetje vocht in de lucht waardoor de velden er fraai berijpt bij lagen vanochtend.

 

zat1

 

De zon had wel wat problemen om door de sluierwolken heen te komen, waardoor de zonsopgang een stuk minder spectaculair werd dan ik voor ogen had.

 

zat2

 

Niettemin is zo’n ochtendwandeling in tintelfrisse lucht een waar genoegen en foto-motieven zijn in deze sfeer gauw en genoeg gevonden.

 

zat3

 

zat4

 

Om 15.00 uur is het kwik al weer ruim boven nul gekomen, maar de zon blijft de hele dag schijnen en dan lukt het me ook nog wel om me even vrij te maken voor een zaterdagmiddag-kuier door Ekenstein.

Dáár dringen – typisch voor half februari- de winter- alsook de voorjaarsbeelden zich vrijwel gelijktijdig aan me op.

 

zat5

 

Aan de ene kant ligt er nog een dun laagje ijs op de plas en liggen er rijp-restanten in het gras, terwijl anderzijds de onmiskenbare tekenen van een naderende lente aanwezig zijn..

Ik laat – om dit te staven – de beelden zelf maar spreken..

 

 

zat6 - kopie

 

zat7

 

zat8 - kopie

 

Het lijkt alsof alles op Ekenstein op twee gedachten hinkt..zal het wel, zal het niet?

Terwijl boven mijn hoofd de Roeken en Reigers al met nestmateriaal in de weer zijn en de eerste lente-bloeiers hun kopjes boven het maaiveld uitsteken, lijkt de natuur zich echter nog éénmaal op te maken voor een winters slot-offensief.

Van mij mág het !

Dip-trip..

 

Gisteren zijn we een dag eerder terug gekomen van een als lang weekend gepland uitje naar een vakantiehuisje in de Eifel. Ik had me bij voorbaat verkneukeld op lange wandelingen met mijn geliefde over wit-bepoeierde velden en door besneeuwde bossen, mini-bezoekjes aan die kleine Konditorei voor Kafé mit Zahne und Apfelstrudel, bordspelletjes doen en in een paar avonden in één keer alle afleveringen van zo’n Zweedse Crime-serie uitkijken..
Nou, dat liep allemaal even anders..
Direct na aankomst schoot Janneke, met een afgemeten “ik geloof dat ik griep krijg” huiverig onder een wollen deken, waar ze het hele weekend hoestend onder is blijven liggen rillen.
Tsja..dat verandert het programma in een meerdaags binnen-blijf-project..
Gelukkig zijn er dan nog de Olympische Spelen om mij enigszins op te richten, zodat ik met een schuin oog naar allerlei voor mij volstrekt onbekende soorten wintersport kijk waarvan doel, regels en charme mij volkomen ontgaan. Alleen van het schaatsen word ik een beetje warm.
Maar, zoals altijd miegelt het rond die huisjes in zulke parken van de vogels die mij dan toch wel weer weten op te beuren.
Ik stel camera en statief op in de hoog opgestookte kamer, maak het thermopane-glas goed schoon, strooi voer op de besneeuwde tuintafel en schiet over het zielig ineengedoken hoopje ‘ellende’ op de bank heen, vrijwel geluidloos mijn plaatjes..

 

eif1

 

 

klever9

 

 

 

sijm7

 

 

 

roodb1

 

 

Nou ja, uiteraard bedien ik haar tussendoor zorgzaam van een bakje yoghurt, breng een onbelegde cracker, leg koele handen op haar voorhoofd, serveer een koud glas water, retourneer de half opgegeten cracker en haal bij de apotheek in het dorp een voorraad Paracetamol, want die kun je daar niet even in de supermarkt kopen.

Maar uiteindelijk ga ik er af en toe natuurlijk nog wel even op uit om de benen te strekken en frisse, bacillenvrije lucht in te ademen maar ‘k voel me zo alleen ploeterend door de versneeuwde wereld toch ’n beetje Remi en hoewel het gezellig over van alles en nog wat keuvelen nou niet bepaald mijn sterkste punt is, mis ik de zo vertrouwde aanspraak dan toch..

 

 

eif4

 

Ik verbaas me over het feit dat ondanks dat het hier de afgelopen nachten streng tot zeer streng heeft gevroren, er niemand op dat prachtige natuurijs schaatst. Duitsers hebben duidelijk geen schaats-cultuur zoals bij ons het geval is en daarvan getuigt natuurlijk ook zo’n overdreven verbodsbord. Zo blijven die gouden schaats-medailles natuurlijk óók in de toekomst aan deze zijde van de grens.

 

eif3

 

 

Enfin..ik heb me voor de rest maar weer toegelegd op vogelfotografie vanuit de zeer luxe (en dure) verwarmde foto-hut. Hieronder staan nog een paar resultaten..

 

goudv

Goudvinkman

 

sijsm6

Sijs (man)

 

sijvr8

Sijs (vrouw)

zwmees1

Zwarte Mees

 

matkop

Matkop

 

 

 

Als we zondagmiddag vervroegd in de auto stappen, is het daar ook druilerig geworden. De fris-witte sneeuw is inmiddels in een soort grijsbruine drab veranderd en op de terugweg slaat de regen ons al weer spreekwoordelijk in het gezicht.
Na een vier uur durende, wat zwijgzaam verlopende, rit zijn we eindelijk weer thuis van een toch wat in het water gevallen weekend.

Maar er zijn ergere dingen !

 

IJs en vogel ..

Nou, eindelijk vriest het dan flink.
Bij het opstaan gaf de thermometer – 6,8 graden aan en dan bakt het ijs er wel in. Helaas zet het wintertje weer eens niet door zodat schaatsen er niet in zit. Eigenlijk had ik gehoopt dat het in de afgelopen nacht mistig of nevelig zou zijn geweest, zodat ik wit berijpte bomen tegen een staalblauwe hemel zou kunnen fotograferen, maar de lucht is daarvoor niet vochtig genoeg.
Maar blij met die opkomende fel-oranje zon naast d’olle Lopster toren was ik óók hoor vanochtend …

 

och2

 

En wat de dag helemaal goed maakte was een ander natuurfenomeen van helblauwe en oranje tinten !

Aan het eind van de middag kom ik uit Friese dreven en – ik heb daar toch een beetje ’n soort tweede natuur voor ontwikkeld – ik zie even buiten Lauwersoog uit mijn ooghoek een kleine kobaltblauwe plek oplichten tussen het geel van de rietkraag van een sloot.
Meteen registreert mijn brein : “IJsvogel! Yes !”

 

 

ijsv4

 
Ik sta op de rem en keer de auto. Omdat de grond lekker hard bevroren is kan ik zonder problemen de wagen behoedzaam diep in de berm parkeren en het raampje open draaien.
Dit prachtige juweel van een vogeltje, heeft hier nog een open plek gevonden en hoewel het nog op een flinke afstand zit, ben ik toch in staat om er met de telelens dicht genoeg bij te komen om ‘m fraai in het al lage zonlicht op de plaat te kunnen zetten.

 

ijsv2

 

Tot mijn verrassing, komt ie na een vergeefse duik zelfs recht naar me toe vliegen en gaat op slechts enkele meters afstand op een tak voor me zitten. Wel jammer dat er een storende rietstengel in de weg zit, maar het geeft toch ook wel de intieme sfeer van zijn wat verborgen leven weer.
Tien seconden, zitten we elkaar zo even aan te kijken..

ijsv1

 
Net genoeg voor het maken van de laatste foto, want dan geeft hij er de brui aan en snort er als een fel turquoise gekleurd raketje vandoor.

Als ik thuis kom en in de tuin sta, zie ik hoe de winterzon al weer bezig is om boven Stedum gloedvol achter de kim te zakken..

 

avondzon

De natuur maakt zich op voor nog één keer een bijzonder fris nachtje ! En dat het inmiddels gevormde zwarte glij-ijs binnenkort helaas weer onbeschaatst zal verdwijnen is juist voor hem een een hele opluchting !

 

ijsv5