En de boer, hij ploegde voort ..
‘En de boer, hij ploegde voort..’
We gebruiken misschien allemaal wel eens dit wat typische gezegde, waarbij we vaak geen idee hebben hoe we er eigenlijk bij komen of wat er nou mee wordt bedoeld.
Het heeft iets berustends. Het komt er op neer dat het gewone leven en het harde werk doorgaan, ongeacht grote wereldgebeurtenissen, crises of ophef om je heen. Het blijkt een van de steeds terugkerende regels te zijn uit het gedicht Ballade van den boer (1935) van de dichter J.W.F. Werumeus Buning. Zoek het maar eens ‘googelend’ op.
Het gedicht stemt tot overpeinzing en bezinning. Want zo is het ook! Ondanks alle zorg- en stress-veroorzakende situaties, ondanks talloze oorzaken en gevolgen die onze samenleving ontwrichten, gaat het leven ‘gewoon’ door. Om op te staan, te eten, te werken , te slapen enzovoorts, waarbij wij soms onbewust alsmaar menen mee te moeten hobbelen, struikelen of tuimelen in die tijdvermalende tredmolen van de ‘circle of life’.
Soms is het goed om zomaar even een bewuste ‘stop’ aan te brengen. Een kort moment van uitstappen en om je heen kijken. Waar ben ik mee bezig? Wat is er eigenlijk te zien? Te ontdekken? Te héroverwegen? Welke bocht mag ik nemen? Welke nieuwe horizon zou er dan voor mij kunnen opdoemen?
Nou ja, voor ik ál te bespiegelend ga worden; de genoemde uitdrukking borrelt deze dagen ook bij mij weer meermalen naar boven als ik vanuit de woonkamer zie hoe de landerijen voor en rond onze woning , zelfs tot diep in de nacht, worden bereden en bewerkt om de ‘eerappels’ weer in de opslagschuren te krijgen.
Vrij kort daarop worden ook meteen maar weer de machtige ploegschaar er in gezet …
–
en – omdat het nu toch nog zo lekker droog is – vindt direct daarna het eggen en het inzaaien met wintertarwe plaats.
–
Ik vind het altijd een fijn gebeuren om te zien en ervaar het als een groot voorrecht om van dichtbij, ook op deze manier het wisselen van de seizoenen te mogen meemaken.
Ik kan het dan ook niet laten om een kort moment het perceel op te stappen waarin zojuist het nieuwe zaad is gezaaid en even te bukken om één zo’n uitgestrooid, pieterpeuterig graankorreltje te bewonderen. Want een wonder is het! Een onbegrijpelijk samengaan van sterven én opnieuw geboren worden.
‘
–
Over dat bijzondere, cyclische ‘levend brood’ maakte ikzelf ook ooit een stemmig gedichtje, dat ik in dit verband maar zo vrij ben om hier te delen:
De graankorrel
De boer trekt alweer vroeg,
in dauwend ochtendgloren,
zijn machtig werktuig voort en hij
voert, klauwend in de sporen,
zijn grote, zware ploeg
er onontkoombaar naderbij.
Voor dát wat er nog leven wou,
lijkt het een onomkeerbaar tij.
Diep weggewerkt, in donkere voren
ontkiemt al brood, ervaren wij
een korrel die er sterven zou,
maar ongemerkt weer wordt geboren.
Want na zijn dood in zware klei,
herrijst als ‘t ware ook in mij,
al juichend hier, het nieuwe koren.
©Krijn
