'Krijnsels'

Het aanhoudend mooie weer gaf ons aanleiding om in eigen land nog even een aantal dagen met ons tentje er op uit te trekken en zo kwam het dat ik laatst op een fraaie woensdagmiddag mij vrolijk aan de balie van een Veluwse camping meldde, waar ik een plaatsje had geboekt op hun rustig en afgelegen liggend natuurkampeerterrein. Dat pakte allemaal weer eens anders uit! 

“ Ik heb helaas geen boeking voor vandaag op uw naam staan en de camping zit helemaal vol” zei de receptioniste.  In de volle overtuiging dat ze het bij het verkeerde eind had greep ik glimlachend naar mijn telefoon om haar via de  bestelbevestiging van haar kennelijke dwaling te overtuigen maar tot mijn afgrijzen zag ik dat ik inderdaad een verkeerde datum had opgegeven. Aaaaarhg! 

De vriendelijke, meedenkende dame had precies nog één plekje voor ons waar kennelijk niemand anders belang in stelde en wel precies tegenover de animatie!

Veel alternatieven hadden nu ook weer niet, dus gingen we schoorvoetend akkoord.  Eerlijk gezegd ook wel met  de nodige argwaan want de ‘animatie’ die ik van veel campings ken, is er doorgaans eentje met een hoog disco-gehalte, blikkerige muziek, schreeuwerige omroepers en een tot in de kleine uurtjes doorgaand jong en luidruchtig gezelschap.

Maar dát viel mee en sterker nog, we hebben er van genoten!

Het animatie-team bestond uit een groep enthousiaste, jeugdige leiders die ‘s ochtends een groepje van zo’n vijftien tot twintig kinderen op een hele leuke wijze bezig hielden met voorstellingen, verhalen en muziek- en danspelletjes. Beschaafd, onderhoudend, origineel en creatief.  Dat kan dus ook!

De eerlijkheid gebied te zeggen dat wij er op den duur zelfs ’s morgens al weer een beetje naar uit zaten te kijken, om al die moderne varianten op Kabouter Plop’s ‘Kabouterdans’ te mogen horen en aanschouwen, waarbij het ‘Hoki Poki-lied ’ tot  een mijner persoonlijke favorieten is gaan behoren. Nu ik dit opschrijf boort de melodie zich al weer als een worm hardnekkig een weg in mijn hoofd en dan raak ik ‘m voorlopig ook niet meer kwijt.

Enfin, we hebben dus gewoon een heel fijne fietsvakantie-week op en rond de Veluwe doorgebracht, waarvan ik hieronder maar even een paar sfeer-indrukken weergeef. Allereerst twee opnames van geslaagd menselijk ingrijpen in de natuur …

en vervolgens van een paar karakteristieke kromgroeiers op het Beekhuizer Zand die me, nu ik dit noteer, onmiddellijk het prachtige kerklied ‘De Dorre Vlakte der Woestijnen’ in gedachten brengt.

Ook die versie van het enige couplet dat ik uit mijn hoofd ken, galmt even rond in mijn gedachten-wereld, om weer heel snel plaats te maken voor die andere, meer wereldse kraker.. ‘t Is toch wat.

Oho Oki Poki, Oho Oki Poki ….