Sundermeerten …
“Sunt-Martinus bisschop
mit zien roege muts op,
mit zien laange stevels aan,
doar komt Sunt-Martinus aan”.
Herinneringen aan lang vervlogen jaren doemen op..
Toen we als kinderen ( de papa’s of mama’s gingen- in tegenstelling tot nu – toen echt niet mee op pad) de luwte van het dorp verlieten om in jagende novemberstormen de omliggende boerderijen te bezoeken. De verkleumde vuistjes geklemd om de lampionstok, althans wat daar voor door moest gaan. Want meestal was mijn op de kleuterschool in elkaar geplakt kunstwerk dan al jammerlijk door regen en wind verongelukt en bleek het stompje kaars daardoor onbruikbaar te zijn geraakt. Maar dat kan ook aan mijzelf hebben gelegen, want ik behoorde toen geloof ik al tot de groep wat minder begaafde doe-het-zelvers.
Nu ik er over nadenk, herinner ik me ook dat ik – bij droog weer- eens over mijn eigen kartonnen lampion ben gestruikeld, omdat ik deze wat achteloos over de grond liet slepen met exact hetzelfde kaarsdovend gevolg. Maar.. de spaarzaam bij de boeren vergaarde dubbeltjes vergoedden ruimschoots elk geleden leed.
Heerlijk was het om thuis te komen en in de warme huiskamer te worden ontdaan van jas en sjaal om daarna de zwaar gevulde schoudertas op een bord te mogen legen. Maar vóór ik dat deed rook ik even in de tas. O, die heerlijk prikkelende wee-zoete geur zal ik nooit vergeten. En dan..omkieperen maar! Een bonte zee van losse centen, stuivers, slik (snoep), mandarijnen, speculaas, taai-taai en kruimels..óveral kruimels. Uiteindelijk kwam de buit, zorgvuldig afgeschermd voor grijpgrage broertjeshanden, in één persoonlijke koekjestrom waar ik weken op kon teren.
In november 1984 maakte ik hier al aantekeningen over en schilderde eigenhandig op stukken kartonpapier dit soort plaatjes. Ik geeft toe, ze zijn hier en daar wat ongelukkig getekend maar geven wél goed de sfeer van toen weer….
Wat ik ook aardig vind om even in dit verband te tonen…
Het staat al jaren als bijzonder aandenken op een vaste plek in de woonkamer:
Een persoonlijk in 1934 door mijn oom Jakob gemaakte Sundermeerten.
Ja…hier vallen die van papier en karton gemaakte lampionnetjes toch wel even bij in het niet. Wat een voorbereiding zal dat spijkergaatjes-slaan in zo’n metalen kistje hebben gekost…
Maar dan had je d’r ook een voor het leven !
'Krijnsels' 
prachtig en hoe zij het zo, gister ook een jongetje aan de deur met een koektrommel als lampion. Was van papa geweest. Molen erin getikt en dus ook het jaartal 1973. Hoe mooi is dat toch. En 1 meisje alleen en die zong een liedje in het Gronings. Ook dat hoor je bijna niet meer, jammer genoeg. Jitske.