Kedéng-kedéng ..

Nadat we hier in het uiterste noorden toch wel opnieuw een paar dagen tegen een hardnekkig wolkendek aan hebben gekeken, brak vandaag dan toch ook hier eindelijk de zon weer door.
En dan zomeren we maar gewoon weer verder..

Tja…de gewassen kunnen natuurlijk wel heel goed wat hemelwater gebruiken, maar schuin achter mijn huis kleurt de tarwe toch al beloftevol goudgeel en ook de daar direct naast gezaaide bieten lijken nog niet al te veel onder de aanhoudende droogte te lijden.

Ik fotografeer ze vandaag even in supergroothoek, wat wel altijd een enigszins vertekend beeld oplevert, maar wel mooi ons Grunneger landschap in al zijn weidsheid toont.

DCIM101GOPROGOPR1568.JPG

 

Achter mijn rug dendert de trein Groningen-Delfzijl voorbij en omdat ik weet dat zijn tegenpool een minuut later uit de tegenovergestelde richting komt, plaats ik het mini-cameraatje op een plek waar hij straks heel dicht langs zal razen.

Veilig een eindje verderop staand, gebruik ik mijn smartphone als afstandsbediening en wacht op het moment suprême om vervolgens tijdig af te drukken en …dan krijg je dus dit soort plaatjes.

 

 

DCIM101GOPROG0121666.JPG

Ach ja..
De techniek staat voor niet en het is natuurlijk geen échte natuurfotografie, maar ik vond het toch eens leuk om het eens te laten zien!

Veer-kracht ..

 

Omdat het gras al zo lang enige regen van betekenis ontbeert, groeit het nauwelijks en door de uitgestelde maaibeurt krijgen juist de madelieven de kans om hun omkransde hoofdjes flink hoog op te steken.
Ik wil aan het eind van de dag van dichtbij een daarop neergestreken Witje portretteren Dat lukt, maar ’t is me niet naar de zin,  maar telkens al ik voorzichtig naderbij kruip voor een betere close-up, geeft ie me het nakijken…

 

madel1

 

Eigenlijk waait het ook te hard voor een goede macro-foto.

Net als ik moedeloos de camera weer in de tas wil schuiven, zie ik hoe een anders soort witje in de vorm van een petieterig Kwikstaart- of Mezenveertje zich met de moed der wanhoop aan twee bloemstengeltjes heeft vast gegrepen en hoewel ik verwacht dat het vóórdat ik aan kan leggen wel ook wel gevlogen zal zijn, lukt het me toch om dit trillende trio met een paar klikken vast te leggen.

 

madel2

 

 

madel3

 

Net op tijd, want daarna verliest het dons zijn grip en zoeft er inderdaad vandoor, de wijde wereld in.

Het heeft kortstondig zijn diensten bewezen om een vogelbuikje te verwarmen en hier heeft het een moment als blikvangertje voor mijn oog geposeerd om daarna ongezien en vergeten te verslijten en tot stof te vergaan..  Waarheen, waarvoor?

The answer my friend, is blowing in the wind..

 

Feestje !

Hoewel ik alle vormen van natuurfotografie met plezier probeer te benutten, slaat de weegschaal bij mij toch vaak weer door richting het registreren van vogels. Het onvoorspelbare gedrag, hun levendigheid en kleuren, de spanning om ze van dichtbij trachten te benaderen en de voldoening wanneer je ze scherp in hun natuurlijke habitat hebt kunnen vastleggen…het zijn allemaal argumenten waardoor vogelfotografie tot een van mijn favoriete bezigheden kan worden gerekend.

Overigens dekt de term ‘registreren’ die in de aanhef gebruik, niet helemaal de lading, want ik schep al lang niet meer voldoening uit het louter vastleggen van een vogelsoort op een foto.
Steeds meer wordt het al of niet geslaagd zijn van een opname bepaald door de compositie, de sfeer of het specifieke gedrag dat wordt getoond.

Ik laat maar even weer twee opnamen zien van enkele gevederde vrienden, die in de afgelopen week hun medewerking aan deze bijdrage hebben verleend, waarbij met name het tegenlicht en de rol van het omlijstend groen een bepalende factor blijken.

 

haakmbs3

 

haakapp3

 

Natuurlijk is het dan wel extra leuk om naast de Grote Bonte Specht ( in dit geval een juveniele vogel met rode kruin) en de wat minder vaak geziene Appelvink ook nog eens de Zwarte Specht voor de lens te krijgen. Die laatste zit dan weer wat ‘gewoontjes’ tegen een kaal stammetje, maar die krijg je weer zo zelden te zien dat ook de pure registratie er van toch een soort van feestje voor me is!

 

haakzsp1

Mien eerrappellaand ..

De boer heeft er deze keer voor gekozen om ‘eerrappels’ te verbouwen op het land waar ik vanuit mijn woning op uit mag kijken. Vorig jaar genoot ik hier van een zee van tarwe ( ‘wait’ zeggen de Groningers) en zijn keus om er nu dan maar aardappels te poten, kon mijn goedkeuring wel wegdragen. Pas al hij daar met metershoog, uitzicht-belemmerend maïs wil komen aanzetten, zal dat op schriftelijk ingediende bezwaren mijnerzijds stuiten…

Nee dat bloeiend eerrappel-laand biedt een fijn vergezicht, hoewel er wel héél veel chemische beschermingsmiddelen nodig zijn om het allemaal een beetje gezond en colorado-kevervrij te houden.

Maar toch.., ‘ons aller Ede’ bezong de schoonheid al:

Doar liggen de baauwten en de boerderijen,
doar bluit mien eerappellaand,
doar woar het vrouger krabben en knooien was,
want alles ging nog mit haand,
doar roazen nou nijmoodse rudermesienen,
op klaai, op zoavel en zaand,
doar baauwen de boeren al generoaties laang,
op t Drentse en t Grunneger laand.

Na het avondeten knip ik er alvast even een paar plaatjes van..

 

eerap1

 

 

eeerd2

 

 

Maar pas als de zon ter kimme neigt, zo rond een uur of tien is de sfeer sereen en mooi, maar dan is ’t ook héél spannend op het WK bij Belgie-Japan en zit ik een beetje te dubben of ik wel of niet nog even naar buiten zal lopen om die eerappel-blui tegen de zonsondergang vast te leggen..
De altijd aanwezige hang naar een treffende, geslaagde buitenopname wint het ten slotte van de buis-kluistering en daar krijg ik geen spijt van, want nu word ik nog even zo’n tien minuten deelgenoot van de heerlijke avondsfeer en maak ik een paar fraaie, zondoorlichte close-ups van die piepers in bloei..

 

eerd3

 

eerdd4

 

Eenmaal weer in huis gekomen, blijk ik natuurlijk wel dat winnende doelpunt te hebben gemist maar die kijk ik wel even terug..

Als een gieter ..

Eergisteren werd ons 4e kleinkind geboren, ik zeg het hier maar even. Alles goed met ouders en kind, dank u ! Een teer en kwetsbaar ‘bewonderlingetje’, waar we weer heel dankbaar voor zijn.

Breekbaar bleken ook de eitjes en het kunstzinnig bijeen gespeekselde nestje van de huiszwaluwen aan de noordzijde van ons huis dat vorige week uit de nok is gevallen..

eitje

 

 

Jammer, want de huiszwaluwen hebben het als soort erg moeilijk in ons land. De stand van de ‘Delichon urbicum’ zou ten opzichte van de 70-er jaren hier met 80 (!) procent zijn terug gelopen en men gist slechts naar de oorzaken.

 

Schermopname (50)kopie

 

Gelukkig scheren ze hier nog met grote getale rond en aan de andere zijde van het huis, waar vorig jaar ook succesvol werd gebroed, heeft een paar van die in ‘smoking’ geklede luchtklievers het toch klaar gespeeld om hun kogelvormig klei-nest weer vast te laten bakken.

Afgelopen week-end had ik het geluk dat vlak voor ons huis op het wandelpad een kleine plas in de klei was ontstaan waarvan de randen kennelijk prima nest-bouwmateriaal bevatten voor deze sierlijke ‘zwaalfkes’, want ik zag ze daar voortdurend landen om hun bekjes vol modder te vullen.

En dan ontstaat er bij mij natuurlijk de wens om zoiets fotografisch uit te buiten en dat lukt mij ook wel aardig met de telelens, getuige onderstaande plaat..

 

zwal8

 

Maar toch, ik wilde graag een andere benadering. Een groothoek-opname met de afstandsbediening, waardoor de hele setting er anders uit komt te zien.
Vorig jaar had ik hiertoe ook al eens een mislukte poging ondernomen, waarbij ik mijn camera, klaar voor opname, op de zijkant van de laan naast een modderplasje legde en zelf op vijftien meter afstand een beetje onder in de berm ging zitten in de hoop dat de vogels hier vlak voor neer wilden strijken. Dat deden ze niet graag. Op de een of andere manier schrok die ‘zwarte doos’ hun wat af en was dat nou maar het enige…

Nee, tot drie keer toe moest ik fietsers teleurstellen die blij verrast waren afgestapt omdat er zo maar langs het pad een onbeheerd foto-toestel lag te flonkeren. Daarna volgde hun lichte schrik dat er plotsklaps iemand uit de slootswal opdook die dat dan allemaal omstandig uit probeerde te leggen, waarbij ze weliswaar begripvol knikten , maar je je hóórde hen denken….

Enfin…
Afgelopen zaterdag ondernam ik een nieuwe poging, dit keer met een mini-cameraatje ter grootte van een lucifersdoosje dat ik onopvallend stand-bye in de prut plaatste, terwijl ikzelf met de smartphone als afstandsbediening een eindje verderop, onzichtbaar in de tuin opgesteld, plaats nam..

En gelukkig, het werkte want de kleine camera werd nu door ze geaccepteerd en het duurde niet lang of ze kwamen al op het plasje aangescheerd om daar rustig hun snebjes te vullen, waarna ze bliksemsnel weer wegzwenkten om het modderpapje verderop als specie voor hun nestkommetje te verwerken.

Ondertussen knipte ik zodra zich een kans voordeed mijn plaatjes, waarbij ik regelmatig last had van uitval van het WIFI-signaal, waardoor ik vaak de verbinding op het moment-supreme verloor, maar uiteindelijk kreeg ik dan toch de beelden die ik in gedachten had.. natuurlijk ogende foto’s waarop dit specifieke zwaluwen-gedrag is vastgelegd.

 

DCIM100GOPROG0240860.JPG

 

 

 

DCIM100GOPROG0220802.JPG

 

Een leuk projectje, al zeg ik het zelf en omdat de plas al weer snel opdroogde en ik graag de zwaluwen nog een poosje wilde helpen met het aanbod van zachte, kneedbare klei besloot ik om daar op die specifieke plek af en toe wat water bij te vullen.
En opnieuw vielen mij de gefronsde wenkbrauwen ten deel van passerende fietsers en ik begrijp dat heel goed. Ik ben ook een vreemde vogels soms. Leg het maar eens uit waarom je als volwassen kerel met een gieter de laan staat water te geven..

Ik ben ook maar niet aan een nadere explicatie begonnen..

 

Berenklauw ..

Van de Berenklauw (Heracleum sphondylium) gaat een beetje een negatieve roep uit omdat de harige plantdelen bij aanraking irritatie van de huid en soms zelfs brandblaren kunnen veroorzaken. Dit speelt echter alleen maar als de zon volop schijnt, omdat UV-licht hier ook een rol in speelt.
Hij wordt dan ook massaal bestreden door de stormtroepers van Gemeente en Provincie, maar eigenlijk is het een prachtige en imposante verschijning die we nu in ruige graslanden, bermen en ruigten volop vinden. En decoratief bovendien!

Ik maak vandaag even een foto bij het Eemskanaal ter hoogte van Woltersum en dat levert met dat dorpsgezicht en de holder-de-bolder-luchten een sfeervol Hollands doorkijkje op..

 

bere1

 

Dat decoratieve, komt vooral tot uiting in de symmetrische vorm van de bloemschermen die inderdaad als enorme klauwen afsteken tegen het zwerk..

 

bere2

 

Bovendien vormen ze eindeloze voedselbronnen voor allerlei insecten die als een magneet door ze worden aangetrokken en als je eens de tijd neemt om boven op zo’n schermbloem te kijken dan zal je zien dat er altijd wel wat ‘tiekje-spul’ op rond scharrelt.

 

bere3

Filmpjes..

 

Eigenlijk ben ik van plan om in de nabije toekomst weer wat meer met natuur-video te gaan doen.  In het verleden heb ik al vaker zogenaamde mini-clips geproduceerd, waarvan ik hieronder ter illustratie een voorbeeld publiceer.

Ik besef me – als ik ze opnieuw bekijk – dat ze wat traag van opbouw zijn, maar toch wel fijn om rustig naar te kijken.

Foto’s en bijbehorende verhaaltjes zullen er ongetwijfeld blijven komen, maar ik heb toch wel zin om ook weer eens aan de slag te gaan met het maken van korte ‘1-minute’ natuurvideo-clips waarin de sfeer door toevoeging van beweging, geluiden en muziek een extra fijne dimensie krijgt…

Het is wel wat meer werk doordat er beelden verzameld en gemonteerd moet worden, maar ik heb er wel zin in !

Overigens zal het nog wel even duren voor het zover is en daarom als opwarmertje dan alvast maar dit ochtendbeeld van enkele jaren geleden ..

Onder indruk ..

Het is een genot voor oog en ziel om een poosje goed te kijken naar het vijverleven dat nu in al zijn volheid is los gebarsten. Het is te vergelijken met het biologerend en rustgevend effect van het staren in vuurvlammen, het turen naar sterren of liggend met een sprietje in je mond de witte wolken nakijken.
Het zijn de fascinerende reflecties, de nauwelijks merkbare bewegingen, de krinkelingen van de waterwantsen, kleine golfjes door wegschietende stekelbaarsjes en de als blauwe zwaailichtjes boven het wateroppervlak heen en weer schietende waterjuffers.

 

vijv5

 

Hun liefdesspel is niet van het zachtzinnige soort en zo’n felgekleurd mannetje doet niks anders dan eindeloos achter de vrouwen aan zitten. Als het lukt grijpt hij met zijn achterlijf-tang het eerste het beste vrouwtje dat zijn territorium binnenvliegt, in de nek en vliegt aldus gekoppeld als tandem rond, hij zelf voorop.

 

vijv4

 

Na de paring sleept het mannetje zijn uitverkorene in die houdgreep naar een waterplant midden in de vijver en duwt haar met ‘r onderlijf onder water, waarbij het de bedoeling is dat zij haar eitjes afzet tegen een onderwater liggende stengel of blad.

 

 

vijv3

 

Omdat veel waterjuffers op elkaar lijken – niet alleen voor ons mensenoog, maar ook voor de waterjuffers zelf – heeft de achterlijf-tang van het mannetje een vorm die als een sleutel in het slot past in de uithollingen in de nek van een vrouwtje van dezelfde soort. Daardoor worden vergissingen in de natuur voorkomen .

Tsjonge! Daar verbleekt de firma Lips toch wel even bij !

Ik lig er op mijn knieën bij om dat intieme gebeuren van dichtbij mee te kunnen maken, waarbij de ribbels van de vlonder diepe indrukken in mijn knie-vlees achter hebben gelaten, maar dat voel ik pas wanneer ik wat strammig weer ben opgestaan.

 

Fly away ..

In een – op goed geluk- op de hoek van de schuur geplaatst nestkastje heeft tijdens onze afwezigheid een pimpelmezenpaar kans gezien om een flink aantal kleintjes groot te brengen. Luid gepiep en driftig heen en weer vliegende ouders trokken uiteraard meteen onze aandacht.

 

mees1

Kijk, van zulke verrassingen hou ik !

Gisteravond begonnen die altijd weer zo typische puber-koppies regelmatig voor het vlieggat te verschijnen en kon ik een paar momentopnamen maken..

 

mees2

 

mees3

 

Voor Pa en Moe Pimpel zijn dit enorm slopende tijden. Een gemiddeld mezenstel sleept voor hun broedsel in twintig dagen , in zo’n veertig keer keer per uur, zo’n drie tot vijf duizend hapjes in de vorm van insecten en rupsjes naar het nest en dat zie je er ook wel aan af wanneer je naar hun verenpakje kijkt dat nu een wat verslonsde indruk geeft.

 

mees4

 

Vanochtend was het moment van uitvliegen zo’n beetje daar en hoewel ik had gehoopt om dat fotografisch vast te kunnen leggen, kwam ik net te laat met de camera naar buiten om het hele stel de sprong te zien wagen.

Nog nét zie ik hoe het allerlaatste jong in een soort onhandig uitgevoerde glijvlucht op de grond was terecht gekomen. Terwijl zijn broers en zusjes in staat waren om op hun kleine vlerken de haag van de buren te bereiken, zit hij nu wat verdwaasd om zich heen te kijken, oog-knipperend tegen het felle licht van de zon dat opeens zo rijkelijk over hem werd uitgestrooid.

 

mees 6

 

Snel maak ik een paar close-ups van dit pluizige vogeljong, een aanblik dat altijd weer vertederende gevoelens bij ons oproept.

 

mees7

 

Boven en achter mij hoor ik de familie al roepen en tsjilpen en hij antwoordt met alle kracht die er in dat kwetsbare bolletje vol levenskracht is opgesloten….

Hiér …Mama, Papa…hiér ben ik … hiér beneden!

 

mees8

 

Maar omdat Buurman’s kat regelmatig hier óók zijn ronde doet, pak ik ‘m toch maar voorzichtig van de grond op en plaats hem wat hogerop in de wat veiliger groene tuin-jungle waar het zijn o zo kwetsbare weg maar in moet zien te vinden. Want ook dáár loert er altijd gevaar en het is een feit dat er van een gemiddeld broedsel maar veertig procent de volwassen leeftijd bereikt.

Het ga je goed Kleine Pimpel!

Kreta ..

Zo! Daar ben ik weer !

Voor het geval je ‘Pronkjewailtjes’ een tijdje mocht hebben gemist ( wat ik leuk zou vinden), dat had een reden. Een fijne, wel te verstaan want we hebben er twee weekjes Kreta op zitten. Een wat door omstandigheden vervroegde vakantie in een ver, maar heerlijk oord. Wel warm, maar niet eens zo consistent zonnig als het weer in Nederland was de afgelopen dagen.
We bivakkeerden in een berg-appartement waar het ook naar Kretenzer begrippen wat koeler en wisselvalliger was dan gebruikelijk, maar gelukkig had de zon toch wel de overhand zodat we de aantrekkelijkheid van dit eiland op haar waarde konden schatten. Met die typische, geroemde Kreta-aspecten zoals een prachtige natuur, exotisch aandoende baaien en stranden, een vriendelijke bevolking en heerlijk en goedkoop eten, maar ook met wat minder lovenswaardige kenmerken van veel afval-rotzooi in de wegbermen en onbegrijpelijk Grieks rijgedrag.
Wél prachtige bergweggetjes, waarop hordes geiten net zo lang blijven liggen dagdromen tot je ze met de auto bijna aan de kant hebt geduwd en waarlangs overal volop lila-rood bloeiende Oleanders nu op hun mooist staan te zijn.
Ik laat het wat woorden betreft hier maar bij en laat de beelden verder hun werk doen. Het zijn er wel veel deze keer, maar dat zegt dan ook genoeg over de schoonheid en variatie van de Kretenzische natuur waaraan onze ogen zich mochten bezatten!

 

IMG_2415

 

kret24

 

kret8

 

kret17

 

kret9

 

kret36

 

kret20

 

kret19

 

kret11

 

kret2

 

DCIM100GOPROGOPR0297.JPG

 

 

kret4

 

kret5

 

kret10

 

kret16

 

kret27

 

kret21

 

kret23

 

kret37

 

kret3

 

IMG_2523

 

 

kret26

 

 

 

kret29

 

kret28

 

kret32

 

IMG_2613

Dagje Balgzandpolder ..

 

Afgelopen zaterdag bracht ik met broer Jaap een dagje door in een fotohut in de buurt van Den Helder. Daar in de Balgzandpolder is een hoogwatervluchtplaats voor vogels ingericht, vlakbij het uitgestrekte waddengebied Balgzand. Zowel bij hoogwater als bij laagwater komen vogels naar dit stukje strand, waar ze vaak vanaf een korte afstand te bewonderen zijn vanuit een comfortabel ingerichte hut. Gelukkig hadden we dit keer een prima weertype en we kijken er allebei met heel veel plezier op terug, want was daar veel te beleven en wat is het fantastisch om vlak voor je neus het natuurlijk gedrag van baltsen, wassen, poetsen, knokken en foerageren mee te mogen maken, zonder dat ze zich ook maar een moment bespied wanen.

Ik noem de hoofdrolspelers maar even in willekeurige volgorde op; brand-, grauwe en rotganzen, kluten, pleviertjes, oeverlopers, bergeenden, krakeenden, slobeenden, tureluurs, kieviten, etc.

Om u een beetje deelgenoot te maken, plaats ik hieronder maar een flinke serie foto’s die wel een beetje een indruk geeft van de diversiteit aan soorten die we voor de lens kregen.

Veel plezier bij het bekijken er van !

 

IMG_2410

 

 

 

balg10

balg11

 

balg15

 

balg16

 

balg4

 

balg3

 

balg19

 

 

balg20

 

balg12

 

balg7

 

balg9

 

balg8

 

balg17

balg5

 

balg18

Van koolzaad en paapjes ..

We zijn weer beland in een van de allermooiste seizoenen, waarin ‘t Hogelaand zich voorzichtig in zijn bruidstooi begint te tonen.

Een van die fijne attracties die de natuur ons oplevert wordt gevormd door de volop in bloei staande koolzaadvelden, vooral in combinatie met de in Monet-stijl door Paardenbloemen fel geel gestippelde weilanden.
Aan het eind van de dag terugrijdend, besluit ik om een zijweggetje in te slaan en een poosje bij zo’n goud-groene scene stil te staan.
Ik kies de rand van mijn auto-zijspiegel als een kleine omlijsting van al dit moois..

 

koolz14

 

 

koolz15

 

Wat me opvalt is dat er zich hier en daar vogelpaartjes ophouden in die gele jungle en ik besluit om voetstapsgewijs en met open raam langs de rand van het veld te rijden in de hoop ze fotografisch te kunnen verschalken..

Dat valt nog niet mee want ze zijn schuw genoeg om me niet al te dichtbij te laten komen..

Ik word wel een beetje hebberig van ze, want ik zie dat het om een heel fraai soort akkervogeltje gaat dat luistert naar een leuke naam..

Het Paapje (Saxicola rubetra) is een prachtig getekend vogeltje, dat vanaf de meimaand ons land bezoekt. Het mannetje is iets helderder gekleurd dan het vrouwtje en ze zijn steeds in elkaars gezelschap te vinden. Ze broeden hier niet in grote getale, maar ik kom ze toch ieder voorjaar wel weer tegen en dat is – van mijn kant uit gezien – altijd een heel plezierige ontmoeting.

Uiteindelijk lukt het me op zowel man als vrouw ( hoe noem je een vrouwelijk paapje?) in die oneindige deinende gele bloemenzee vast te leggen..

 

koolz17

 

koolz13

 

En zowaar..even later gaat er eentje dichterbij op een hek zitten en staat me toe om toch wat dichterbij te komen zodat er ook een portretje af kan. De achtergrond wordt gevormd door een rood pannendak van een boerderij dat samen met de staalblauwe lucht en het fijnzinnig gepenseelde verenpakje van de vogel een heerlijk kleurenspel oplevert..

 

koolz11

 

Morning has broken ..

Gisteravond laat terug rijdend naar huis zag ik al dat de belofte dat de komende nacht koud en windstil zou worden, bewaarheid werd.

Boven de sloten hing al een witte waas en sterren flonkerden aan een heldere hemel.
Dan ben ik vanuit fotografisch oogpunt vaak een en al aandacht want dat betekent dat er de volgende ochtend sfeervolle platen zijn te maken.
Maar da’s dan wel extra vroeg uit de veren Krijn,  want om zes uur komt de zon tevoorschijn en dat is precies hét gouden moment om er bij te zijn !

En het stelt zeker niet teleur, want wat is dat toch een onovertroffen gebeuren als het licht in volle glans doorbreekt zoals in dit geval boven de einders bij Eenum en Wirdum.

 

och1

 

 

och2

 

Roomkleurige beelden in verdroomde sferen levert het op, waarin de silhouetten van traag herkauwend vee, vaag omlijnd blijven in een zee van sepia..

 

och3

 

 

och4

 

Ik loop nog even het kletsnatte, beparelde gras rond Ekenstein binnen dat zich flonkerend voor mijn voeten uitstrekt en ik isoleer een licht bevroren boterbloem vanuit zijn achtergrond..

 

och5

 

 

och6

In de verte roept onophoudelijk een Koekoek en een Merel prijst vol en melodieus vlak boven mijn hoofd de Maker van alle dingen.

Hier slaapt het overgrote deel der mensheid doorheen of jakkert er aan voorbij..

Uiteindelijk moet ik me bijna dwingen me los rukken uit die zingende, glinsterende, gewijde kathedraal want er wachten werk en verplichtingen ..

Maar dit heb ik allemaal weer mogen ruiken, horen voelen én zien !

Morning has broken, like the first morning
Blackbird has spoken, like the first day
Praise for the singing, praise for the morning
God’s recreation of a new day”

 

High in the sky ..

 

Vandaag ging een lang gekoesterde wens in vervulling; eens te mogen zweefvliegen !
O zeker ik heb wel eens gevlogen in een vliegtuig, samen met een dikke honderd mensen geklemd tussen stoelen en warm opeengepakt, moeizaam turend door een soort patrijspoortje..

Maar Zweefvliegen? Gedragen door thermiek, als een ooievaar langzaam omhoog geschroefd door opstijgende luchtstromen. Rondcirkelend als een speurende buizerd, gebruik makend van de wetten van aerodynamica en wind- en zonne-energie? Het leek me zo leuk en dat was het ook!

Ik had het geluk om door collega en ervaren zweefvlieg-instructeur Erwin te worden uitgenodigd om deze sensatie ook eens te ondergaan en vanochtend was het zover..

Op een in 2003 nieuw aangelegd zweefvliegterrein in Borgercompagnie, nabij Veendam heeft de Noord Nederlandse Zweefvliegclub een vloot van acht zweefvliegtuigen…

 

zweef1

 

zweef2

En in eentje daarvan mocht ik met hem in de cockpit plaats nemen, waarbij ik uiteraard de camera in de aanslag had..

Achter mij bedient de Erwin het toestel als was het een motorvliegtuig. Alleen de motor ontbreekt en daarom moet het op een andere manier de lucht in gebracht worden. Dit gebeurt d.m.v. een lier op een verderop staande motor op een vrachtwagen, die de aan het toestel gekoppelde staalkabel van meer dan een kilometer snel oprolt..

Met een rotgang werden we de lucht in getrokken, waarbij een soort ‘G-kracht’ heel kort zorgt voor een gevoel alsof je maag achter je oren zit, dan wordt het vliegtuig losgekoppeld en wordt het toch zó mooi…

 

zweef9

Op zo’n 350 meter hoogte, cirkelen we als een spiedende adelaar boven de veenkoloniën…

Ik knip maar wat raak…

 

zweef8

 

zweef7

We zien Groningen in de verte liggen, het Gasunie-gebouw, de Hoornse Plas, het Paterswoldse meer en onder ons de scherpe structuren van bouwlanden, doorsneden door sloten en kanalen..

 

zweef6

 

Het is ook weer allemaal vrij snel voorbij, want bij de heersende weersomstandigheden is zo’n tien minuten vliegen het hoogst haalbare en als we na een fraaie bocht weer op de grond zijn aangekomen en de koepel open klapt ben ik er nog opgetogen van.

Mán wat was dat mooi om mee te mogen maken! Erwin, bedankt !

 

Rondvlinderen ..

Vanmiddag neem ik een uurtje om nog even wat rond te vlinderen bij Rusthoven waar het gras nu welig is gaan tieren en de pinksterbloemen zich volop hun lila-rose-outfit showen om onder andere als attractie te dienen voor de Oranjetippen, waarvan ik hoopte dat ik die in grote getale zou zien rondfladderen..

 

ekst4 - kopie - kopie

 

Maar nee..
Het is ook iets te donker en te fris voor vlinders die het meest actief zijn bij warm, zonnig weer.
Gelukkig is het wél even droog, want bij natte omstandigheden, trekken ze zich diep terug in de vegetatie en kun je ’t helemaal vergeten.
Ik mag dan graag een beetje kris-kras door het hoge gras struinen en mijn hoop dat er dan eentje opschrikt en zich verderop weer neerzet, wordt bewaarheid, al gaat het dan deze keer om een Geaderd Witje…

 

ekst3 - kopie - kopie

 

En dan heb ik verderop weer een gelukje, want er daalt een kleine, roodbruine vlinder voor mijn voeten, die ik snel kan determineren als een Landkaartje.

 

ekst2

 

Eigenlijk zie je dat er van boven niet aan af, maar de onderzijde heeft inderdaad wel iets weg van een wegenkaart. Bijzonder aan deze vlinder is dat er twee vormen zijn. De eerste generatie in het voorjaar (deze dus) is oranjerood met zwarte vlekken terwijl de zomergeneratie zwart is met een witte band en rood-oranje streepjes op de bovenvleugel.
Enfin, die kom ik mogelijk dán wel weer tegen..

Opeens ontwaar ik vanuit mijn ooghoek een kleine oranje, snel bewegende vlek en meteen springt mijn hart op. Há, een Oranjetip! Natuurlijk fotografeerde ik die afgelopen zondag ook al in eigen tuin. Maar daarbij zaten er wat grasjes in de weg en eigenlijk zie je de schoonheid van zo’n mannetje (het vrouwtje mist de vrolijke tip) pas goed als ie helemaal vrij zit.
Hij neemt er even mooi voor plaats op de gras-aar..

 

ekst1

Stiekum hoop ik dat hij nog een moment zijn perkamenten vleugels open zal vouwen, want dan vind ik ‘m op zijn allermooist, maar dat is teveel gevraagd en na het welletjes te hebben gevonden verdwijnt hij na een paar seconden snel in het verderop gelegen struweel.
Zo blijft er fotografisch altijd wel iets te wensen over en dat houdt het óók weer spannend voor een volgende keer!

 

Verdikkie ..

 

Wát weer een verschil in weerbeleving zeg!
Na die heerlijke, bijna zomers aandoende voorjaarsweek, duik ik al weer diep in de kraag van de iets te optimistisch in de kast gehangen winterjas, want het is winderig, regenachtig en kil geworden.

Toch ziet de wereld er al weer heel anders uit; groen en uitbundig,  het is ook zo razend hard gegaan met de bladgroei.

Om zingende vogels in bomen en struikjes te kunnen fotograferen is dit de beste tijd.
De pas ontloken blaadjes bieden al wel een decoratieve omlijsting, maar zijn nog net niet zo groot dat ze de vogel aan het oog onttrekken.
Ik maakte deze dagen twee opnamen waarop dit van toepassing was bij ..

deze in april aangekomen Fitis, die zijn melancholiek wiegenliedje continu van hoog naar laag naar beneden riedelt..

 

fitis1

 

En bij onderstaande Winterkoning, die hier al die tijd al wat stilletjes aanwezig was, maar nu luid schetterend om zich heen verkondigt dat er hier – verdikkie nog er es aan toe – maar ééntje de baas is !

 

wint1B

Lazy Sunday Afternoon..

Voor de kenners zal de titel direct tot associaties leiden met een dromerig ‘jaren-60’ hitje van The Small Faces.

Ik moest er ook even aan denken, maar het was in de luie stoel toch weer heerlijk buiten toeven in de middagzon met een goed glas binnen handbereik. De madeliefjes in het kort gemaaide gazon steken direct de vrolijke kopjes weer op en geven meteen die romantisch-zomerse sfeer waar we zo lang naar uitkeken..

zond5

 

Opeens zie ik een van de eerste Oranjetipjes van het jaar door de tuin dwarrelen en zich neerzetten op zo’n madelief en dan ben ik meteen niet meer ‘lazy’ en dribbel haastig het huis in om de camera uit de tas te halen om ‘m voorzichtig te kunnen besluipen..

 

zond1

Meestal ben ik dan te laat als ik weer buiten sta, maar dit exemplaar neemt er even de tijd voor en gunt me het plaatje dat ik voor ogen had..

Voor de rest hoef ik er ook niet echt op uit voor een natuurfoto want tussen het gras schieten de eerste Pinksterbloemen op die ook meteen bezoekers trekken..

 

zond4

 

En het Driekleurig Viooltje staat zó onwezenlijk mooi te zijn op levensgevaarlijke plekjes waar ie helemaal niet hoort te staan, dat ik ook dáár nog even voor op de knieën ga..

 

zond3

Want volgende week gaat de maaier er weer over.

Nu is het wachten op een van de eerste buien die zijn aangekondigd en de voorbode zijn van een veel frissere variant van het voorjaarsweer dat voor de komende week op ’t programma staat.

Maar dit hebben we weer binnen !

Avondsfeer ..

Tsjonge, wat worden we verwend met heerlijke temperaturen in een maand waarin het zelfs nog wel eens wil sneeuwen. Maar in dit geval levert Aprilletje-zoet ons een feestelijke zomerhoed waarvan we nu vooral volop genieten!

Na het avondeten sta ik even in dubio tussen de dadendrangers ‘nut’ en ‘fun’, waarbij het eerste mij aanspoort om het gras nu dan toch maar eens te gaan maaien en het tweede me verleidt om even een foto-loopje door Ekenstein te maken.
Omdat het nog lang droog zal blijven, geef ik zonder al teveel gewetensbezwaar toe aan de meest prettige aandrang en daar krijg ik geen spijt van..

Mán, wat is Ekenstein in deze dagen weer veranderd in een dwarrelgroene balzaal vól kleur, licht en muziek…

Terwijl de avondzon al langzaam ter kimme neigt, geven winterkoningen, zanglijsters en roodborsten ‘m nog even welluidend van jetje, terwijl frisgroen, pás ontloken blad in flonkerend tegenlicht héél kort volop de aandacht trekt.

 

ekst1

 

ekst2

 

Langzaam kruipen de schaduwen vanuit de nog kale boomkruinen naar de grond en het speenkruid dat de hele dag knalgeel heeft staan te schitteren, heeft haar laagstaande sterren nu toegesloten tot de volgende voorstelling.

ekst3

 

Zo ook, dit bosanemoontje, dat zich net als iedere andere avond opnieuw bijna eerbiedig naar de grond lijkt te buigen..

 

ekst4 - kopie - kopie

 

‘ Doe mij dankbaar en gezond, opstaan in de morgenstond ‘

 

Bekijk het ..

Vandaag kon ik me een paar uurtjes vrijmaken om weer eens even heerlijk fotografisch in de weer te zijn met kleine tuin – en bosvogels, waarbij ik deze keer dankbaar gebruik heb gemaakt van de nu talrijk ontluikende knoppen en bladeren die als frisgroene omlijsting dienen van die o zo fotogenieke hoofdonderwerpen…

Hier stopt de proza. Bekijk ’t zelf maar even..

 

 

emm4

 

emm5

 

emm9

 

emm8

 

 

Er bij …

Tegen vijven stap ik nog even Ekenstein binnen om even te kijken of daar de Scilla’s (Sterhyacint) en de Bosanemoontjes door de lentezon voldoende zijn verwarmd om zich eindelijk in hun volle pracht te tonen.

En ja hoor!

Het zijn heel kleine vroege voorjaarsbloeiers die zich letterlijk steevast in deze tijd presenteren.

Met name de frêle wilde anemoontjes zijn in hun doorschijnend gewaad een lust voor het oog wanneer ze in laag tegenlicht worden gefotografeerd..

 

ekstein2

 

De sterhyacintjes zijn eigenlijk een beetje kitscherig blauw, maar o zo mooi van vorm en erg aantrekkelijk voor honingbijen.

Het lukt me – pas na talloze pogingen – om niet alleen de bloem met de macro-lens vast te leggen, maar óók die bij er bij !

 

ekstein1