Donker..

 

Al een poosje geleden al had ik deze dag als een snipperdag ingepland om weer eens bosvogels vanuit een fotohut in Drenthe te kunnen fotograferen. Daar kan ik me dan altijd wel aardig op verkneuteren en ik houd dan dágen van te voren angstvallig het weerbericht in de gaten. Want het is in zo’n bos door al die bomen sowieso altijd al wat donkerder dan hier in het open veld en eigenlijk is helder weer wel een beetje ’n voorwaarde voor een geslaagde expeditie.

Nou wat dát betreft was het wel een domper zeg! De al dagenlang voorspelde sombere regendag werd inderdaad een feit en dan is het o zo moeilijk om dat snel heen weer bewegend gevogelte vast te leggen, omdat de sluitersnelheden dit dan niet toelaten. Technisch wel op te lossen door met hoge ISO-waarden te werken maar dat heeft ook weer zijn nadelen.

Nou ja.. uiteindelijk komen er toch een aantal redelijk geslaagde opnamen op het geheugenkaartje en kijken is óók leuk !

 

vled1

 

Merelvrouw..

 

vled2

 

Geelgorsman..

 

vled5

 

 

Vinkenman..

 

 

vled3

 

Keepvrouw …

 

 

vled6

 

Matkop …

Nóg wel ..

 

Als ik aan het eind van de middag nog even besluit om een frisse neus bij Ekenstein op te doen, is een van de prettige bijbedoelingen er doorgaans op gericht om er ook fotografisch wat van mee te nemen.

 

ekst1

 

Als ik afwisselend in gedachten verzonken en geconcentreerd  om me heen loop te kijken hoor ik achter mij een bekend kinderstemmetje “ Hé opa!”

Verrassing!
Gelijktijdig had ook mijn schoonzoon Christiaan het idee opgevat om met Mats een spaziergangetje te maken op dezelfde locatie…

 

ekt18113

 

Daar waar zijn oudere broers, mij al weer met een à la ‘ouwe jongens onder elkaar’ opgestoken wijsvinger begroeten, is hij nog in de hartverwarmende leeftijdsfase, waarop er spontaan op me wordt afgerend,  waarbij innnig schurkend mijn been wordt omarmd alsof we elkaar in jaren niet zagen.

We wandelen samen op en van foto’s maken komt er dan niet zoveel, maar een goed gesprek met mannen onder elkaar op Zaterdagmiddag heeft óók wel wat !

Ondertussen huppelt Mats voor ons uit, waarbij hij gevraagd en ongevraagd ons voorziet van een eindeloze rij mededelingen, wetenswaardigheden en vragen die er in dat blonde koppie rond gaan..

Bijna weer bij de auto aangekomen, besluit hij om maar eens een zo’n fijn herfstblad voor mama mee te nemen , maar hij laat groothartig de kleurkeuze aan ons over….

Doe maar een bruine, zeg ik dan.

 

 

ekst18114

Een beetje flauw eigenlijk, maar hij heeft er al eentje gevonden en beoordeelt het als één van opa’s zoveelste ijzersterke voorstellen .. !

 

Nóg wel  ..

 

ekst18112

Buteo buteo ..

In een grauwgrijze en druilerige novembersfeer, rijd ik vandaag door een leeg-geoogst Noord-Fries weide-landschap dat er kletsnat en verlaten bij ligt.
Maar in de Bantpolder is ’t toch altijd leuk om je heen kijken, nu daar de brandganzen weer in grote getale neer strijken. Voor vliegbeelden is het nu veel te donker, maar gelukkig zijn er wel enkele rustig zittende roofridders op hekpaaltjes, waarbij langzame sluitertijden en hoge ISO waarden geen probleem zijn.

Tenminste als ze me een beetje in hun buurt dulden…

Dat gaat goed deze keer en vanuit het autoraam mag ik rustig aanleggen en portretten schieten van twee verschillende en fraaie exemplaren van de Buizerd ( Buteo buteo)..

 

buiz1

 

buiz3

Waarvoor dank!

Kold …

Vannacht beleefden we de eerste, lichte nachtvorst van het seizoen en daarom moest ik vanochtend er éérst even op uit.

Ik ben een beetje ’n rare vogel wat ‘kou’ betreft.

Van nature ben ik namelijk nogal ‘kleumsk’ aangelegd, hetgeen tot uiting komt in mijn vaak als versteend aanvoelende, slecht doorbloede vingers en het alsmaar blijven opstoken van de houtkachel, terwijl vrouwlief aangeeft bijkans te bezwijken van de hitte. Ik loop regelmatig rillerig door het huis, luidkeels huiverend op zoek naar een warmere trui en het ’s winters blootvoets stappen in een onverwarmd bed beschouw ik als een der gruwelen dezer aarde. Ik klaag over wintertenen, ik kan niet meer zonder pet en ik mis de wollen borstrok …

Maar ik ben gék op échte winter! Die kan me niet streng genoeg zijn. Méér ijs, méér sneeuw, lágere kwikstanden, hoe ijzingwekkender hoe beter!
Buiten gekomen, maal ik niet om stijfbevroren oren en tenen als ijsklompen. Gretig zuig ik de diepvrieslucht naar binnen en glimlachend veeg ik de rijp uit mijn snor (zo ik die had) want van binnen tintelt het warme plezier dat ik beleef aan ouderwetse wintertijden.

Nou ja, zo ver is ’t nog lang niet natuurlijk, maar wat voor een ander de charme van een eerste lentedag is, zo verwelkom ik toch wel een beetje zo’n eerste nachtvorstje, zeg maar als kleine voorbode van het échte werk, dat helaas maar zelden of nooit meer komt.

Ach..veel stelde ‘t niet voor vannacht, niet eens genoeg om een echt, gezellig kraakvliesje op de plassen te veroorzaken, maar toch..

 

vors1 - kopie

 

Een paar nog laat bloeiende bloemen krijgen het opeens even goed voor de kiezen, nu ze plotsklaps van een ijsmuts werden voorzien en dan zijn ze toch ook weer aandoenlijk mooi , evenals de hen omringende decoratief besuikerde grassen en blaadjes..

 

vors2 - kopie

 

 

vors3 - kopie

 

vors5 - kopie

 

vors4 - kopie

 

“Het zèl weer winter worden, het zèl weer winter worden

Beetje doorbladeren …

Vanmiddag geef – na preekvoorbereiding en tuinwerk – nog even uitvoering aan het idee om weer eens een poosje op Ekenstein rond te struinen.
Wat houd ik er van om zonder omlijnd doel door dit nog in herfsttinten gehulde park te zwerven..

 

ekst411b

Gewoon een beetje aanrommelen met de camera en maar zien wat de natuur mij oplevert aan bezienswaardigheden.

Heerlijk het hoofd leeg maken en mijmeren op een bruggetje boven de verstilde vijvers waarin de bomen zich in hun ongekroonde staat staan te spiegelen..

 

ekst411a

 

 

Heel even is er een sterke rimpeling in ronde symmetrische bogen, veroorzaakt door het verenpoetsen van een koet, waardoor de als in houtskool geëtste takken heel even grotesk vervormen..
Ik zie zo’n vervreemdende plaat dan opeens ontstaan en moet dan nog heel snel zijn met de camera-instellingen om dat kortlevende, surrealistische schilderij vast te kunnen leggen..

 

boomspiegel

 

Daarna keert de rust terug op het wateroppervlak en dat dat levert weer ‘Monet’ achtige, verstilde beelden op van talloze drijfblaadjes die in grote getale als goudgekleurd strooigoed langzaam maar zeker onder mij door trekken…

 

ekst411c

 

Heel anders is dan het beeld van één zo’n geïsoleerde flyer, waarop ik even later inzoom. Ik wacht bewust totdat het precies op die plek in het blauw komt drijven waar het dan omlijst wordt door een paar luchtbelletjes..

 

ekst411d

 

Zo, genoeg geweest, tevreden en uitgemijmerd stap ik de parkeerplaats op waar ik tot mijn verrassing moet constateren dat iemand weer eens een bon heeft uitgeschreven en achter de ruitenwisser heeft bevestigd…

 

 

ekst411e

 

Gezwam? ..

De voorraad verse kabouterwoningen in de vorm van paddenstoeltjes begint nu rap af te nemen en als we volgende week de eerste grondvorst mogen beleven zijn ze zó verslijmd tot een lelijk soort gebakken champignons.

Om die reden snuffel ik aan het eind van de middag nog even in een op de route gelegen park over de kletsnatte, bemoste bosbodem om ze nog in hun attractieve staat te kunnen vastleggen.

Het worden drie intiem portretjes van soorten die ik ook maar probeer te determineren als achtereenvolgens een russula, franjehoed en een mycena. Van paddenstoelen weet je ’t eigenlijk nooit, ze verkleuren per dag en er zijn echt duizenden soorten in diverse verschijningsvormen, zodat ik er ook maar een slag naar sla..

 

slbos1

 

 

slbos2

 

 

slbos4

 

Als ik zwam, zeg u ’t maar!

Opa en Oma’s Midweekje

De afgelopen midweek brachten we met onze drie tijdelijk verweesde kleinzonen door in een bungalowpark in de bossen bij Leersum.

 

molenk1

 

 

Dat brengt naast de genoegens van het dagelijks kunnen knuffelen en koesteren van wat je zo lief is, ook allerlei besognes en ‘deja-vu’s ‘ mee van meer opvoedkundige aard, waarbij je ’t weer eens aan de lijve voelt om slaapdronken aan de allerkleinste uit te moeten leggen dat het nog maar half zes in de ochtend is en já..dat die plas natuurlijk gedaan mag worden, maar néé..dat er nog géén filmpje mag worden gekeken. Verder vertolken we overdag afwisselend de rol van rugby-scheidsrechter, entertainer en conflict-mediator en poedelen elke middag urenlang rond in het overdekte golfslagbad, waar we opvallend veel lotgenoten- opa’s en oma’s treffen aan wie eveneens de tijdelijke zorg over het grut blijk te zijn overgedragen.
‘Bek-af’ wordt je er van, zeggen we samenzweerderig tegen elkaar, maar onze ogen glimmen en we tonen allemaal op een of andere manier de verzaligde grijns van het ingetogen geluk dat dit bijzondere voorrecht ons verschaft!

O ja..tussen de bedrijvigheden door vatte ik uiteraard de camera nogal eens ter hand, niet alleen om veel ‘whats-ap-fotootjes’ aan papa en mama door te zenden, maar ook om enkele aspecten van de prachtige natuur die ons daar omringde vast te leggen..

Die laatste laat ik dan hier maar even zien..

 

molenk2 - kopie

 

molenk4 - kopie

 

molenk5

 

 

molenk3

 

 

molenk7

 

 

Hoop !

 

Bij de wat triesterige gevoelens naar aanleiding van het zojuist bijgewoonde afscheid van een veel te snel en te jong overleden ex-collega, passen vanmiddag de dikke regendruppen die als gestolde tranen blijven liggen op het leerachtige blad van de uitgebloeide waterlelies.

 

regen1

 

Maar tegen zessen tekent zich dan toch plotseling de koepel van een dubbele, felgekleurde regenboog af tegen de dreigende lucht boven de Riepster horizon..

 

regen2

 

Wat zouden we moeten zonder Hoop !!

Het bal is geopend …

 

Langzamerhand is ‘t weer tijd om de vogels in de tuin te verleiden om juist op dat éne plekkie naar voer te komen zoeken, zodat ik vanuit mijn vast opgesteld tentje in het door mijzelf bedachte decor een paar leuke platen kan schieten.

Deze Ringmus en de Koolmees wisten dat gebaar op waarde te schatten en poseerden kort maar bevallig op de in herfststemming verkerende ‘catwalk’ en verklaarden met volle mond dat hiermee het seizoen was geopend!

 

nik1

 

nik3

 

Eindelijk! …

Eindelijk, éindelijk zien wij Noorderlingen ook weer eens het licht.

Heel Nederland mocht zich gisteren al verheugen in een zonovergoten zaterdag, maar wij waren hier toch nog een dagje de sigaar vanwege hardnekkige bewolking en een nog best wel frisse wind.

Maar vandaag maakt alles goed met zomerse temperaturen en een wolkenloze hemel die ons aanzetten tot een heerlijke fietstocht in de namiddag door het Marenlandschap die ons via Westeremden, Huizinge, Kantens, Eppenhuizen en Garsthuizen weer terug leidde naar Loppersum.

Tegen zes uur in de avond sta ik weer in de tuin, nét op tijd om het strijklicht van de gouden Oktoberzon héél langzaam langs de stammen en struiken naar de grond te zien kruipen.

Fantástisch zijn de herfstkleur-effecten, wanneer de gefilterde stralen het bladerdek in vuur en vlam lijkt te zetten..

In elkaar overvloeiende oker- en groentinten, smeuïg gemêleerd met variaties van crême en beige waar het avondlicht uitbundig doorheen dartelt en flonkert..

 

licht1

 

Ik knip er maar wat op los,inkaderend, uitzoomend, alsmaar spelend met diafragma en sluitertijd..

Op paddenstoelenhoogte vind ik in het pas gekorte gras nog een late madelief, waartegen een moegewaaid blaadje even rust heeft gevonden. Het stel vráágt om een foto vind ik..

 

licht2

 

Zo, zoekend en verwonderend rondkijkend en tegelijk registrerend, verstrijkt de tijd veel sneller dan ik in de gaten heb. De schaduwen zijn langer geworden, de zon is zo meteen achter de kim verdwenen en de korte tijd voor het allermooiste fotolicht is al weer verstreken.

De avond valt, maar draagt de belofte van een gouden ochtendstond al weer in zich!

 

licht3

 

Nat..

t Is nu echt Herfst in optima forma geworden, als we bijkomen van de naweeën van de tweede najaarsstorm van dit seizoen, waarbij felle opklaringen worden opgevolgd door dito slagregens.

Tegen vijven stap ik tijdens een droge fase nog even het pad op en struin een beetje richtingsloos wat door de berm aan de andere kant van het spoor, waarin een laatbloeiertje, zoals in dit geval een rode klaver nog even schuchter de kop durft op te steken..

vrijd2

 

vrijd1

 

Nog een poosje en we duiken de tijd in waarin we amper bloemen meer zien bloeien en geen vlinders meer zien dwarrelen ,waarbij we ons wat meer gaan richten op nieuw gearriveerde trekvogels en wintergasten.

 

Ook mooi !

 

vrijd3

 

Als ik dat alles overdenk, trek ik de jasrits alvast maar wat hogerop, want de gordijnen boven mijn hoofd worden al weer rap dicht getrokken en we bereiden ons voor op een volgende striemende bui op die toch al zo doorweekte akkers..

Soesterduinen..

We verbleven dit weekend in het huis van een onze kinderen in Amersfoort. Hun huisje, dat staat in het oude centrum van deze grote stad, biedt voor ons als Provinciaaltjes een uitgelezen gelegenheid om veel te ‘oh-en te ah-en’ over de stadse gezelligheid en het gemak van winkels en terrasjes om de hoek. Maar uiteindelijk blijf ik een ‘country-boy’ en daarom bood de zondagse wandeling door de prachtige Soesterduinen voor mij een van de betere attracties.

 

soest4

Uiteraard ook omdat de herfstmaand is ingetreden met een rijke uitstalling van talloze decoratieve paddenstoelen, die ik tijdens zo’n wandeltocht ook graag wil fotograferen.
En da’s altijd een beetje ’n lastig compromis waarbij sprake is van een wankel evenwicht tussen wat nog sociaal aanvaardbaar is en wat echt niet meer kan.
Over het algemeen wil mijn liefste best even wachten, totdat ik dat plaatje heb gemaakt, maar na een paar minuten wil ze dóór en begrijpelijk want de wandelcadans gaat er meteen uit, wanneer ik hurkend, buigend, kaderend en in – en uitzoomend de tijd wil nemen voor die bétere compositie.
Dat betekent dat ik sprietjes en blaadjes die ik anders zorgvuldig weghaal nu maar even laat zitten en die fijnere belichtingstrapjes waar ik anders minutieus de tijd voor neem, nu toch achterwege laat.
Dat komt misschien de foto niet, maar de sfeer zeker ten goede.

soest2

soest3

En gezellig was het !

Dág vlinders..

Veel mensen denken dat een lekker zonnetje een belangrijke voorwaarde is voor geslaagde natuurfotografie. Maar da’s lang niet altijd het geval en zeker niet bij macro-werk. Vaak zorgt die zon namelijk voor harde schaduwen en uitgebeten wit op de foto. Nee, daarom was ik wel content toen later vanmiddag een wolkendek overschoof. Samen met het ontbreken van wind zorgde dat voor goede omstandigheden voor een paar vlinderopnamen.

Want op Ekenstein hebben ze zowat alles plat gewalst wat er te maaien valt, maar op het buitenterrein staat gelukkig nog zo’n fijn ruig stukje waarin nog volop klavers bloeien.

 

vli4nik

Daar boven foerageren hier en daar nog wat late dagvlinders, die me nog even heerlijk op hen uit laten leven..

Het Bont Zandoogje (Pararge aegeria) is wel een van de algemeen voorkomende soorten, maar met zo’n prachtig symmetrisch getekend stippelpatroon een lust voor het oog.

 

vli3nik

 

Dat laatste geldt zeker óók voor een schitterend mini-vlindertje, dat ik helaas een stuk minder vaak aantref; de Kleine Vuurvlinder (Lycaena phlaeas). Daarom ben ik opgetogen om ‘m hier tegen te komen met dat typisch fel-oranje pakje en bovenal omdat me de tijd wordt gegund hen allebei tegen een rustige achtergrond vast te leggen.

 

vli6nik

Het zijn wel de laatste generaties van dit jaar en binnenkort vallen hun perkamenten vleugels voorgoed stil, is het seizoen voorbij en zal ik weer tot het vroege voorjaar moeten wachten om weer op ‘vlinderjacht’ te kunnen.

 

Airbrush ..

 

Met snelle vegen en beheerste draaitechnieken werd in de vroege avond weer een nog niet eerder publiek gemaakt Meesterwerk tentoongesteld. Nog vóór de verf droog was spatte de expressie in een sublieme vormgeving al weer van het spreekwoordelijke doek.

Een nietige stip van eenzame vogel trekt onze aandacht.
Het lijkt zich tastend een weg te zoeken door het oog van de donkerte in een uitweg naar het altijd aanwezige Licht..

 

sky2

 

 

Pas wanneer wij terugtreden, uitzoomen en  afstand nemen door klein te worden kunnen we soms, héél soms, iets beter begrijpen hoe het eigenlijk in elkaar zit.

 

sky1

 

Maar doorgaans snappen we met al onze opgeblazen mensenkennis er maar bitter weinig van !

 

 

Op het aanrecht…

Praktisch de hele dag viel gestaag een buitengewoon drenzerig soort regen uit een hemel die voornamelijk kleurde in de zwemen loodgrijs en lichtzwart.

Maar tegen half acht piept opeens dan toch die zon vlák voor zijn heengaan er zowaar nog even heel fel door…

 

zat1

 

Ik grijp binnenshuis dan toch maar even naar mijn fototas omdat ik zie dat er zich een leuk plaatje aandient. Er worden wel weer een paar wenkbrauwen vragend opgetrokken, maar ze kennen me ondertussen goed genoeg om te weten dat ik me dáár niks van aantrek. Ik moet namelijk me wél even in bochten wringen en schrijlings zittend op het aanrecht plaats nemen om dat piepkleine spinnetje dat daar buiten tegen het raam rustig de nacht hangt af te wachten, eens mooi in het licht van die ondergaande zon te portretteren..

 

zat2

 

Bínnen …

Tegen drieën wordt het eindelijk wat droger en komt zelfs de zon af en toe schuchter voor de dag. Ook ik loop maar eens even naar buiten waar ik behoedzaam de lucht in tuur.

Natuurlijk hebben we, wanneer we weer horen van het verwoestend werk van orkanen en tornado’s hier niets te klagen wat het weer betreft, maar toch wordt er al weer druk gemopperd.
En ’t is waar , het valt de laatste dagen met bákken uit de lucht en het is ook wel een abrupte overgang naar dat herfstachtige weertype waarmee we in ons kikkerland zo vertrouwd zijn.

 

zat1 - kopie

 

De foto hierboven lijkt te misschien zijn genomen boven een bevallig spiegelend meer, maar in werkelijkheid is ’t een groothoekopname van een flinke plas op het fietspad achter het huis.

In de bermen bloeit nu heel weinig meer, slechts hier en daar is nog een kleurige klaver of een verdwaalde paardenbloem te zien.

 

zat3

 

Ik ga nog even op de hurken voor zo’n geel nakomertje dat door een late-zomer-zoemer zorgvuldig op de laatste restjes nectar wordt nagekeken.

 

zat4 - kopie (2)

 

Maar dan moet ik nog opschieten ook, want de lucht trekt razendsnel en dreigend dicht en nét als ik de huisdeur achter me heb dicht getrokken slaat de zoveelste hoosbui met harde tokkels ongenadig op het pannendak.

“Zo die is weer binnen”, hoor ik mijzelf hardop mompelen, maar of dat nou op die foto sloeg of op mijzelf, weet ik eigenlijk niet meer..

 

Septemberochtend..

Om kwart over zes kraait een van de hier links en rechts wonende hanen mij wakker en meestal draai ik me dan nog eens om en ben even rap weer vertrokken omdat ik hanengekraai tot een van de meest vanzelfsprekende plattelands-buitengeluiden reken, net zo natuurlijk als vogelgefluit en windgeruis. Maar nu zie ik aan een smalle streep door het raam vallend licht dat het buiten helder is en lekker fris en windstil moet het óók zijn want in de late avond tekende zich al condens af op de tuintafel.

Dat zijn altijd prima condities voor heerlijke vroege-ochtend-opnamen en nadat ik rap in de kleren ben geschoten ben ik binnen een paar minuten de sloot over en stap nog ongewassen het grote Buiten binnen dat ons hier zo heerlijk omringt.

Bleekrood, bijna aarzelend zo het lijkt verschijnt de zon boven de donkere silhouetten van bomen, torens en oude kerken..

 

och2

 

Doorweekt is het gras van ochtenddauw en aan het eind van elke stengel, elk grasje, ieder rietje zijn parels gesmeed, oplosbaar, breekbaar…zó vervlogen.
Bij de minste trilling of geringste aanraking vallen ze geruisloos neer en daarom kom ik op mijn tenen dichtbij aangeslopen om ze eens fijn groot af te laten tekenen tegen zo’n zonsopkomst.

 

och1

In dat door nevelslierten versluierde landschap is het eigenlijk opvallend stil, vergeleken met twee maanden geleden, toen de lucht nog vol was van vinkenslag, winterkoning- geschetter en graspieper-trillers.

Nu is de sfeer meer melancholisch, wat nog eens extra wordt benadrukt door het in de verte weemoedige geroep van een vlucht traag voorbij wiekende wulpen.

Om dat prachtige, gouden ochtendlicht te kunnen vangen dat zich spiegelt in het donkere water boven het Maar moet ik een eindje richting Westeremden lopen waar het riviertje een bocht neemt.
Tot mijn vreugde drijven er een paar meerkoeten, die in zo’n sfeerplaat die je dan in gedachten hebt precies de goede beeldcomponenten kunnen vormen.
Maar dan moeten ze voor dé compositie wel naar de goede plek zwemmen en hoe ik ze ook met driftig handgebaar en stemgeluid daar naar toe probeer te dirigeren, ze peddelen geschrokken de verkeerde kant op, wég van die vreemd zwaaiende man. Luisteren? Ho maar.

Wacht! Er komt toch nog één eigenwijsje dat nét even snel naar de andere kant van het riet wil… Yes…klik-klik-klik…

 

och3

 

Op de terugweg heb ik dat heerlijke, lage tegenlicht dat er voor zorgt dat alles spikkelt en glimmert in de bermen dat het een lust is en mijn ogen speuren dan ook onophoudelijk naar mini-bling-bling en tijdelijk verzilverde bijou’s die er nét even uitspringen..

och5

 

och4

 

Ach…bij het weergeven van de foto’s proef ik meteen weer de beperking van dat platte, één-dimensionale beeld.

Je mist bij het zien er van, de zachte en metalige koet-geluidjes, de teer langs je wang strijkende wind, de geur van natte graslanden..

En hoewel ook dát zijn beperking kent, denk ik er toch serieus over na om binnenkort weer eens met video aan de slag te gaan. Ik hou u op de hoogte!

Flyers ..

 

 

Vandaag maak ik nog even dankbaar gebruik van buurman’s bijna uitgebloeide vlinderstruik, waar Koolwitjes en Kleine Vossen rond dwarrelen of het een lust is.
Ik ben al een tijdje bezig met het proberen vast te leggen van vliegende insecten en dat lukt steeds beter. Ook deze dartele schoonheid biedt me een leuke kans om de korte oversteek van bloem naar bloem te fotograferen.

 

koolw2

 

Tijdens de vakantie heb ik me ook toegelegd op zulke vluchtopnamen en hier zijn een paar toonbare flyer-platen die ik tussen de vele tientallen mislukte foto’s kon wegplukken en die hier wel een plekje verdienen.

 

fr5

 

 

fr8

 

fr1rr

 

 

Omslag ..

De weersomslag die al een tijdje onbarmhartig werd aangekondigd krijgt hier vanavond zijn beslag. Terwijl een onverwachte, maar felle bui mijn plannen om het gras er nog even droog af te krijgen jennerig doorkruist is de lucht al betrokken geraakt.
Nadat de eerste dikke druppels zijn gevallen is de atmosfeer opeens doordrenkt met die typische, onmiskenbare geur van pas nat geworden aarde en asfalt.
Het is maar een kleine voorbode van wat nog komen gaat en er zit iets melancholisch in die mengeling van verwaterende avondkleuren en de nog wat klam aanvoelende sfeer van zo’n laatste zomerse avond..

Dat wordt even later nog versterkt als snel opkomende wolkenpartijen de hoofdrol komen opeisen en de nu snel boven de kim wegzakkende zon van het toneel verdwijnt.

 

lucht2

 

lucht1

Volgens de Paulusma’s is het scenario voorlopig herschreven en stevenen we op naar een periode vol nattigheid en wisselvallig weer.

Maar dit hebben we binnen !

For you eyes only…

Op plek van het gevallen zwaluwnest waarover ik op 29 juni jl. onder de titel ‘Klein Leed’ heb verteld, bleek twee weken later opnieuw een poging te zijn ondernomen door een paartje Huiszwaluwen dat er deze keer kennelijk meer speeksel in heeft verwerkt want het bleef nu goed plakken.

Dat resulteerde weer in een kwetternest vol jongen die deze dagen op uitvliegen staan. Elke dag steekt er zo’n bolrond kopje, schril tsjilpend, uit het vlieggat. Prachtig!

zwalproj3

 

 

zwalproj2

Omdat ze in de nok van het balkon broeden – en dus relatief goed bereikbaar – is dit best een vrij unieke situatie die ik graag fotografisch wilde uitbuiten.
Het leek me namelijk leuk om opnamen van de aanvliegende ouders te maken, vanuit het perspectief van de jonge vogels.

Daarvoor moest ik wel wat toeren uithalen, want het nest zit op ongeveer 7 meter hoogte boven het balkon. Om daar bij te kunnen met de camera, heb ik deze met ducktape op het statief aan een houten paal bevestigd en deze stellage stapje voor stapje steeds dichter bij het nestje gebracht, zodanig dat de voerende vogels er langzaam aan konden wennen.

 

zwalproj1

Tsja, ik vind zoiets leuk om te doen en neem op de koop toe dat mensen die me zo op het balkon bezig zien ernstig aan mijn verstandelijke vermogens twijfelen ..

Als alles is ingeregeld ,neem ik beneden de afstandsbediening in de hand en dán is ’t wachten en anticiperen op die razendsnel in en uit zoevende vogels. Er mislukken talloze en nog eens talloze opnamen , maar op den duur zijn er toch wel een paar bij zoals ik ze zelf voor ogen had.

En zoals de zwaluwjongen ze ook letterlijk voor hun kraalogen hadden…

 

zwal7

 

zwal8

 

zwalRR5

 

zwal9