Duinzicht …
We zijn er weer eens even een midweekje tussenuit geweest samen en dit keer betrof het een paar dagen ‘Vlieland’, want van alle wadden-eilanden die wij ooit voor dagtripjes of vakantie hebben bezocht, ontbrak alleen deze nog in de rij van waddenparels die ons land rijk is.
Het geboekte appartementenhotel had ons weten over te halen met een aantal aanlokkelijke voorzieningen en kenmerken, waar – naast het gebruik van sauna – ook ‘zee- en duinzicht’ onderdeel van uitmaakte. Bij het opentrekken van de gordijnen ontdekten wij echter dat vooral dat laatste aspect wel érg letterlijk moest worden genomen. We bleken namelijk per ongeluk een kamer in het ondergronds gelegen souterrain te hebben besteld, waardoor het verwachte uitzicht ons een kleine domper bracht in de vorm van de aanblik op een direct voor het raam, als een twintig meter hoge muur oprijzend, duin. Wanneer we onze hoofden in de nek wierpen, was weliswaar nog een strookje lucht zichtbaar, maar de rest van het panorama moesten we door het beeldvullend duinzicht er zelf maar bij fantaseren.

Nou ja, er zijn ergere dingen, toch? En vooral ’s zomers zal het er wel lekker koel zitten, moet je maar rekenen.
Voor de rest was het toch voornamelijk een fijn gebeuren hoor, waaraan met name het overwegend zonnige weer een feestelijke bijdrage leverde.

Vlieland blijkt qua natuur zeker vergelijkbaar met Ameland en Terschelling, maar oogt – in dit seizoen- een stuk rustiger en ook hier is het dus fantastisch wandelen en fietsen.

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten werd gevormd door een bezoek aan het plaatselijke vogelringstation. Nu hadden we dan wél eens een keertje geluk, want het was de allerlaatste dag waarop deskundige vrijwilligers hun activiteiten ontplooiden en we het vangen en ringen van dichtbij konden bewonderen.


–
Al bij aankomst hoorde ik overigens dingen die me in deze tijd van het jaar vreemd in de oren klonken, zoals de voorjaarszang van luid roepende koekoeken en jubelende nachtegalen, wiens gekweel dan ook voort bleek te komen uit verdekt opgestelde geluidsboxen die overtrekkende vogels in de mistnetten moesten zien te lokken. Het was vanuit mijn oogpunt gezien dan ook een kakafonie van zeer uiteenlopende en verwarrende vogelgeluiden, maar enkele kramsvogels, roodborsten, merels en sijzen hadden er kennelijk geen probleem mee en zeilden naïef en nieuwsgierig in de voor hen onzichtbare fijnmazige vangnetten, waarna ze vakkundig werden gewogen, gedocumenteerd en geringd. Leuk!



Een ander aardig ‘oepke’ waar we aan deelnamen, werd verzorgd door de Vliehorst-express. Een soort strandtruck die deelnemers meeneemt naar de Vliehors, een enorme zandvlakte van 20 vierkante kilometer aan de westkant van het eiland, en die ook voert langs het reddingshuisje, dat nu is ingericht als klein juttersmuseum.

Een grappig bedacht fenomeen rond de Vliehors Expres zijn de zeer speciaal gesneden banden. Wanneer er over het zand wordt gereden, verschijnt er een scherpe afdruk van een regelmatig wisselend kort gedicht in het zand
Maar mijn aandacht ging uiteraard het meest uit naar de grote groep zeehonden die op een of andere manier uit nieuwsgierigheid wordt aangetrokken door de komst van de Express, want op het teken van de ‘stoomfluit’ doken er tientallen ronde koppen op vanuit het deinende water.

Langzaam komen deze prachtige beesten een stuk dichterbij zwemmen, nét genoeg voor een aardige foto als je een telelens bij je hebt.

Vanaf deze plek kun je het naastgelegen Texel ook goed zien liggen..

Verder was het uiteraard genieten van de zee en haar branding, waar aan de vloedlijn zich altijd wel weer kenmerkende vogelsoorten ophouden. De Drieteentjes waren dit keer veel te iebelig en stonden weer eens geen moment stil, dit in tegenstelling tot een rustig poserende Noordse Stern..

En een eveneens bedaarde Paarse Strandloper..

Aan fotogenieke plekjes en panorama’s was er uiteraard ook geen gebrek en ik volsta maar weer om wat sfeerimpressies te delen…




Om af te sluiten met de woorden van een van de in het zand afgedrukte gedichtjes, waarmee – ook naar mijn gevoel – precies de spijker op de kop wordt geslagen …

” Ik laad mijn hart vol Waddenzee, een beetje stiekem zonder vragen. Ik neem een beetje Vlieland mee zoveel als ik kan dragen. ”

Prachtig eiland Krijn en hele mooie foto’s.
Hoi Krijn, tja, wij sluiten ons volmondig aan bij het strandgedicht. Vlieland heeft ons hart gestolen. Wij verblijven altijd in strandhotel Seeduyn, prachtig in de duinen, direct aan zee met uitzicht op ‘de kabouter’. En dan de Vliehorsexpres; een prachtige ervaring, vroeger altijd met een vrolijke accordeonist aan boord. Voor jullie, zo te lezen en te zien, is Vlieland ook goed bevallen.
Lieve groet, Henk en Ineke E