Binnen-druppelen …

 

Een van de vele vormen van natuurfotografie, waar ik me graag mee vermaak is het vastleggen van het kleine, vaak ongeziene detail. Juist wanneer miniatuur-dingen zoals bijvoorbeeld regendruppels en bloemblaadjes worden geïsoleerd en uitgelicht, wordt ons oog getrakteerd op verrassende details en onverwachte schakeringen waaraan we zo vaak gedachteloos voorbij lopen.
Omdat we vorige week verstoken bleven van de broodnodige regenbuitjes, maar er wel dagenlang sprake was van een harde wind als spelbreker, kon ik met de beste wil van de wereld geen fijne buiten-drup-macro’s maken.
Ik heb daarom binnenshuis maar eens voor het eerst geëxperimenteerd met een nogal specialistische manier van macro-fotografie, namelijk het werken met ‘refractie’.

‘Refractie’ is kort gezegd het ombuigen van licht.
Licht, of lichtstralen, reizen altijd rechtuit, tenzij ze ergens tegenaan stuiten. Wanneer licht tegen een andere substantie komt dan lucht, buigt het af. Dit zie je bijvoorbeeld goed bij water. Zet maar eens een lepel in een glas water; de vorm gaat vertekenen en afbuigen in het water.
Kleine bolletjes waterdruppels die we kunnen aantreffen op bloemblaadjes, vormen als het ware een bolrond lensje en weerkaatsen het verbogen geprojecteerde beeld precies op zijn kop.

Enfin… genoeg theoretisch gewauwel.

Ik heb op mijn werkblad een soort vasthoud-opstellinkje geplaatst en me vervolgens vermaakt met een met water gevuld pipetje en een paar uit berm en tuin geplukte madeliefjes en een vroeg-rode klaver.

Gék, wordt je van zo’n op het laatste moment wegbiggelend drupje of zo’n per ongeluk over je bureau omgestoten waterglas.

Maar..het was naar mijn smaak al het gepriegel en gekwengel uiteindelijk toch wel waard, want na talloze vruchteloze pogingen en door trillingvrij millimeter-werk lukte het me uiteindelijk om de ienie-mienie-weerspiegeling van de bloemvormen zó voor de lens te krijgen dat het voldeed aan het kleurrijke beeld dat ik vooraf voor ogen had.

Het is uiteraard een beetje een vorm van de natuur wat naar je hand zetten, maar zoiets in de buitenlucht te kunnen fotograferen is sowieso een vrijwel onmogelijke opgave en ik vind het leuk om op deze manier weer eens te mogen tonen wat er voor het menselijk oog zoal te zien is, wanneer je bereid bent om je daarvoor klein te maken.

 

druppel6

 

druppel3

 

druppel8

 

 

 

 

De Dans van de Spreeuw…

 

Soms vraag ik me af wat mij ten diepste motiveert tot het maken van dit blog en het daarin delen van natuurbeelden en gedachten daarover. Om eerlijk te zijn; niets menselijks is mij vreemd en voor een deel zit ’m de stimulans zeker in de blijk van waardering van mensen en positieve reacties die ik via facebook en dit medium ontvang op de uitgebrachte ‘Pronkjewailtjes’.

Uiteraard is het ook het plezier en de voldoening die ik beleef aan het maken van de opnamen en het schrijven van de begeleidende teksten. Maar als ik er langer over nadenk, geloof ik toch dat mijn grootste drijfveer wordt gevormd door een oprecht en puur verlangen om zoveel mogelijk anderen te laten zien hoeveel volmaakte schoonheid er om ons heen is in een wereld die lijdt en zucht onder al het onvolkomene en voor altijd aangetaste.
Op Witte Donderdag en Goede Vrijdag, luisterden en keken er velen van ons naar uitzendingen van the Passion en/of de Mathhëus Passion , waarin gelovigen én ongelovigen troost en moed putten uit het lijden en sterven van Jezus. Muziek en beelden die snaren van ons hart raken en ontroering teweeg brengen omdat er op een mysterieuze wijze in het verhaal, dat gaat over pijn, onrecht en onnoemlijk lijden, een diep in de ziel doordringende muzikale boodschap doorklinkt van een onwerkelijk soort schoonheid.

Vandaag las ik over een aan bed gekluisterde man , wiens ziekte het hem onmogelijk maakte te zitten of te staan. Op de vraag wat voor hem in deze uitzichtloze situatie nog de zin van zijn bestaan was, antwoordde hij: “ Zolang ik nog schoonheid in mij op kan nemen, wil ik léven”

Daarom plaats ik óók vandaag weer een blog. Zodat ook jij weer iets van die schoonheid op je netvlies krijgt. Met beelden en muziek die mij – ook bij het maken en plaatsen er van – persoonlijk raken en ontroeren. Door de prachtige, gracieuze vormen van onnavolgbaar zwenkende vogelzwermen in de rood verkleurende avondlucht.
Vorige week was ik enkele avonden samen met tientallen andere mensen bij het natuurgebied ’t Roegwold in de buurt van Woudbloem om daar naar een prachtig luchtspektakel te kijken van wel tienduizend spreeuwen die, eerst in kleine groepen, maar even later in zwermen van vele honderden vogels hun slaapplaatsen boven het riet komen opzoeken. Geen menselijke vliegshow ter wereld kan dit nabootsen.

Zodra de zon achter de horizon is gezakt is, bewegen de vogels zich langzaam in grote zwermen naar hun slaapplaats in het hoge riet of daarin staande bomen. Ze duiken geleidelijk, als een tornado-slurf in de wilde begroeiing totdat ook de laatste spreeuw daarin is neergestreken.
Samen met al die anderen, ben ik stil. Sta ik met ingehouden adem en open mond te kijken en te filmen. We staan allemaal op meer dan anderhalve meter afstand, we maken ons allemaal zorgen, we ervaren allemaal onrust , we staan allemaal verschillend qua opvattingen en mensbeeld in het leven en tóch..we genieten in verbondenheid!

Dit is één van die vormen van een ultieme scheppings-schoonheid waaraan ons gemoed zich ook vandaag , op Stille Zaterdag, mag laven en ik vraag je, zoals ik in een eerder blog deed, om ook deze keer weer de tijd te nemen om in een paar minuutjes beeld én geluid goed tot je door te laten dringen…

 

 

O ja..

Toen ik terugreed door de invallende duisternis, zag ik hoe honderden automobilisten speciaal op weg waren gegaan om óók te genieten, maar dan van weer van iets héél anders.

 

A8A904A2-CC33-4C83-ABD5-4F65D69E9E90

Bij Overschild had een kermis-attractiebouwer, om de mensen te vermaken, op eigen terrein de kleurenverlichting in vier enorme reuzenraderen ontstoken, wat niet alleen zorgde voor een zeer surrealistisch landschapsbeeld maar ook voor enorme files van auto’s vol mensen die zich daar weer aan kwamen vergapen. Ook zij wilden even uit de sleur zijn van (thuis)zorg, ook zij zochten een verzetje en genoten van een heel andere attractie.

Het zij ze van harte gegund en smaken blijven verschillen!

 

 

Kijk eens …

 

Kijken naar vogels is niet alleen een – althans voor mij – aangenaam tijdverdrijf, maar het kan ook dienen om je kennis te vergroten en je tot bezinning te brengen.
Het fotograferen er van in diverse poses en in allerlei seizoenen en omstandigheden biedt mij altijd weer een uitdaging én enorme voldoening.

 

emm2

 

Hun levenslust en schranderheid. Het gedrag, de kleuren en hun zang. Ze vormen stuk voor stuk aspecten waarin je je kunt verlustigen en die verwondering wekken. Helemaal wanneer ze in deze tijd kortdurend plaatsnemen op takjes vol diverse tinten voorjaarsgroen of ..

 

pimpel3b

 

… te midden van pas open gesprongen bloemknopjes.

 

 

pimpelmees20042015

 

Vandaag was ik daar weer eens extra op gespitst en dat viel niet mee, want ze hebben duidelijk al andere dingen aan hun koppies dan zich vol overgave op mijn zorgvuldig geplaatste lekkernijen te storten. Ze jakkeren liever donderjagend achter elkaar aan, voortgedreven door hun hormonen en al hier en daar bezig met het verzamelen van nest-twijgjes.

 

emm7

 

Maar héél af en toe komt er toch nog eentje kortstondig snoepen om daarna snel weer eens te gaan kijken bij die intrigerende ronde opening van dat éne nestkastje daar ergens hoog in die boom.
Wie wéét of ze daar nou niet eens…

 

vliegmee6

 

Alle dagen omringd door sperwer- en katten-gevaar en bedreigingen door virussen, infecties, parasieten en vleugelbreuk in een onzeker, kort en uiterst risicovol bestaan en toch…

Ze gáán er weer voor.
Alert .. en toch zórgeloos!
Kijk er eens naar….

 

Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij? Wie van jullie kan door
zich zorgen te maken ook maar één el aan zijn levensduur toevoegen? (Matth. 6:26)

Votum…

 

Een beetje bedrukt? Somber of bezorgd?

Hoewel ik al heel lang niet meer zo van het  liturgische ben, springt vandaag toch opeens het prachtige ‘Votum’ vanuit een diep van binnen verstopt laatje naar voren..

 “Onze hulp is in de Naam van de Heer die de hemel en de aarde gemaakt heeft, die trouw houdt tot in eeuwigheid en die niet laten varen de werken van Zijn handen.”

Wat zoeken we als remedie nu allemaal veel naar woorden, woorden en nog eens woorden..

Woorden van informatie, bezinning of van hoop. We geven ze door en we drinken ze in.

Maar soms ook zijn het inspirerende beelden en geluiden die van belang kunnen zijn.

Indrukken die we met al onze zintuigen als een spons kunnen opnemen en die je soms nóg meer of een ander soort innerlijke rust kunnen geven.

Daarop is het doel van dit blogje dan ook gericht.

Voor hen die dat nodig hebben of fijn vinden om door te geven, stel ik daarom deze keer een meditatief moment voor.

Je zit nu toch al met je neus voor een of andere vorm van beeldscherm.

Neem een moment de tijd.

Vergeet éven al die de Nu.nl’s en de aandacht vragende tril- en pieptoontjes van je app-groepjes en sluit je voor een kort moment eens af van het gedruis van de opgeschrikte wereld achter je.

Gedaan? Echt? Zo..

Zet nu het speakertje van je PC, laptop, phone of tablet wat harder, kom gerust wat dichterbij, druk op de pijltjestoets van de video  en.. beleef een ongeveer anderhalf minuut durend hart-balsemend staaltje van zich volmaakt ontvouwende Lente-kracht.

 

 

“…die niet laten varen de werken van Zijn handen.”

 

 

 

En dit gaat dan gelukkig weer wél door …

 

Het trof me vanochtend toch op een of andere manier…

 

 

rusth2

 

Dat petieterige, maar onmiskenbaar uitlopend heerlijk stukje lentegroen..

In deze turbulente periode, waarin dat mysterieuze en dreigende griepvirus ons allemaal maatschappelijk en sociaal uit het lood lijkt te slaan, is en blijft de natuur volkomen haar eigen onverstoorbare gang gaan!

Onwillekeurig moest ik even denken aan een passage uit een boek van Corrie ten Boom, waarin zij beschrijft hoe haar gedachten terug gingen naar een koude, maar heldere maart-morgen in een van de oorlogsjaren waarop zij samen met honderden andere broodmagere, afgebeulde kampgevangenen op ochtend-appél stond in afwachting van de blaffende bevelen van een ontaarde Kampcommandant. Moe, onzeker en bang voor de toekomst, voelde ze bijna lijfelijk de aanwezigheid van machten van kwaad en onrecht.
Toen, in de stilte van dat zware, bijzondere moment begon ergens hoog boven hun hoofden, eerst aarzelend maar alsmaar krachtiger een kleine vogel aan een van zijn eerste lente-strofes.

 

vink-april-09

 

Op dat moment werd zij zich extra bewust van de aanwezigheid van die grote, alomtegenwoordige kracht van de Schepping en haar Schepper. Hoe zwaar, hoe donker, hoe dreigend en hopeloos de omstandigheden ook schenen, áchter en rondom de grauwe realiteit van die binnenplaats vól menselijke ellende, ontwikkelde zich die andere even grote realiteit van Groei en Leven gewoon door en geen leger, geen onderdrukker, welke aardse macht dan ook kon dat stoppen.
Het troostte en bemoedigde haar en gaf haar zelfs een heel klein scheutje geluks-gevoel op een moment en een plaats waar daar absoluut geen ruimte voor scheen.

Verwachting, hoop en vertrouwen op de Ene, geput uit het vertrouwde zingen van een vogel, zoals die eeuwen daarvoor al had gezongen, dat toen op dat moment ook zo deed, dat nu nog doet en…dat zál doen zolang deze wereld mag bestaan.

Natuurlijk zijn de huidige omstandigheden niet te vergelijken met die beschreven barre situatie, maar is het geen vertrouwenwekkende en hoopvolle gedachte dat naast álles dat wordt afgeblazen, gecanceld en opgeschort, Zijn prachtwerk onverminderd en onstuitbaar doorgang vind?

 

‘ Opa..Gaavazine!’ …….

 

 

De logeerpartij van jongste kleinzoon Luka, vormt voor mij vandaag de aanleiding om mijn doorgaans wat meditatief ingestelde zaterdagochtendwandeling om te vormen tot een minder in mijzelf gekeerd gebeuren, waarbij het deze keer aankomt op een flinke kuiertocht met hem in een soepele buggy waarbij  het eindeloos met elkaar herhalen van woorden en het maken van gekke geluidjes de plezierige hoofdingrediënten vormen.

Wij zijn allebei goed ingepakt want hoewel de lente kalender-technisch is begonnen, blijkt het – vooral in de wind op – nog flink fris te zijn, maar ondanks zijn koude, knalrode vuistjes en een door diezelfde wind veroorzaakt wangtraantje vind ie het allemaal even geweldig wat opa ‘m weer eens van dat platte land laat zien .  Daar doet hij dan zelf weer onafgebroken verslag van middels zijn weliswaar beperkte, maar alsmaar aangroeiende woordenschat.

Zeer in trek is bij hem de graafmachine, van wie het grommend grijpwerk momenteel dagelijks te zien is bij ons achter het huis, maar omdat  de grondwerkers vandaag een welverdiende rust genieten, kan dit pretje geen doorgang vinden hetgeen met een wat treurig klinkend  ‘nié gaavaziene’  moet worden vastgesteld.

Gelukkig komen we daarna van alles tegen wat ook reuze interessant is en opa zou opa niet zijn als ie deze jongen niet iets van de ‘Kennis der Natuur probeert bij te brengen en ik moet zeggen; het zóu er wel eens in kunnen zitten..

 

mk23

 

De eendenwoerd die kwakend in een sloot ligt mooi te wezen, wordt met een scherp ‘éét’ namelijk meteen feilloos gedetermineerd en een groepje langs zoevende scholeksters weet ie toch maar even moeiteloos als ‘vóge’ aan te duiden. Dat we daarna  heel lang samen “pietepietepiet” roepen duidt er op dat we allebei ook heel goed weten wat voor een geluid ze produceren en kom daar nog maar eens om tegenwoordig.

 

schekster2

 

Maar zijn opperste voldoening  wordt bereikt wanneer we achter Westeremden de contouren van een enorme en heuse ‘gaavaziene’ waarnemen, weliswaar in rustende staat, maar toch! We staan ‘m zeker vijf minuten lang te bewonderen en ‘m alsmaar weer als zodanig te benoemen  zodat over diens functie geen twijfel meer kan bestaan.

 

B7DA821C-93A1-4E8E-A3DD-16171AD3A4B2

 

Op de terug weg, die met de wind in de rug en de zon in onze snuiten een stuk prettiger verloopt, constateren  we ook nog eens de tot vrolijke verbazing stemmende aanwezigheid van enkele fietsers en paardrijders.  Maar de ware apotheose vormt toch wel die meneer aan de overkant van het water, wiens hondje  gewillig een alsmaar opnieuw weggegooid balletje apporteert.

Als we de man daarna van dichtbij ontmoeten, groet ik hem beleefd en bedank hem namens ons beiden kennelijk iets te uitbundig , want mijn ‘ dank u hartelijk voor de wáf-wáf-met-bál-voorstelling ’ wordt met een afgewend hoofd en een schichtig ‘goedemorgen’ beantwoord.

Ach, misschien verstond ie mij verkeerd en dacht hij dat ik hem iets wilden aftroggelen of aansmeren, je weet ook maar nooit wat en wie je allemaal op zo’n laan tegenkomt.

Wij laten ons daar echter in het geheel niet door van de wijs brengen en vervolgen vrolijk onze weg huiswaarts waarbij we in een eindeloos lijkende babbel-tweespraak terechtkomen van het alsmaar opnieuw  de revue laten passeren van alle aangetroffen  ‘gaavazienes, éé-tjes, vóges en wáf-wáfs’.

Maar dichtbij ons eindpunt aangekomen merk ik dat ik- aanvankelijk nauwelijks maar op den duur helemaal-  geen respons meer krijg en is dat niet begrijpelijk?

Al die opgedane indrukken, dat verwarmende zonnetje en de cadans van de buggy-wielen doen het kinderhoofd langzaam maar zeker zijgen en uiteindelijk op zijn schoudertjes rusten..

 

IMG_4666

 

Pas thuis, schrikt hij – als ik ‘m voorzichtig naar binnen wil dragen – wakker en is het eerste wat hij roept:

“Opa ..Gaavaziene! ”

 

 

Rond Eben in Pongau und Filzmoos…

Door het toch wel missen van echte wintersfeer had ik al een tijdlang nagedacht en gekeken of er nog een uitstapje naar Winterberg of de Eiffel voor ons in zou zitten in de voorjaarsvakantie, maar ook dáár was het ‘huilen met de pet’ op als het om een fatsoenlijke sneeuwlaag gaat. Alléén naar Lapland, zag ik dit keer niet zo zitten dus tolden diverse koude alternatieven door mijn hoofd.
Als we nou eens.. hoe zou het zijn als…
En toen waren daar opeens mijn lieve zwager en schoonzus Jan en Arenda, die dat gewaar werden en ons uitnodigden om een paar dagen met hun gezinnetje door te brengen in een door hen reeds lang geleden geboekt huisje, in een Oostenrijkse ski-gebied. Zij doen dit al jaren en staan overdag voornamelijk op de lange latten en wij zouden ons daar vast ook wel kunnen vermaken..
Nou zijn wij niet van het skieën of snowboarden, maar zeker wél van het wandelen en frisse winterlucht opsnuiven dus daar hoefden we niet héél lang over na te denken.

Afgelopen maandag is het zover en komen we rond het middaguur aan in het zonovergoten wintersport-dorpje Filzmoos dat op een dikke 1000 meter boven de zeespiegel ons tegemoet ligt te blinken. Je kunt wel zien dat het er flink wilde sneeuwen, getuige de dikke lagen dooiende sneeuw die als enorme witte springbox-matrassen behoedzaam over de daken lijken te zijn geschoven.
De temperatuur doet eerder denken aan heerlijk lente-weer dan aan fris tintelende winterkou, maar het is wel prachtig binnenkomen in zo’n bijzondere omgeving, waar links en rechts talloze skieërs en langlaufers ons in fel gekleurde uitdossing links en rechts voorbij zoeven alsof zoiets niks voorstelt. Wij scharrelen daar eerst wat onwennig tussendoor en voor mijn gevoel vooral in de weg, maar ik kijk mijn ogen uit!

 

IMG_4488

 

 

We logeren in een chaletachtig onderkomen even buiten het dorp Eben in Pongau en het is werkelijk een prachtig uitzicht dat ons daarvan uit wordt geboden..

 

oos1

 

De volgende dag is het vrij zonnig en dat doet ons besluiten om een kijkje te nemen op de vlakbij gelegen Dachstein-gletsjer.

 

IMG_4515 - kopie

 

Het is de hoogste en indrukwekkendste berg van Steiermark. Alleen al de tocht omhoog met de ‘Dachstein Gletscherbahn’ is een unieke belevenis. Na zes minuten staan we op maar liefst 2700 meter hoogte midden in een uniek natuurparadijs, ver van het leven van alledag, omgeven door de ruige rotsen van het Dachsteinmassief en met uitzicht over de bergtoppen van Oostenrijk. Het vriest er bijna 9 graden en er staat een harde winde wind, maar ménsen wat is dat genieten!

 

oos5 - kopie - kopie

 

 

 

Een woest, ongerept landschap van sneeuw en ijs ontrolt zich voor onze ogen en we wandelen met de sjaal voor onze snoeten tegen de bijtende kou een heel eind het landschap in waarbij we ons voor een kort ogenblik ware poolreizigers wanen mét de zalige wetenschap na een dik uur als een soort ‘Scot en Amundsen’ de elementen te hebben getrotseerd, ons terug te kunnen trekken voor een eenvoudig maar voedzaam hapje in de beschutting van een warm bergrestaurant.

 

oos4 - kopie

 

Vanwege diezelfde luwte én ook om het te verkrijgen voedsel, komen juist hier van die prachtige Alpenkauwen (Pyrrhocorax graculus) naar toe, het zijn kraai-achtigen die alleen in de hoge bergen voor komen en in tegenstelling tot hun bekende soortgenoten over een gele snavel en rode pootjes beschikken. Bovendien laten ze in plaats van het bekende nasale gekras, een vrolijk druu-druu-geluidje klinken. Tammer dan hier heb ik ze nog nooit gezien…

 

oos8

 

Gelukkig dalen óók de temperaturen in de lager gelegen gebieden en wanneer we op woensdag met de gondellift vanuit Filzmoos de 1080 meter hoge Papageno-berg op gaan is het daar ook al flink koud geworden.
Vanuit hier hebben we een fenomenaal uitzicht op deze winterplaats dat mij – op deze afstand bekeken – doet denken aan zo’n plastic modelspoorlijn-dorpje dat we rondom Kerst als decoratieve kitsch bij de tuincentra aantreffen, maar ‘this is real man’ !

 

oos9

 

Ook hier wandelen we uren door het schitterende landschap via speciaal aangewezen ‘winterwanderwege en langlauf-loipes’ die zeer goed zijn bewegwijzerd en waar het praktisch onmogelijk is om zomaar kilometers fout te lopen.

Maar Krijn en Janneke zijn natuurlijk niet zomaar..en blijken weer eens in staat om – met kaart en al – op een in het ongerede geraakte spoor terecht te komen en toch de weg kwijt te raken ( ’wat gek, dat hier geen voetstappen te zien zijn’).
Enfin – ten halve gedwaald – komen we gelukkig ruim op tijd terug voor de laatste gondel-afvaart en tot mijn grote vreugde is het begonnen te snééuwen. Eerst een paar voorzichtige vlokjes om er in te komen,

 

oos10

 

maar daarna geeft het sneeuwfront ‘m van jetje..

 

oos11

 

 

En dat gaat hier dan ook wel even flink wat uurtjes door en wanneer we de volgende dag de gordijnen open trekken is het meteen ook sprookjesachtig mooi geworden, door zo’n twaalf centimeter vers gevallen ‘neuschnee’..

 

oos12 - kopie

 

 

We besluiten om de auto maar in ingesneeuwde staat te laten staan en wandelen direct vanuit het huisje opnieuw urenlang door ‘tief eingesneite Nadelwalder’ die in een Hans-en Grietje-sprookje niet zouden misstaan…

 

oos16

 

oos17

 

oos13 - kopie

 

Bij thuiskomst blijkt er een Goudvinkenpaar heel hoog boven mijn hoofd in een boomtop hun zachte dzhuu-fluitjes te laten horen en fotografisch gezien kan ik nu eenmaal dat zalmrode kleurenpakje van het mannetje niet weerstaan en ik zoom ver, héél ver in met de P1000 om ‘m er een beetje goed op te krijgen, want juist met een beetje sneeuw er bij doen ze ’t altijd goed.

 

oos14

 

 

Vrijdag is de laatst dag dat we er nog even op uit gaan, vóór de grote thuisreis begint en we gaan bij Filzmoos nog even de andere kant van de berg op, vanwaar uit we een glorieus uitzicht op de ‘Bischoffmütze’ hebben, wiens naam geen toelichting behoeft.

 

oos21

 

Wat fijn dat de lucht weer is opengetrokken en al dat wit en grijs nu prachtig scherp staat afgetekend tegen de blauwe hemel.

 

IMG_4620

 

Ook hier delen wij weer het spoor en pad met talloze sierlijk voorbij glijdende ski-artiesten, waarbij wij ons op onze benenwagens een stuk minder elegant verplaatsen.
Nou ja , aan skieën wagen we ons echt niet meer en ik heb sterk de indruk dat wij door al die lange wandelpartijen deze schitterende omgeving beter op waarde hebben kunnen schatten dan wanneer wij ons aan allerlei ’hals und beinbruch’-avonturen over hadden  gegeven.

 

oos20

 

We zijn weer veilig thuis en zien dankbaar terug op die mooie gelegenheid die ons op deze manier werd geboden om ook dit stuk prachtige winterse natuur met al onze zintuigen in ons op te mogen nemen !

 

Rond Valentijn..

Hoewel ik altijd wat terughoudend ben als het gaat om ál te menselijke gevoelens op de dierenwereld te projecteren, maak ik rond Valentijn maar eens een uitzondering en toon vandaag twee platen waarop het er schijnbaar romantisch aan toe gaat.

Het vastleggen van hét moment van éénwording bij onze vogels is niet altijd een kwestie van geluk, maar vaak van snel anticiperen op het typische gedrag dat meestal aan de paring vooraf gaat.
Een wat inééngedoken houding van de vrouw en een opzicht vleugelgeklepper van de man verraadt doorgaans dat er iets op het gebied van de voortplanting staat te gebeuren.

Maar dan moet je ook bliksemsnel zijn want de daad duurt maar een paar seconden en voor je scherp kunt stellen staan ze vaak al weer veren-poetsend naast elkaar, alsof er niks is gebeurd.

Lukt het wél om ze in volle overgave te betrappen, dan levert het wel weer een spectaculair plaatje op..

 

 

Scholeksters, Maart 10

 

 

Hoe anders gaat dat bij de Lieveheersbeestjes die er rustig en uitgebreid de tijd voor nemen, maar waarvoor het – met het oog op hun geringe afmetingen – nodig is om met lens op 10 centimeter afstand ongegeneerd door te dringen in de intieme wereld van hun samenzijn.

 

 

Lieveheersbeestjes, April 10

Vredig Loppersom?..

Praktisch elke zaterdagochtend maak ik – na de koffie- een vast loopje en stap ik vanuit de tuin het schelpenlaantje van het Storkster Pad op, om via het fietsbruggetje over het Westeremder Maar terug te keren.
Even voorbij de spoorwegovergang trekken de felle tinten van een paar advocaat-kleurige boerenkrokusjes al snel mijn aandacht en hoewel ik persoonlijk vind dat ze allemaal véél te vroeg de grond uitkomen en dat zo’n foto eigenlijk in de Maartmaand thuis hoort, hurk ik toch even bij ze neer..

 

zat1

 

Halverwege is mijn vaste mijmerplek, op de grotere brug, waar ik een fenomenaal uitzicht heb op Loppersum. De markante, oude toren is een gezichtsbepalend punt op de verre einder en vaak komt dan dat oude jaren vijftig of zestig-liedje van wijlen dominee J.P van leeuwen, (later sterk ‘gevermoderniseerd’ door Rinus & Daalemmer) in mij op..

 

Bie d’olle Lopster toren doar is het leven goud
woar men ook is geboren, elk vuilt zich doar vertraauwd
ain volk van waaineg woorden, maar deeg en traauw rondom
woont bie dij olle toren, mien vredeg Loppersom

Dij olle Lopster toren, dij staait doar dag en nacht
al zwaarf k in vrumde oorden, hai holdt getraauw de wacht
en as ik din noa joaren ainmoal noar hoes tou kom
din zai’k van ver mien toren, mien vredeg Loppersom

 

 

zat2

 

Hoe jammer toch dat dit ‘vredig’ Loppersum nu zo sterk wordt gedomineerd door gedoe rond aardbevingsschade en met name in de kom van het dorp het gezicht wordt bepaald door leegstaande wijken, open liggende bouwputten en her en der aanwezige hijskranen en machines.

Maar zo in de verte ziet het er toch sereen en liefelijk uit …

 

zat3

 

Dat liefelijke geldt eigenlijk ook best een beetje voor het weertype op deze dag, waarbij het zonnetje en een redelijk blauwe hemel het gemoed doen verlichten.
Maar…. later op de dag verschijnen er alsmaar meer wolken…

Volgens alle weerberichten moeten we ons schrap zetten voor ‘Ciara’een zware Zuidwesterstorm die vanaf morgen flink gaat uithalen met zorgelijke windpieken om u tegen te zeggen, zodat ik de spreekwoordelijke riemen vanmiddag maar vastzet en het gevaar van rondtollende bloembakken, tuinbanken en vogelvoedertafels tegenga door deze alvast in geborgenheid te brengen.

 

271109wolken

 

Bosbewoners..

Al vaker heb ik hier gewag gemaakt van mijn grote voorkeur voor winters met veel sneeuw en ijs-geneugten, vooral ook omdat er dan op fotografisch gebied zóveel meer te beleven is. De natuurfotograaf moet het in deze periode sowieso al zonder fotogenieke bloemen, vlinders, libellen en andere insecten stellen en wat zou het dan mooi zijn om in de plaats daarvan prachtige ijs-sculpturen, berijmde bomen of heerlijke sneeuw-landschappen te kunnen vastleggen.

Niks daarvan. Noppes. Nada!
Bijna twee maanden zijn we gevorderd in deze periode die de naam ‘winter’ eigenlijk niet verdient.

Nog geen vlok is er gevallen. Zelfs geen natte spat sneeuw. Nauwelijks een gráádje echte vorst. Niet één keer kunnen rondstappen in een echt wit aangevroren landschap en nog geen enkel maal een fijn berijpt macro-motief mogen begroeten.
Maar niet gezeurd! Gelukkig zijn er altijd vogels!!

In elk seizoen en op elk moment vormen ze voor mij inspirerende motieven door hun kleuren, houding en gedrag, waarvan ik ook in eigen tuin volop kan genieten.
Soms permitteer ik mij om verderop te gaan en soorten op te zoeken die ik in mijn ‘Lopster toen’ waarschijnlijk nooit zal aanschouwen, simpelweg omdat het hier om vogelsoorten gaat die zich vooral ophouden in bosrijke gebieden en tsja..

Vanuit een speciale foto-hut heb ik in de afgelopen weken wat opnamen kunnen maken van twee soorten van zulke typische, gevleugelde woudbewoners en ik laat ze hieronder maar eens de revue passeren..

Allereerst de Glanskop ( Poecile palustris), een kwiek, vrij algemeen bosvogeltje, dat uit de mezenfamilie stamt…

 

panmatk7

 

panmatk2

 

En dan de Kuifmees  (Lophophanes cristatus)  met dat parmantig opgezet verenkammetje, razendsnel en moeilijk te fotograferen, maar ook die kreeg ik uiteindelijk te pakken..

 

pankuif3c

 

pankuif2

 

 

 

Gluren bij verre buren ….

 

Een pittige verkoudheid houdt me momenteel een paar dagen binnenshuis en bij gebrek aan buiten-beleving heb ik een leuk soort vervanging gevonden, waarbij ik ‘real-time’ heel bijzondere natuur-indrukken uit verre oorden opdoe, zonder in de kou te hoeven zitten. Gewoon met loopneus en  bonshoofd op de bank en een dampende mok binnen handbereik.

Ik kijk via het Internet namelijk naar natuurbeelden die via webcams direct met zo’n zes uur aan tijdsverschil worden uitgezonden via live-stream uit de staat Ohio in Noord-Amerika, waarbij ons een rechtstreekse blik wordt geboden op voedertafels met vogels van diverse pluimage die wij hier niet kennen. Uiteraard staan zulke camera’s ook wel gericht op Europese tuinplekken, maar daar miezert het net zo saai als bij ons en omdat het in Noord-Amerika – zoals zo vaak – wel goed wintert, vind ik het gaaf om juist dáár in zo’n druk bevogelde achtertuin in wintersfeer te kunnen kijken. Bovendien krijg ik die voor mij onbekende gevederde vrienden in vormen en kleuren te zien die hun weerga niet kennen en omdat ik dan óók wil weten hoe dit of dat vogeltje héét, heb ik daarvoor zelfs een Amerikaanse determineer-app ‘down geload’ waarop ik hun (engelse) namen kan ontdekken.

Het is wel een soort surrogaat natuurlijk, want je moet de vrieslucht en de frisse tintelingen er zélf bij bedenken, máár je krijgt wel de geluiden, de gedragingen en de heerlijke entourage mee en bovendien brengt het de aangename spanning door de vraag welke soorten je wel of niet te zien zult krijgen. Bovendien is de kwaliteit van die spion-cameraatjes tegenwoordig bijzonder goed en krijg je echt het gevoel dat je er met je neus bovenop zit. Ik kijk zelfs op twee beeldschermen tegelijkertijd op twee verschillende voederplaatsen.

 

IMG_4411

 

Ik weet het. Ik ben een beetje ‘weird’ en heb nu eenmaal een soort tic op dit gebied, maar ik kan me gedurende zo’n gedwongen binnen-periode daar echt uren mee vermaken en ondanks dat mijn liefste haar wijze hoofd er maar weer eens over schudt, was ik vandaag zelfs zo ver heen dat ik met mijn eigen camera zelf béélden van de beeldschermen ben gaan maken, gewoon om ook jullie er een beetje van te laten mee-beleven.

Kwalitatief stelt zo’n schermopname natuurlijk niks voor, maar het geeft wel een beetje de sfeer weer. Toch?

 

IMG_4405

 

webc2

 

O ja, voor wie zelf óók eens eens live wil meekijken via zo’n ‘feedercam’ in zo’n Noord Amerikaanse back-yard, volgt hieronder een van de betreffende links.

 

https://www.allaboutbirds.org/cams/cornell-lab-feederwatch/

Leuk hoor!

Waar zijn ze?

Al sinds jaar en dag verblijven er in het natuurgebiedje rondom Ekenstein een flink aantal reeën dat zich ook vaak prima laat zien wanneer we over de N360 rijden. Ze trekken zich niets aan van het langs-zoevend verkeer en pas wanneer je de auto langs de weg parkeert, gaan de koppen alert omhoog en zijn ze op hun hoede, maar er valt dan vaak nog wel prima een foto van ze te maken zoals deze hieronder, genomen in heerlijke voorjaarssfeer.

 

reekits

 

Trouwe lezeres, Anita, vroeg mij hoe het kon dat – hoe ze ook speurt – ze deze bevallige dieren daar tegenwoordig niet meer ziet grazen.
Zeker weten doe ik het niet, maar mijn idee is dat dit wordt dit veroorzaakt door de verbouwing en versterking van de Borg Rusthoven dat met veel lawaai en getril van zware machines gepaard gaat, waardoor de groep zich overdag terugtrekt in de omliggende bossages. Ze dus niet echt verdwenen, maar zullen nu vaak meer ’s avonds en ’s nachts uit de dekking komen.

 

reegeit

Hopen dat we komende zomer weer van dit soort beelden kunnen genieten.

 

Tot schrale troost is dan misschien dit korte filmpje dat ik al weer enkele jaren geleden in elkaar monteerde aan de hand van diverse opnamen van reeën rond Ekenstein.

 

Aan alle ‘Pronkjewailtjes’ lezers…

Pestvogels ..

Ze zijn er weer ! Niet bij bosjes, maar wel bij besjes …. Pestvogels!

De pestvogel is een zogeheten ‘invasievogel’ uit het hoge noorden.
Ze komen niet ieder jaar naar ons land, maar verschijnen in onregelmatige invasies. Dit jaar is er nog geen sprake van weer zo’n invasie, maar de eerste pestvogels zijn al weer gezien en met name in onze ‘pervinzie’!

Daar wordt ik altijd een beetje onrustig van, want hoewel ik ze vaker heb gezien en gekiekt, geeft het me altijd weer een ‘kick’ om ze van dichtbij te mogen bewonderen.

Het is een kwestie van het internet goed in de gaten houden en dan naar zo’n ‘hotspot’ toegaan, waar meestal al wel andere vogelaars en fotografen staan om zich met mij te verlustigen aan de aanblik van zulke prachtige vogels.

Hun aanwezigheid hangt samen met de beschikbaarheid van voedsel. Wanneer er in Scandinavië weinig bessen aan de struiken hangen, trekken ze net zo lang door naar het zuiden tot er wél voldoende voedsel te vinden is. Door die onregelmatige invallen werd vroeger wel gedacht dat deze vogels de pest overbrachten. Vandaar de naam. Dan doen de Engelsen het wat respectvoller: die noemen de pestvogel ‘waxwing’, naar de rode, wasachtige topjes op de vleugelveren.

Pestvogels communiceren met een hoog, rinkelend geluidje en zien in de taiga’s zelden mensen en zijn daarom niet schuw, maar om ze goed op de plaat te krijgen tussen een wirwar van takken en bladeren valt toch nog niet mee..

Vandaag zag ik dat er bij Lauwersoog twee exemplaren aanwezig waren en omdat ze doorgaans wel een poosje blijven hangen rond een goede eetgelegenheid, nam ik de kans te baat om wat uren op te nemen en daar een kijkje te nemen.

Nou ..ik was duidelijk niet de enige die een glimp van ze wou opvangen!

 

lawoog

 

En gelukkig wordt ons geduld beloond, want de gekuifde vogels zitten hoog in de boom op de uitkijk vanwaar ze af en toe naar beneden zeilen richting de bessen van de Gelderse Roos waar ze verzot op blijken te zijn.

 

pest1

 

Op dat ‘moment supreme’ ratelen de Canons, de Nikons en de Panasonics er lustig op los en wordt die nooit aflatende hang naar mooie beelden weer volop bevredigd.

Voor mij ook weer een fijne gelegenheid om dit bijzondere natuurfenomeen en de opnamen van die zo tot de verbeelding sprekende vogel met jullie te kunnen delen!

 

pestv3

 

pestv4

 

pestv6

 

pestv7

Méér van ’t Hoeksmeer ..

Nu de dagen in rap tempo aan het inkorten zijn, is er ook relatief minder licht voor het maken van natuuropnamen. Helemaal als de decemberdagen ook nog eens door wolken en nevel worden versomberd, moet je er als de kippen bij zijn om die momenten te pakken waarop de al laagstaande zon ‘m nog even van jetje geeft.
Om juist dan aan het eind van de middag de sfeer bij het Hoeksmeer op te snuiven is echt een onverdeeld genoegen, waaraan talrijke beeldbepalende elementen bijdragen, zoals…

het scherp tegen de roodkoperen avondlucht afgetekende silhouet van Poldermolen ‘Meervogel’

 

hmeer4

 

De flonkerende reflecties op het wateroppervlak…

 

hmeer2

 

Of kort daarvoor de massale terugkeer van hónderden en nog eens hónderden kol – en brandganzen die nadat ze hun buiken vol hebben gegeten op de omringende graslanden nu hun nachtrust op het veilige open water komen zoeken…

 

1Hoeksmeer, December

 

Dat geluid, die beelden…

Al zó vaak mogen aanschouwen en toch.. iedere keer weer adembenemend indrukwekkend allemaal!

Applaus!

Vogelfotografie in herfst en winter is vaak afzien!
Vernikkelde handen, loopneus en kleumtenen zijn dan mijn deel, waarbij het altijd maar weer afwachten is of het allemaal wat oplevert.
Daarom – en mede vanwege mijn van nature tot luiheid neigende karakter- maak ik het mij in deze periode graag eens gemakkelijk door in eigen tuin voor het kantoorraam een vogelvoerplek in te richten voor het vogelvolk, waarop ik vanuit de kamer mijn lens kan richten.

 

 

Dat levert wel enige complicaties op omdat ik dan door maar liefst 3-laags Zweeds thermopane-glas heen moet fotograferen wat soms zorgt voor iets aan scherpte- én contrastverlies en lastige weerspiegeling, máár daar staan dan die heerlijk geneugten van koffie in de hand, ergonomisch verantwoorde bureaustoel én prettig centraal verwarmde ledematen tegenover.

’t Is toch wat!
En..ik bekén nog méér gemanipuleer!

Ik zoek her en der naar aantrekkelijke stronkjes en takken vol kleurig herfstblad en plaats deze voorzien van zorgvuldig aan het oog onttrokken vogellekkernijen, tegen een zelf gekozen achtergrond op goed fotografeerbare afstand voor het raam en ensceneer de ‘natuurscene’ die ik zo ongeveer voor ogen heb.

En dan is het wachten op enkele hoofdrolspelers, waarvan je geen flauw idee hebt of én wanneer ze op de set komen opdraven of het weer eens volledig laten afweten.
En áls ze dan toch eindelijk ten tonele verschijnen, is het maar zeer de vraag of ze aan de wens van de soms tot wanhoop gedreven regisseur willen voldoen om héél even op de voor hen bestemde plek in de spotlights te willen komen staan.

Nee, het is een wispelturige en onberekenbaar gezelschap…de tuinvogel-cast.

Maar hieronder zijn toch een paar van die gevleugelde acteurs te zien, die – hoewel niet geheel belangeloos – tóch hun medewerking aan de recent tot stand gekomen productie hebben verleend.

Applaus!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Kraantje Pappie en zo..

Met broer Jaap had ik een tijd geleden opnieuw een dagje ‘vogelen’ afgesproken, iets wat wij vrijwel jaarlijks en met wederzijds genoegen plegen te doen en gisteren was het dan weer zover.
Op naar Duitsland helemaal, naar het Rheedener Moor-gebied in de buurt van Diepholz waar ieder jaar duizenden Kraanvogels ( Grus grus) voor een paar weken neerstrijken als tussenstop in hun doortrek naar het zuiden. Bij ons zijn ze niet of zelden te zien maar dáár hoef je met de auto maar wat kris kras over kleine landweggetjes te rijden om ze nu in kleine en grote groepen op de leeg-geoogste akkers te kunnen zien foerageren.
Het zijn families van jong en oud, waarbij de exemplaren met de bruingrijze koppen de kinderkranen zijn en die met de rood-witte hoofden zeg maar de ‘Kraantje Pappies en Mammies ’.

 

ktaan5

 

kraan5

 

kraan2

 

Ze zijn overigens best schuw en staan ons niet toe om echt dichtbij te komen want dan gaan ze al snel op de wieken, maar het lukt toch wel weer om wat aardige plaatjes te schieten en een indruk te geven van deze schitterende vogels in een prachtige herfstsetting.

 

kraan7

 

kraan4

 

kraan6

 

Tegen zonsondergang stellen we ons samen met tientallen andere ‘vogel-gekken’ verwachtingsvol op bij de plek waarvan we weten dat veel van de ‘Grus grus’ ( genaamd naar hun hoge schrille roep) die nemen als onderdeel van de vliegroute naar hun slaapgebieden in het hoogveen.

 

IMG_4266

 

 

Als heel langzaam de hemel van grijsblauw wordt omgetoverd in een zalmkleurig soort roze, komen ze. In lange onregelmatige slierten trekken ze luid trompetterend over onze hoofden, waarmee we ons staan te vergapen aan dit machtig stuk natuurspektakel.

 

 

kraam9

 

kraam11

 

 

In een half uur is het ook alweer voorbij…
Het duister is ingevallen en we maken ons op voor een toch altijd weer best lange terugrit vol opstoppingen en omleidingen, maar wel met de gezamenlijk uitgesproken overtuiging dat het allemaal weer eens écht de moeite waard was!

Oktober-ochtend op Ekenstein ..

Zo..November staat al weer op de kalender. Deze maand heeft als bijnaam ‘slachtmaand’ ten teken dat er moet worden ingeslagen voor de barre tijden die gaan komen.
Nou we zullen ’t wel meemaken.
November is zo’n periode die d’r voor mijn gevoel altijd wat tussen in hangt. Voor wintersfeer is het nog te vroeg en de echt gouden herfstgloed zoals oktober die mee kan brengen ligt al weer even achter ons. Om die typische oktober-ochtend sfeer te vangen heb ik – ergens in 2014 – eens een een you-tube- filmpje gemaakt van zo’n bijna mystiek aandoende vroege druilmorgen op Ekenstein..

Even deze link aanklikken..

Oktober-ochtend..

Drenthe-toer..

Gisteren samen met mijn geliefde een hele dag fantastisch gefietstocht door Drentse dreven in de schitterende omgeving van oeroude brinkdorpjes als Meppen, Aalden en Zweeloo.
In de ochtend viel het wel wat tegen met de aanvankelijk beloofde zon en toerden we voornamelijk rond in een door mist en nevel versluierd landschap, maar dat hád ook wel weer wat..

 

drntkoe

 

 

Gelukkig werd het tegen de middag helder en deed het licht eindelijk zijn baanbrekend werk, waardoor de gouden herfstsfeer waar ik zo op had gehoopt toch een feit werd.

 

 

dentven

 

Het voordeel van fietsend rondstruinen is vooral het gegeven dat je in een paar uren tijd de hele omgeving kan verkennen, het nádeel is dan weer dat ik minder tijd neem voor fotografische hoogstandjes met name voor detailopnamen.

 

drentvlieg

 

Een paar sfeerbeelden pak je dan al gauw mee, maar de overal fotogeniek aanwezige paddenstoelen vragen eigenlijk om wat meer fotografische aandacht.
Tuurlijk…we stappen er even voor af, maar voor het anders zorgvuldig weghalen van in de weg zittende grasjes, storende halmen en plakkerige frutsels gun ik me eigenlijk geen tijd, want…

 

drenteek

 

drenteek2

 

 

drentrusul

 

nieuwe vergezichten lonken om iedere bocht..

 

drentlicht

 

IJsvogel-duik…

 

Afgelopen woensdag bracht ik een heerlijke snipperdag door bij een door iemand speciaal voor ijsvogels ingerichte fotoplek waarbij ik mijn aandacht volledig heb geconcentreerd op het fotograferen en filmen van de spetterende vistechniek van deze fenomenaal mooie vogel. Omdat het vrij somber weer was, moest ik met heel, héél hoge ISO-waarden werken om de flitsend snelle bewegingen te kunnen vastleggen en de eerlijkheid gebied me om te zeggen dat de meeste foto’s alleen maar vage, onscherpe beelden opleverden, maar d’r zaten er toch ook wel een paar tussen die de moeite (of eerder de pret) van het vertonen waard zijn.

Het blijkt voor mij altijd lastig om tegelijkertijd zowel met foto- als video-opnamen in de weer te zijn, want de technieken zijn compleet verschillend en ik moet soms op twee knoppen tegelijk drukken en aan twee aparte lensringen draaien, waardoor mijn hersenen in de war raken en ik door foutieve coördinatie exact de verkeerde handelingen op het beslissende moment verricht, wat me op sommige ogenblikken tot wanhoop kan drijven.

Maar…. uiteindelijk rollen er toch een paar naar mijn smaak zeer geslaagde foto’s én een royale minuut aan gemonteerde filmbeelden uit.

Geniet nog even met mij mee!!

 

ijs8

 

 

ijs1a

 

ijs2

 

 

ijs4

 

 

ijs6

 

En hier dan nog een minuutje bewegend beeld….