'Krijnsels'

Afgelopen voorjaar koos ik er voor om een flink aantal Verbena’s, ook wel IJzerhard genoemd, in mijn tuin te planten en een van de redenen die daarin de doorslag gaf was de grote aantrekkingskracht die deze prachtige bloemen uitoefenen op vlinders en insecten.

De hele zomer genieten we dan ook van hun dwarrelend en nectardrinkend vertier en in de afgelopen dagen maakte ik daarvan met name van de Witjes en de Kleine Vosjes een aardig aantal filmopnamen in super-slowmotion en in close-up. Juist dan zie je hoe elegant hun luchtwentelingen zijn en hoe diep ze hun roltongetjes in de bloemkelken duwen om maar van het begeerde vocht te kunnen slurpen.       

In deze meteorologisch zonnige tijden raakt mijn gemoed weer eens overschaduwd door zorg en verdriet  om de dingen die ver weg , maar  zeker ook in onze levens en die van dierbaren gebeuren en daar kan ik soms maar moeilijk van los komen omdat mijn gedachten dan alsmaar gericht blijven op dat zorgelijke.  Dan kies ik er graag voor om bewust de ogen scherp te stellen op datgene dat óók te zien is, vlakbij vaak en waaraan we zo gauw voorbij kijken. Dat is niet zozeer wégkijken, maar eerder de blik verplaatsen.

Want juist wanneer je inzoomt op detailniveau en de onnavolgbare bewegingen sterk vertraagt, zie je pas goed hoe ongelooflijk mooi de roterende beweging van een vlindervleugelslag is en hoe razend knap het micron-dunne rietje van hun drinkmechanisme is ontwikkeld. Ongekend kunstig in ontwerp en uitvoering ! Maar tegelijkertijd ontdek je dan pas ook hoe het perkament van de ragfijne wentelwiekjes al is ingescheurd en versleten geraakt. Gerafeld en aangevreten door weer, wind en vijandige omstandigheden. Een teken in de tijd als een heenwijzing naar  het vergankelijke. 

Ook  ons menselijk ontstaan en bestaan komt bij nadere beschouwing neer op één groot onbegrepen wonder waarbij er door schadelijke en vaak onbekende invloeden van buitenaf soms diepe scheursporen zijn opgetreden in de oorspronkelijk bedoelde gaafheid en schoonheid.

Voor mij is het een fantastische en troostende gedachte om te mogen geloven dat er ooit een volkomen herstel zal zijn waarbij aarde en hemel, schepping en schepsel één geheel zullen vormen in een volmaakte, liefdevolle en veilige dimensie die al onze begrippen van tijd en ruimte vér te boven gaat.

Ik hoop dat je even tijd kunt nemen om zo’n anderhalve minuut mee te kijken naar de onvoorspelbare en onnavolgbare dans van de kwetsbare vlinder zoals die zich in de afgelopen dagen voor mijn ogen afspeelde en die mij tot bovenstaande gedachten bracht..