Waar zijn ze?

Al sinds jaar en dag verblijven er in het natuurgebiedje rondom Ekenstein een flink aantal reeën dat zich ook vaak prima laat zien wanneer we over de N360 rijden. Ze trekken zich niets aan van het langs-zoevend verkeer en pas wanneer je de auto langs de weg parkeert, gaan de koppen alert omhoog en zijn ze op hun hoede, maar er valt dan vaak nog wel prima een foto van ze te maken zoals deze hieronder, genomen in heerlijke voorjaarssfeer.

 

reekits

 

Trouwe lezeres, Anita, vroeg mij hoe het kon dat – hoe ze ook speurt – ze deze bevallige dieren daar tegenwoordig niet meer ziet grazen.
Zeker weten doe ik het niet, maar mijn idee is dat dit wordt dit veroorzaakt door de verbouwing en versterking van de Borg Rusthoven dat met veel lawaai en getril van zware machines gepaard gaat, waardoor de groep zich overdag terugtrekt in de omliggende bossages. Ze dus niet echt verdwenen, maar zullen nu vaak meer ’s avonds en ’s nachts uit de dekking komen.

 

reegeit

Hopen dat we komende zomer weer van dit soort beelden kunnen genieten.

 

Tot schrale troost is dan misschien dit korte filmpje dat ik al weer enkele jaren geleden in elkaar monteerde aan de hand van diverse opnamen van reeën rond Ekenstein.

 

Aan alle ‘Pronkjewailtjes’ lezers…

Pestvogels ..

Ze zijn er weer ! Niet bij bosjes, maar wel bij besjes …. Pestvogels!

De pestvogel is een zogeheten ‘invasievogel’ uit het hoge noorden.
Ze komen niet ieder jaar naar ons land, maar verschijnen in onregelmatige invasies. Dit jaar is er nog geen sprake van weer zo’n invasie, maar de eerste pestvogels zijn al weer gezien en met name in onze ‘pervinzie’!

Daar wordt ik altijd een beetje onrustig van, want hoewel ik ze vaker heb gezien en gekiekt, geeft het me altijd weer een ‘kick’ om ze van dichtbij te mogen bewonderen.

Het is een kwestie van het internet goed in de gaten houden en dan naar zo’n ‘hotspot’ toegaan, waar meestal al wel andere vogelaars en fotografen staan om zich met mij te verlustigen aan de aanblik van zulke prachtige vogels.

Hun aanwezigheid hangt samen met de beschikbaarheid van voedsel. Wanneer er in Scandinavië weinig bessen aan de struiken hangen, trekken ze net zo lang door naar het zuiden tot er wél voldoende voedsel te vinden is. Door die onregelmatige invallen werd vroeger wel gedacht dat deze vogels de pest overbrachten. Vandaar de naam. Dan doen de Engelsen het wat respectvoller: die noemen de pestvogel ‘waxwing’, naar de rode, wasachtige topjes op de vleugelveren.

Pestvogels communiceren met een hoog, rinkelend geluidje en zien in de taiga’s zelden mensen en zijn daarom niet schuw, maar om ze goed op de plaat te krijgen tussen een wirwar van takken en bladeren valt toch nog niet mee..

Vandaag zag ik dat er bij Lauwersoog twee exemplaren aanwezig waren en omdat ze doorgaans wel een poosje blijven hangen rond een goede eetgelegenheid, nam ik de kans te baat om wat uren op te nemen en daar een kijkje te nemen.

Nou ..ik was duidelijk niet de enige die een glimp van ze wou opvangen!

 

lawoog

 

En gelukkig wordt ons geduld beloond, want de gekuifde vogels zitten hoog in de boom op de uitkijk vanwaar ze af en toe naar beneden zeilen richting de bessen van de Gelderse Roos waar ze verzot op blijken te zijn.

 

pest1

 

Op dat ‘moment supreme’ ratelen de Canons, de Nikons en de Panasonics er lustig op los en wordt die nooit aflatende hang naar mooie beelden weer volop bevredigd.

Voor mij ook weer een fijne gelegenheid om dit bijzondere natuurfenomeen en de opnamen van die zo tot de verbeelding sprekende vogel met jullie te kunnen delen!

 

pestv3

 

pestv4

 

pestv6

 

pestv7

Méér van ’t Hoeksmeer ..

Nu de dagen in rap tempo aan het inkorten zijn, is er ook relatief minder licht voor het maken van natuuropnamen. Helemaal als de decemberdagen ook nog eens door wolken en nevel worden versomberd, moet je er als de kippen bij zijn om die momenten te pakken waarop de al laagstaande zon ‘m nog even van jetje geeft.
Om juist dan aan het eind van de middag de sfeer bij het Hoeksmeer op te snuiven is echt een onverdeeld genoegen, waaraan talrijke beeldbepalende elementen bijdragen, zoals…

het scherp tegen de roodkoperen avondlucht afgetekende silhouet van Poldermolen ‘Meervogel’

 

hmeer4

 

De flonkerende reflecties op het wateroppervlak…

 

hmeer2

 

Of kort daarvoor de massale terugkeer van hónderden en nog eens hónderden kol – en brandganzen die nadat ze hun buiken vol hebben gegeten op de omringende graslanden nu hun nachtrust op het veilige open water komen zoeken…

 

1Hoeksmeer, December

 

Dat geluid, die beelden…

Al zó vaak mogen aanschouwen en toch.. iedere keer weer adembenemend indrukwekkend allemaal!

Applaus!

Vogelfotografie in herfst en winter is vaak afzien!
Vernikkelde handen, loopneus en kleumtenen zijn dan mijn deel, waarbij het altijd maar weer afwachten is of het allemaal wat oplevert.
Daarom – en mede vanwege mijn van nature tot luiheid neigende karakter- maak ik het mij in deze periode graag eens gemakkelijk door in eigen tuin voor het kantoorraam een vogelvoerplek in te richten voor het vogelvolk, waarop ik vanuit de kamer mijn lens kan richten.

 

 

Dat levert wel enige complicaties op omdat ik dan door maar liefst 3-laags Zweeds thermopane-glas heen moet fotograferen wat soms zorgt voor iets aan scherpte- én contrastverlies en lastige weerspiegeling, máár daar staan dan die heerlijk geneugten van koffie in de hand, ergonomisch verantwoorde bureaustoel én prettig centraal verwarmde ledematen tegenover.

’t Is toch wat!
En..ik bekén nog méér gemanipuleer!

Ik zoek her en der naar aantrekkelijke stronkjes en takken vol kleurig herfstblad en plaats deze voorzien van zorgvuldig aan het oog onttrokken vogellekkernijen, tegen een zelf gekozen achtergrond op goed fotografeerbare afstand voor het raam en ensceneer de ‘natuurscene’ die ik zo ongeveer voor ogen heb.

En dan is het wachten op enkele hoofdrolspelers, waarvan je geen flauw idee hebt of én wanneer ze op de set komen opdraven of het weer eens volledig laten afweten.
En áls ze dan toch eindelijk ten tonele verschijnen, is het maar zeer de vraag of ze aan de wens van de soms tot wanhoop gedreven regisseur willen voldoen om héél even op de voor hen bestemde plek in de spotlights te willen komen staan.

Nee, het is een wispelturige en onberekenbaar gezelschap…de tuinvogel-cast.

Maar hieronder zijn toch een paar van die gevleugelde acteurs te zien, die – hoewel niet geheel belangeloos – tóch hun medewerking aan de recent tot stand gekomen productie hebben verleend.

Applaus!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Kraantje Pappie en zo..

Met broer Jaap had ik een tijd geleden opnieuw een dagje ‘vogelen’ afgesproken, iets wat wij vrijwel jaarlijks en met wederzijds genoegen plegen te doen en gisteren was het dan weer zover.
Op naar Duitsland helemaal, naar het Rheedener Moor-gebied in de buurt van Diepholz waar ieder jaar duizenden Kraanvogels ( Grus grus) voor een paar weken neerstrijken als tussenstop in hun doortrek naar het zuiden. Bij ons zijn ze niet of zelden te zien maar dáár hoef je met de auto maar wat kris kras over kleine landweggetjes te rijden om ze nu in kleine en grote groepen op de leeg-geoogste akkers te kunnen zien foerageren.
Het zijn families van jong en oud, waarbij de exemplaren met de bruingrijze koppen de kinderkranen zijn en die met de rood-witte hoofden zeg maar de ‘Kraantje Pappies en Mammies ’.

 

ktaan5

 

kraan5

 

kraan2

 

Ze zijn overigens best schuw en staan ons niet toe om echt dichtbij te komen want dan gaan ze al snel op de wieken, maar het lukt toch wel weer om wat aardige plaatjes te schieten en een indruk te geven van deze schitterende vogels in een prachtige herfstsetting.

 

kraan7

 

kraan4

 

kraan6

 

Tegen zonsondergang stellen we ons samen met tientallen andere ‘vogel-gekken’ verwachtingsvol op bij de plek waarvan we weten dat veel van de ‘Grus grus’ ( genaamd naar hun hoge schrille roep) die nemen als onderdeel van de vliegroute naar hun slaapgebieden in het hoogveen.

 

IMG_4266

 

 

Als heel langzaam de hemel van grijsblauw wordt omgetoverd in een zalmkleurig soort roze, komen ze. In lange onregelmatige slierten trekken ze luid trompetterend over onze hoofden, waarmee we ons staan te vergapen aan dit machtig stuk natuurspektakel.

 

 

kraam9

 

kraam11

 

 

In een half uur is het ook alweer voorbij…
Het duister is ingevallen en we maken ons op voor een toch altijd weer best lange terugrit vol opstoppingen en omleidingen, maar wel met de gezamenlijk uitgesproken overtuiging dat het allemaal weer eens écht de moeite waard was!

Oktober-ochtend op Ekenstein ..

Zo..November staat al weer op de kalender. Deze maand heeft als bijnaam ‘slachtmaand’ ten teken dat er moet worden ingeslagen voor de barre tijden die gaan komen.
Nou we zullen ’t wel meemaken.
November is zo’n periode die d’r voor mijn gevoel altijd wat tussen in hangt. Voor wintersfeer is het nog te vroeg en de echt gouden herfstgloed zoals oktober die mee kan brengen ligt al weer even achter ons. Om die typische oktober-ochtend sfeer te vangen heb ik – ergens in 2014 – eens een een you-tube- filmpje gemaakt van zo’n bijna mystiek aandoende vroege druilmorgen op Ekenstein..

Even deze link aanklikken..

Oktober-ochtend..

Drenthe-toer..

Gisteren samen met mijn geliefde een hele dag fantastisch gefietstocht door Drentse dreven in de schitterende omgeving van oeroude brinkdorpjes als Meppen, Aalden en Zweeloo.
In de ochtend viel het wel wat tegen met de aanvankelijk beloofde zon en toerden we voornamelijk rond in een door mist en nevel versluierd landschap, maar dat hád ook wel weer wat..

 

drntkoe

 

 

Gelukkig werd het tegen de middag helder en deed het licht eindelijk zijn baanbrekend werk, waardoor de gouden herfstsfeer waar ik zo op had gehoopt toch een feit werd.

 

 

dentven

 

Het voordeel van fietsend rondstruinen is vooral het gegeven dat je in een paar uren tijd de hele omgeving kan verkennen, het nádeel is dan weer dat ik minder tijd neem voor fotografische hoogstandjes met name voor detailopnamen.

 

drentvlieg

 

Een paar sfeerbeelden pak je dan al gauw mee, maar de overal fotogeniek aanwezige paddenstoelen vragen eigenlijk om wat meer fotografische aandacht.
Tuurlijk…we stappen er even voor af, maar voor het anders zorgvuldig weghalen van in de weg zittende grasjes, storende halmen en plakkerige frutsels gun ik me eigenlijk geen tijd, want…

 

drenteek

 

drenteek2

 

 

drentrusul

 

nieuwe vergezichten lonken om iedere bocht..

 

drentlicht

 

IJsvogel-duik…

 

Afgelopen woensdag bracht ik een heerlijke snipperdag door bij een door iemand speciaal voor ijsvogels ingerichte fotoplek waarbij ik mijn aandacht volledig heb geconcentreerd op het fotograferen en filmen van de spetterende vistechniek van deze fenomenaal mooie vogel. Omdat het vrij somber weer was, moest ik met heel, héél hoge ISO-waarden werken om de flitsend snelle bewegingen te kunnen vastleggen en de eerlijkheid gebied me om te zeggen dat de meeste foto’s alleen maar vage, onscherpe beelden opleverden, maar d’r zaten er toch ook wel een paar tussen die de moeite (of eerder de pret) van het vertonen waard zijn.

Het blijkt voor mij altijd lastig om tegelijkertijd zowel met foto- als video-opnamen in de weer te zijn, want de technieken zijn compleet verschillend en ik moet soms op twee knoppen tegelijk drukken en aan twee aparte lensringen draaien, waardoor mijn hersenen in de war raken en ik door foutieve coördinatie exact de verkeerde handelingen op het beslissende moment verricht, wat me op sommige ogenblikken tot wanhoop kan drijven.

Maar…. uiteindelijk rollen er toch een paar naar mijn smaak zeer geslaagde foto’s én een royale minuut aan gemonteerde filmbeelden uit.

Geniet nog even met mij mee!!

 

ijs8

 

 

ijs1a

 

ijs2

 

 

ijs4

 

 

ijs6

 

En hier dan nog een minuutje bewegend beeld….

 

 

‘ Tou nou even mien jong..! ‘

 

Met ingang van de ‘wijnmaand’ Oktober is het ook meteen herfst in optima forma!
Alle seizoenen komen op één dag langs en brengen afwisselend striemende hagel- en regenbuien, felle opklaringen en zware windstoten.

Alles in het dierenleven wat fragiel en kwetsbaar is trekt zich terug, graaft zich in of verdwijnt simpelweg al naar gelang aard en soort om op een verlaten plekje ongezien op te gaan in de grote cyclus van leven en dood.

Is het zo’n felle rukwind geweest? Een scherpe braamdoorn? Of was het de happende snavel van een nachtzwaluw waaraan zij in de avondschemer ternauwernood wist te ontkomen? Niemand die het weet, maar feit is dat het gazen kunstwerkje van deze libelle al zodanig ernstig is gehavend, dat ook zij het niet lang meer zal maken.

 

wets2

 

Ook dát is herfst!

 

En die andere typische najaarsboden zijn door deze vochtige omstandigheden ook weer in bonte verscheidenheid uit de grond gerezen..

 

 

west1

 

 

west3

 

Altijd dankbare onderwerpen voor een natuurfotograaf , die de aardige gewoonte hebben niet schrikkerig weg te vliegen of in de wind hinderlijk heen en weer te bewegen. Ze blijven vriendelijk wachten en stil zitten totdat ik naar mijn smaak de juiste compositie en scherpte-instelling heb gevonden.

Minder coöperatief is het klein herfstblaadje dat ik vind en wil gebruiken om een silhouet-foto van een kleine zwam in tegenlicht te maken. Iedere keer nadat ik ‘m rechtop tegen zo’n geduldig paddenstoeltje heb gezet presteert hij het om precies vóór het moment van afdrukken treiterig op zijn rug te gaan liggen.

Ik hoor mezelf tegen ‘m praten.
“ Tou nou even mien jong, blief nou din évenkes stoan.”

Eindelijk blijkt hij dan toch zijn balans te hebben gevonden en kan ik een paar keer afdrukken om daarna – op het schermpje kijkend – tevreden vast te stellen dat de opname naar mijn zin is geworden.

 

slocht6

 

Als ik mijn stramme gewrichten strek, wil ik me naar hem toe buigen om hem hartelijk bedanken voor de medewerking. Maar hij blijkt zich al weer dóódmoe te hebben neergevlijd tussen zijn generfde soortgenoten.

“ En weet je, die vent blééf maar aan me trekken en sjorren!”

Bofbips …

Tsjonge, ik ben wel een bofbips als het om vogelfotografie gaat de laatste tijd!

Nog maar net bekomen van de opwinding van het kunnen vastleggen van een Zeearend, kreeg ik vanmiddag de kans om een veel kleinere, maar ook vrij zeldzame roofvogel vast te leggen.
Om eerlijk te zijn meende ik in eerste instantie een Torenvalk fotografisch te kunnen verschalken, nadat ik ‘m op een paaltje in de verte zag zitten. Dat gaat zoals zo vaak ; voorzichtig – met open raam – dichterbij rijden, de rijstzak met de camera in aanslag op de portierrand en dan op het laatste moment de motor uit en aanleggen. Zo dichtbij mogelijk, maar ook weer niet té….

Gelukkig houdt de vogel dat gedoe allemaal uit en wanneer de camera ratelt, zie ik al dat dit geen ‘gewoon’ torenvalkje is.
Een andere verentekening, dat ‘maskertje’… Ik moet even diep nadenken en als ik daarna snel even google wordt mijn vermoeden bevestigd.

Dit is een juveniel ( eerste jaars) Roodpoot valk ( Falco Vespertinus) !
Een doortrekker uit het Oosten die we in ons land maar héél zelden zien en die zit hier doodgemoedereerd ( raar woord trouwens ) op een paaltje langs een landweggetje waar ik langs kom rijden.
Voor mij is het ook de eerste keer dat ik deze soort zie en ik laat dan ook met veel plezier de twee gelukte foto’s zien, waarbij op de laatste ook het typische oranje-rode pootje zichtbaar is.

 

roodp1

 

 

roodp2

 

Om toch voor de niet zo ornithologisch ingestelde lezers het verschil tussen deze Roodpoot en de ‘gewone’ Torenvalk t e laten zien, toon ik hieronder ook even een eerder gemaakte opname van de laatst genoemde soort.

 

tv2310B

Een echte Ruysdael ..

Gisteravond had onze provinciale weervrouw ze al aangekondigd; een heldere nacht en mistbanken in de ochtend.
Dan begint het vaak even te kriebelen ter hoogte van mijn buik, want dat betekent doorgaans fijne foto-mogelijkheden. Voorwaarde is wel dat ik er dan op tijd bij ben, want de meest fotogenieke momenten zijn een half uur na zonsopkomst al weer voorbij omdat het licht snel te hard wordt en de nevels zijn opgelost vóór je ’t weet.
Voordeel van het leven aan de rand van het veld is dat ik een paar minuten nadat ik ogenwrijvend uit de nachtelijke sponde ben gestapt, om precies 7.00 uur in de wijde wereld sta, net op tijd om de ochtendzon boven Loppersum’s kim te zien opstijgen.

 

och2

 

Ik wandel in alle rust langs het water richting Westeremden en ben er getuige van hoe de natuur bezig is om vanaf een kleurenpalet vol lila- en blauwtinten een 17e eeuws meesterwerk à la Jacob van Ruysdael te schilderen, ware het niet dat Jacob het zou nátekenen en dit het origineel zou zijn.
Wel mooi dat het witte eendje precies dáár gaat zwemmen waar het hoort, want denk die eens weg en de plaat wordt direct minder aansprekend.

 

och4

 

Dát zijn de verweg-landschapjes die ik graag met de zoomlens inkader, maar ik hou er ook van om met het macro-objectief tussen de zwaar beparelde grasjes op zoek te gaan naar details in tegenlicht, zoals deze …

 

Blaadje, September

 

 

langpoot

 

Het is ruim een uur later, dat ik me – nog buitenshuis –  ontdoe van fototas en laarzen en ik merk dat het prikkelend aroma van veld en beemd wordt vermengd met een zweem van koffie….óók lekker!

Soms zit het mee…

Een reuzenverrassing viel mij gisteren – bijna letterlijk – ten deel!

Hoe vaak zit je als vogelfotograaf niet ergens urenlang ineengedoken of ongemakkelijk liggend te kleumen of te smelten wachtend op dingen die niet komen of anders gaan dan je had gehoopt.
Vogels die gewoon weigeren om zich te presenteren, die alsmaar op afstand blijven zitten of opvliegen vlák voor het moment dat je wilt afdrukken. Moedeloos kun je er soms van worden wanneer plotseling de regen met bakken uit de lucht valt of de neiging krijgen om je spullen in de sloot te smijten wanneer de foto weer nét niet scherp genoeg blijkt te zijn..

Enfin…om een kort verhaal lang genoeg te maken;

Gistermiddag soupeerde ik een paar snipperuren op om bij een plas-drasgebied doortrekkende snippen of kemphaantjes vast te kunnen leggen.
Er zijn er genoeg, maar zoals zo vaak lopen ze op te grote afstand om ze écht mooi in beeld te krijgen, zodat ik me moet behelpen met groepsportretjes.

 

kemphen1

 

Alleen een paar Wintertaling-vrouwtjes komen héél dichtbij liggen poetsen en daar ben ik best over te spreken, maar echt helemáál toppie is het allemaal nét niet.

 

taling2

 

Juist op het moment dat ik serieus overweeg om op te breken, ontstaat er grote paniek onder de watervogels die opeens alle kanten uit opviegen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een grote schaduw op 25 meter voor mij neerstrijken en ik zie het meteen…. ZEEAREND !!

Terwijl de adrenaline door mijn lijf jaagt, draai ik met trillende vingers de telelens héél behoedzaam in zijn richting, stel scherp en druk een paar keer af.
Da’s nét genoeg, want de “Vliegende Deur” verheft zich alweer op zijn machtige vleugels en zeilt er vandoor..

Tsjonge, wat een gelukstreffer is het om de grootste roofvogel van ons land, waarvan er hier maar 15 broedparen zijn, op zo’n korte afstand in de felle ogen te kunnen kijken.

Dan volgt het hart-kloppende werk van het snel bekijken van het camera-scherm om te weten of de opnames zijn gelukt. Zijn belichting en compositie in orde? Staat de majestueuze vogel er goed scherp op? Ja, Ja, Ja. Allemaal Ja!

 

zeearend2

 

Als een klein, blij jongetje fiets ik naar huis..

Het enige moment waarop ik tot nu toe een Zeearend mocht zien, was tijdens een treinreis als een kleine stip in de verte. Een vage, verre schim tegen een grauwe hemel.
En nu…landt ie zomaar op korte afstand voor mijn schuiltentje!!

Soms zit het allemaal mee!

Na de regen …

 

Het is alweer een tijdje geleden dat ik op een vrij windstille zaterdag, nadat er flink wat  regen was  gevallen en het eindelijk droog werd, de laan voor mijn huis ben opgelopen om wat filmopnamen te maken van doorweekte grassen.

Zo op het eerste gezicht, nou niet meteen een  spectaculair onderwerp natuurlijk maar als je goed kijkt en eens op de hurken tussen de kletsnatte sprieten en aren gaat zitten gaat er een winkel aan gratis natuurjuwelen voor je open!

Flonkerende diamanten, parelsnoeren en diademen hangen – fragiel biggelend – mooi te zijn voor je alsmaar vergapende ogen.

Helemaal betoverend wordt het, wanneer de laagstaande avondzon al die fijnzinnig gesmede zilverwerkjes ook nog eens langzaam maar zeker transformeert tot in filigraan uitgevoerde kunst van blad- en klatergoud.

 

Enfin, kijk zelf maar …

 

Meerbeelden..

 

 

Vanochtend tegen zessen, ruim voor zonsopgang, sta ik aan de rand van een dampend en nog schemerig Hoeksmeer en inhaleer met alle beschikbare zintuigen wat de ontwakende natuur te bieden heeft aan beeld en geluid.

Doorweekt raakt mijn broek van de kletsnatte, zwaar bedauwde vegetatie..

 

hoeks3

 

Ik ben er vooral om wat filmopnamen te maken, maar en passant maak ik ook een paar foto’s die ik hier maar even laat zien.

 

hoeks1

 

 

hoeks2

 

Lichtreflecties, spiegelingen en een close up van de door de dichte nevel opkomende zon, waarin opeens het silhouet van zo’n tot nu toe nog verborgen gehouden horizonbederver in de vorm van een hoogspanningsmast tevoorschijn komt..

 

hoeks4

 

 

Schier ! ….

 

Gisteren brachten wij nog een heerlijk dagje door op Schiermonnikoog met 3 van onze 4 kleinzonen.
‘Donderstenen’ zijn het die beurtelings zorgen voor bijna-hartverzakkingen als ze onverwacht hun capriolen uithalen bij de veerboot-railing of in de woeste branding, maar ook voor onbetaalbare gniffel-geniet-momenten die hun vrolijk gezelschap ons oplevert.

 

schierotren

 

Zon, zee en duinen zijn uiteraard de hofleveranciers die hun vorstelijke bijdrage aan zo’n gouden dag leveren en ik maak (uiteraard) van de gelegenheid gebruik om af en toe iets moois van dat landschappelijk vermaak vast te leggen.

 

 

strand

 

Op het strand zelf, vermaak ik me vanaf de neergevlijde badhanddoek lui-ig met een nieuwsgierig dichtbij stappende Stormmeeuw en da’s natuurlijk een makkie..

 

 

schiermeeuw

 

Maar verderop rennen groepjes jentige Drieteenstrandlopers langs de vloedlijn en dat is ‘different cook’. Als rappe, nooit stilstaande speelgoed-autootjes bewegen ze zich in groepjes in de zoute schuimkraag op zoek naar strandvlooien en ander eetbaar spul.
Ik wil graag een intiem portretje van ze maken en moet hen daarvoor op hun ooghoogte fotograferen, waarbij schelpenzoekende badgasten en springerige blafhonden óf hinderlijk in de weg lopen óf zorgen dat ze vlak voor het ‘moment suprȇme’ weer opvliegen.
Tot twee keer toe kom ik dan ook zuchtend en vergeefs terug bij ons bivak, maar de derde keer loop ik wat verder door naar een wat minder druk bezochte plek en is het eindelijk scheepsrecht..
Dat zijn óók unieke momenten, om zo – op hun eigen eye-level- kortdurend omringd te zijn door een tiental van die prachtige watervlugge strandvogels..

 

3teen4

 

 

3teen3

Snertderrie, waar ben ik nou weer ingestapt?”

 

We sluiten de dag uiteraard waardig en vitaminen-arm af met friet, fris en pannenkoek en op de terug-boot genieten we met haren en kragen vol plakkerig schuurzand nog even samen van een prachtige zonsondergang boven die eindeloze Waddenzee..

Nou ja, of ze dáár nou oog voor hadden?

 

schierzon

Kijken naar de juffers…

Ik heb me laatst weer een poosje heerlijk mogen vergapen aan de ‘juffertjes’ in mijn tuin.

Voordat daar allerlei verkeerde gevolgtrekkingen aan worden ontleend;
Mijn voyeurisme beperkt zich tot het bekijken van het liefdesleven van de zogenaamde Waterjuffers (Zygoptera), een van de twee onderordes van de libellen (Odonata).
Zo..dát is er uit!

Het vijverleven in mijn tuin biedt altijd wel aanleiding voor fotografische aandacht en een tijdje geleden ben ik geconcentreerd bezig geweest met het filmen van deze elegante verschijningen , waarvoor ik om dichtbij-opnamen te kunnen maken de camera met statief en al af en toe midden in de vijver moest plaatsen. Ikzelf zit daar dan soms in een soort ‘Kabouter Plop-waadpak’ op mijn knieën achter en dat zijn altijd de momenten waarop een pakjesbezorger om de hoek verschijnt…
Enfin, ik moet wel vaker even iets aan iemand uitleggen..

 

watercam

 

Dat liefdesspel van die Juffers is niet van het zachtzinnige soort en zo’n felgekleurd mannetje doet niks anders dan eindeloos achter de vrouwen aan zitten. Als het lukt grijpt hij met zijn achterlijf-tang het eerste het beste vrouwtje dat zijn territorium binnenvliegt, in de nek en vliegt aldus gekoppeld als tandem rond, hij zelf voorop.
Na de paring sleept het mannetje zijn uitverkorene in die houdgreep naar een waterplant midden in de vijver en duwt haar met ‘r onderlijf onder water, waarbij het de bedoeling is dat zij haar eitjes afzet tegen een onderwater liggende stengel of blad.

Omdat veel waterjuffers op elkaar lijken – niet alleen voor ons mensenoog, maar ook voor de waterjuffers zelf – heeft de achterlijf-tang van het mannetje een vorm die als een sleutel in het slot past in de uithollingen in de nek van een vrouwtje van dezelfde soort. Daardoor worden vergissingen in de natuur voorkomen .

Tsjonge! Daar verbleekt het ingenieuze hang- en sluitwerk van de firma Lips toch wel even bij !

In een anderhalf durende Mini-clip heb ik een paar highlights uit het amoreuze Juffer-leven voor u vastgelegd. Geniet er van!

 

Loire-vallei en Bretagne..

 

Nu we al weer een paar daagjes terug zijn vanuit La Douce France, waar we een paar fijne weken hebben doorgebracht op befietsbare terreinen van dit prachtige land, is het tijd geworden voor een foto-berichtje.

Allereerst een paar sfeerplaatjes van het met kastelen bezaaide gebied van het Loiredal waar we per fiets de loop van de Loire en zijn zij-riviertjes volgden en genoten van licht golvend, prachtig gestoffeerde landschap met als afsluiting een in droomsfeer gehulde vaar-avond op diezelfde Loire in een soort ‘scheepje onder Jezus-hoede-bootje’ in gezelschap van een tiental aardige Fransozen.

 

 

bootjewater (1)

 

 

tuinen

 

 

juffer

 

bootje

 

zonnebloemen

 

 

 

boomloire

 

hoofdenboorlire

 

 

bootjeloireavond

 

Vervolgens togen we richting Zuid Bretagne (Pays Bigouden), waar we in een totaal andere sfeer werden ondergedompeld. Hier was alles zilt, maritiem, weerbarstig en liefelijk tegelijk. Romantische vissersplaatsjes, meeuwengeluiden, menhirs, schitterende zandstranden en grillige rotsformaties vormden hier een spetterend decor voor een onvergetelijke natuur- en vakantiebeleving.

 

strandlex8

 

meeuewnehaven

 

meeuwclose

 

boorjesleco

 

 

 

mebnhirs

 

rotrslescon

 

meeuwrots

 

strandlesc2

 

Als uitsmijter waren er dan nog een paar daagjes aan de imposante, meer woeste Bretonse Noordkust ( Côte d’Armor) waar het weer zo nu en dan al wat Nederlandse herfst-trekjes begon te vertonen, maar dat ruimschoots vergoedde door ons adembenemende kijkjes te bieden op turquoise gekleurde zeeën, torenhoge – vol bloeiende brem en heide – begroeide kliffen en peilloze door zeevogels bewoonde diepten vol schuimbekkend water.

 

strandpordiv2

 

strandpordic3

 

casp2

casp[7

 

cap4

 

schovers

 

diteeens

 

casp6

Enfin..het was al met al weer een prachtig natuur-spektakel, waarin we ogen en oren tekort kwamen en waarop we weer dankbaar terug kijken.
En wat is het leuk ook om dat laatste ook weer met alle lezers van ‘Pronkjewailtjes’ te kunnen doen!

 

Dag Tiemen..

 

tiemen

 

Gemengde gevoelens in deze dagen..
Zoals wij die allemaal wel kennen wanneer honderden redenen voor dankbaarheid zich mengen met allerlei waarom-waartoe-vragen. Als die zich maar aan je opdringen en in willen haken in je vaste overtuiging van zin en bestemming.

Bij het heengaan van Tiemen, een oude vriend die we al jaren kwijt waren terwijl hij er nog was.  Door een verregaande vorm van Alzheimer was al heel lang geen echt contact meer mogelijk .

Trouw bezocht, geliefd en verzorgd door zijn dappere vrouw leefde hij in het verpleeghuis in dat door mensen onbereikbare en peilloze vacuüm en was hij zich – voor zover wij dat kunnen inschatten – volkomen onbewust van elke prikkel van buitenaf.
Is dat wreed? Was dat zinloos? Zonder enige betekenis? Wat zijn menselijke maatstaven?
Hoe dan ook. De dankbaarheid overheerst. Voor wie hij was! En .. dat hij eindelijk naar Huis mocht gaan!

In mijn dichtblog ‘kRIJMsels’ heb ik een gedichtje geplaatst dat iets van deze gevoelens vertolkt. ( http://www.krijmsels.blogspot.com)

 

Verhitte ijsvogels…

 

Een poosje geleden zat ik met de camera in aanslag een paar uurtjes bij een ijsvogel-stek, waarbij ik er op uit was om zo’n vliegend juweel vissend of met een visje in de snavel te kunnen vast leggen. Maar het was een van die tropische dagen, waarbij de mussen figuurlijk dood van het dak konden vallen en vis werd er dan ook niet gevangen.

Wel werd er af en toe een duik genomen, maar vooral om af te koelen.
De vogels hadden het zichtbaar zwaar in deze tropische omstandigheden. De oververhitting was ze goed aan te zien. Ze ademen dan snel en ze laten de snavel voortdurend open om via tong en bek vocht te verdampen.

Enfin, ik laat deze prachtig flitsende verschijningen in een anderhalf minuut durend filmpje maar zien zoals ik ze mocht meemaken en dat was weer een waar genoegen!

Fijn om dat weer hier te mogen delen!