'Krijnsels'

We kijken terug op een lekker uitwaai-weekje op het piepkleine eilandje Fanø aan de Deense westkust, waar wij ooit in vervlogen tijden ook eens met de kinderen in een bomvolle auto naar toe zijn gereisd. Vanaf Loppersum is het een uurtje of zeven rijden en we maken van de autorit er met zijn tweeën doorgaans nu ook iets gezelligs van door momenten van prettig keuvelen, af te wisselen met het beluisteren van muziek of een luisterboek. Daarin verschillen we denk ik niet zo heel veel van  de doorsnee snelwegreiziger. Waar we waarschijnlijk ons wel in onderscheiden is het spelen van een vrij kinderlijk, of meer kinderachtig spelletje dat ik voor het gemak maar even ‘DHL-en’ noem. Het is een rudiment uit de tijd waarin onze tieners destijds hun verveling tijdens de urenlange rit te lijf meenden te moeten gaan door te proberen om de eerste te zijn die  zo’n roodgele DHL- vrachtauto – waarvan er duizenden rond rijden – wist te ontwaren.

Zag je die vóór de ander ‘m ontdekte dan was het zaak om je buurman razendsnel een beheerst maar venijnig tikje op het achterhoofd te geven om vervolgens triomfantelijk te wijzen op de aanwezigheid van zo’n wagen met zijn herkenbaar logo. Het leverde een punt per signalering op.  En aan precies zo’n jolig wedstrijdje waren mijn vrouw en ik  op de heenreis opeens ook zo maar begonnen. Want hoe gaat zoiets? Je voelt ineens een pets op je hoofd en net wanneer je verontwaardigd naar het hoe en waarom wil vragen, snap je het ..o ja ..’DHL-en’ . Nou ja om (weer) een lang verhaal wat in te korten; toen we op de eindstreep de ferry opreden bleek ik weer eens riant te hebben gewonnen.

De ferry ja, want Fanö moet vanaf het vaste land in een kwartier varen worden bereikt en is gewoon een prachtig stukje natuur vol strand, bos en duin waarin we naar hartelust hebben rond gewandeld en – gefietst. Wel tussen de buien door uiteraard, maar die konden de pret niet drukken. Natuurlijk maakte ik ook de nodige foto’s waarvan hieronder een selectie.

Bij aankomst in Nordby wordt de eilandvaarder vanaf een zandplaat begroet door een luierend stel zeehonden dat daar tijdens laagwater als een rondbuikig welkomst-comité een soort vaste folklore vormt.

Op de eerste dag zien we ’s ochtends vanuit het raam van ons huisje hoe een reegeit achter een paar struiken op nog geen twintig meter afstand een uurtje gaat liggen herkauwen..

En het wilde zoogdieren-feest krijgt een bijzondere climax wanneer ik de volgende dag toevallig door het andere raam kijk en in een flits een enorme rekelvos zie, die met een konijn in zijn bek op het pad over de laan loopt. Adrenaline! Ik vlieg naar mijn camera-tas en ben natuurlijk te laat voor een echt fijne foto, maar met een soort ‘werpschot’ in de verte kan ik nog net een bewijsplaatje maken waarbij dat prachtig beest dan wel weer net een foeilelijke kruiwagen als achtergrond kiest, maar het is niet anders.

Verder uiteraard heerlijk gestruind over duin en strand…

 

en door het pittoreske Sonderhø met zijn typische, mooi bemoste woningen.

Het weer was nu niet bepaald van een stralend type, waardoor we de droge uurtjes goed moest benutten en op het allerlaatste uur waarop we onder een zwaar wolkendek nog wat liepen na te jutten met het oog op een bijzondere schelp of stukje barnsteen, verscheen er opeens ‘n kier in het verduisterde zwerk en zagen we heel kortstondig die zo gehoopte stralenkrans van een zonsondergang zoals je die alleen aan het strand maar te zien krijgt. Eén minuutje duurde het feest en toen gingen de gordijnen weer toe, maar toen zat deze in de knip! 

En ja, die terugweg naar huis..

Die werd vooral gedomineerd door een zeer gespitste,  op revanche beluste vrouw  die  – voor ik ook maar een geel-rode glimp kon ontwaren – werkelijk overal DHL-auto’s zag. Ook op niet door mij te verifiëren plekken zoals parkeerplaatsen (“ja hoor, nét achter die heg”) benzinestations ( “écht waar, achter die pompen” of ver buiten mijn gezichtshoek gelegen plekken (“jawel, daar héél in de verte”). Mijn ongeloof en protesten ten spijt, stond ik dan ook binnen een mum van tijd kansloos en ver achter, waarbij ze het zelfs een keer presteerde om in plaats van het verstrekken van het beheerst beoogde tikje op mijn achterhoofd, met een enorme DHL-lel mijn hoortoestel compleet van mijn rechteroorschelp af te meppen. Nee dat dreigde voor mij uit te lopen op een verloren strijd en het was maar goed dat de november-duisternis snel inviel waardoor het spelletje uiteindelijk doodbloedde en uitmondde in een nooit formeel vastgestelde en door mij erkende  eindstand.

Enfin, toen we gisteravond  uiteindelijk weer goed en wel en in een vrij harmonieuze verhouding op onze eigen bank zaten bij te komen van de trip, hebben we ’t er niet meer over gehad en stookten in plaats van verdere onrust ons eigen houtkachelvuurtje maar op want daarin zijn we dan wel weer allebei even goed!