'Krijnsels'

Zoals beloofd volgt hier het tweede deel van mijn vakantieblog 2026, waarin in plaats voor aandacht  voor route en landschap, nu vooral de in Frankrijk, Spanje en Portugal gefotografeerde dierenwereld centraal staat. Hierin vormen zoals gebruikelijk voornamelijk vogels de  hoofdmoot, met op het laatst een enkele vlinder, insect of reptiel als nagerecht.

Uiteraard was ik gefocust op bijzondere, typisch mediterrane soorten maar soms kwam er eentje in beeld die ik momenteel ook in eigen tuin aantref, zoals in dit geval op het terrein van de eerst bezochte Franse camping; de Zwarte Roodstaart.

=

En ook de Gele Kwikstaart zie ik deze dagen achter mijn eigen huis vaak op een hekdraad zitten, maar dit exemplaar trof ik op een, met prachtig korstmos begroeide, rots aan de Spaanse westkust aan en zo’n buitenkansje laat ik ook in het geval van een wat ‘gewonere’ soort niet lopen.

–

Ook de Ooievaar is inmiddels weer een bekende verschijning in Hollandse polders geworden maar in de zuidelijke landen zijn ze nog meer ingeburgerd.  Ze nestelen soms op elke beschikbare elektriciteitspaal of gebruiken kerkdaken en torenspitsen als zitplaats, hetgeen dan wel weer een authentiek plaatje oplevert.

Maar als gezegd, was ik nogal gespitst op het vastleggen van typisch zuidelijke vogelsoorten en ik ben niet bepaald bedrogen uitgekomen.

Met name in de Extremadura trof ik enkele wens-vogels aan zoals de altijd wel aanwezige Hop

Waarbij ik soms even geduld moest hebben totdat deze bonte verschijning zijn kuif opzet, zijn vleugels strekt en een bijzondere pose aanneemt.

Een ander voor mij begerenswaardig foto-object bleek de hier veel voorkomende Roodkopklauwier die vanaf vaste zitplekken af en toe een duikvlucht nam om een lekkere hap te verschalken.

=

Onderstaand – op een mus lijkend – zangvogeltje, in een grijs onopvallende outfit is een Grauwe Gors. In ons land is deze praktisch uitgestorven, maar hier zitten ze bij bosjes hoog in de struiken hun territorium zingend af te bakenen.

Opvallend was ook het verschil in benaderbaarheid van de Blauwe Ekster. Het is verwant aan de luid schetterende exemplaren die wij zo goed kennen en leeft alleen maar op het Iberisch schiereiland. Ze kwamen in de Sierra de Gata ook best veel voor maar waren daar erg schuw en lastig te fotograferen. Wat een verschil was dat op een andere camping in Peñafiel, waar ze letterlijk het brood van de campingtafeltjes pikten. Prachtige vogels zijn het die een stuk kleiner en sierlijker zijn dan hun luidruchtige zwart-witte neef.

We werden getipt dat er vlak bij diezelfde plaats kans was om van niet al te grote afstand Vale Gieren te zien die aan het eind van de middag af zouden komen op een speciaal voor dat doel door boeren geplaatste kadaverbak. Het was even zoeken  en geduld oefenen maar uiteindelijk  hadden we inderdaad het geluk om deze imposante vogels met hun enorme spanwijdte uit de lucht te zien neerdalen.

Rond de bak kwam een vrij grote groep Vale Gieren zich tegoed doen aan de stinkende restanten, waarbij ze gezelschap kregen van een Monniksgier die even een vorkje kwam mee prikken. Je kunt hem herkennen als de enige met bevedering rond de kop. 

Een andere blauwe zeldzaamheid trof ik aan het eind van een lange wandeling aan in oeroud bergdorpje op een fraai bemost dak; de Blauwe Rotslijster !

Tijdens het bezoeken van eerbiedwaardige bezienswaardigheden zoals eeuwenoude gebouwen heb ik de als eigenaardig beschouwde gewoonte om ook met een schuin oog naar andere eye-catchers uit te zien. Zoals hier in de hoge omloop van een grote kathedraal in Santiago de Compostella, waar ik als enige naar langs scherende Rots-zwaluwen keek terwijl ieder zich aan het uitzicht vergaapte. Ik trof een nestelend paartje aan in een van de nissen. 

Dat gold ook voor de twee jonge Alpenkauwen die het passeren van honderden dagelijkse toeristen langs hun nestplaats in een geschuts-opening van het  kasteel in Penafiêl,  gelaten over zich heen lieten gaan. Volgens mij was ik die ochtend de enige die ze daar heeft opgemerkt.

Rond een andere camping, in Murilo de Gallego waren weer andere, mediterrane zangvogels actief zoals de Kleine Zwartkop.

En een familie Westelijke Orpheusgrasmussen waarvan het mannetje zich even liet zien toen hij bezig was om een drietal pas uitgevlogen pubers bij te voeren.

Als laatste laat ik nog even een tijdens een lange bergwandeling in de Pyrenëeen vastgelegde soort zien die we ook in ons land in bosrijk gebied kunnen waarnemen maar die hier toch vrij zeldzaam is, de Kruisbek. Ik hoorde zijn typisch juub-juub roepje en zag hem een paar tellen – en best ver weg – hoog in de top van een den zitten. Nét lang genoeg om één foto te kunnen maken.

Naast de gefotografeerde vogels kon ik ook een paar fijne zuidelijke vlinders portretteren zoals de bekende Koninginnepage ( hoewel we die tegenwoordig ook in land aantreffen)

De Luzernevlinder

En het Groot Geaderd Witje

Ook de Pasja, de allergrootste dagvlinder van Europa kreeg ik prima in het zoekerbeeld.

Een ander verhoudingsgewijs enorm groot insect de Spaanse Boktor kruiste eveneens ons pad en daar ging ik graag even voor op de knieën.

Een heel bijzondere ontmoeting was er een met een mannetje Smaragdhagedis !  Dit prachtig beestje lag te zonnen op een kei in een riviertje. Het opvallend geparelde reptiel dat bekend staat om zijn schitterende, felgroene kleur, heeft in de paartijd een opvallend helblauwe voorkant.

Op de laatste vakantiedag heb ik me nog een paar uurtjes met de voeten in het water van de Dordogne vermaakt met de talloze schitterende Beekjuffers die me toestonden om van dichtbij hun parings- en verleidingstechnieken te mogen vastleggen, hetgeen toch weer een paar heel fijne plaatjes heeft opgeleverd.

Het zijn de laatste van een lange fotoserie, geschoten in prachtige buitenlandse gebieden, maar nu richt ik me met plezier weer op al dat moois waarmee we in ons Hollands landschap ook worden omringd en dat ik zo af en toe hier met jullie mag delen.