'Krijnsels'

Allereerst een bedankje voor fijne reacties op mijn vorig blog waarin ik mijn Youtube-kanaal mocht aankondigen. En nog even een reminder voor hen die zich hierop alsnog willen abonneren om wekelijks een geloofs-bemoedingsboodschap in woord én (natuur) beeld te ontvangen.   (https://www.youtube.com/@krijndijkema )

En dan nu over die lente!

Want wát een geweldig natuurgeschenk valt ons weer ten deel. Een van de allermooiste seizoens-momenten breekt aan en overlaadt ons met oog- en oorstrelend voorjaarsbeeld én -geluid!

Zullen we ons dáár maar weer eens op richten? Het is echt een goede keus wanneer spanningen, natuurrampen, aanslagen en misstanden van alle kanten om onze aandacht vragen. Ik zeg het hier wel vaker en zal het waarschijnlijk nog wel eens herhalen; kijk óók bewust en met aandacht eens naar al die ons omringende en ontluikende beloften van groei, bloei en nieuw leven.

Ze bieden hoop, perspectief en brengen het gemoed tot rust!

Ik maakte om die reden met plezier een korte videoclip van oudere en recente opnamen die ons de lente in al zijn pracht en glorie tonen.

Geniét ..van twéé minuutjes volop ‘mindfullnes’  in een ogenschijnlijk razend  geworden wereld..

Ik ga iets nieuws doen! Jawel!

Deze jongen komt vanaf vandaag weer eens met iets geheel anders naar buiten en ik vind het fijn om dat ook bekend te mogen maken in dit blog waar zoveel fijne, betrokken mensen naar kijken.

Mocht dit al of niet een geruststelling zijn; er komt geen verandering in de opzet van ‘Krijnsels’ in de huidige vorm. Ik zal voorlopig hier mijn beeldverhaaltjes met plezier met jullie blijven delen.

Mijn vaste lezers weten dat ik – ook op deze plek – mijn geloof in de Schepper niet onder stoelen of banken steek. In talloze berichtjes schreef en schrijf ik graag over begrippen als verwondering en dankbaarheid en af en toe laat ik hier wel eens wat bespiegelingen los over geloof en levensvragen die me bezig houden.

Toch ligt het er nooit heel dik bovenop, omdat mijn weblog in eerste instantie bedoeld is voor een zo breed mogelijk ‘publiek’ waarbij vooral natuurbeleving centraal staat en waar zoveel mogelijk mensen van kunnen en mogen genieten.

Nee, dat nieuwe zit’m in het feit dat ik heel lang heb zitten broeden op een manier waarmee ik mensen nog meer zou kunnen bemoedigen in hun geloofsleven. In de afgelopen 45 jaar (opa vertelt) heb ik  inmiddels al gauw een paar honderd keer vóór mogen gaan in samenkomsten en kerkdiensten met als gevolg dat ik over een enorme stapel van, al of niet op papier uitgewerkte overdenkingen beschik. Hoewel ik de laatste tijd op dit gebied een behoorlijk tandje lager ben gaan trappen, ervaar ik nog steeds enthousiasme en de innerlijke drive om over Gods liefde te vertellen.

Maar hoe geef ik daar vorm aan? Wat doe ik met al die aantekeningen, die op papier gestolde en nieuw opkomende gedachten? Bundelen? Een boek schrijven?  Eigenlijk niet zo ‘mijn ding’ vind ik. Bovendien, wat voegt het toe aan de schier eindeloze reeksen christelijke dagboeken en publicaties. 

Ik kwam er aanvankelijk dan ook niet uit. Maar..

Al zoekende ontpopte uiteindelijk een naar mijn smaak prachtig idee, dat ik inmiddels ook heb uitgewerkt !  Het was de gedachte om mijn beide passies  ‘geloof’ en ‘natuurbeleving’ te combineren door middel van een eigen Youtube-kanaal met korte videoclips waarop ik – zonder zelf in beeld te komen –  natuurfoto’s en – filmpjes als achtergrond gebruik om mensen via ingesproken tekst te bemoedigen in het geloof. Hierbij probeer ik een zo groot mogelijk bereik te krijgen door zowel een Nederlandse kanaal, alsook een internationale, Engelstalige versie te publiceren.  

Voor de bloglezers die niets of weinig met het christelijk geloof hebben, volstaat denk ik deze mededeling maar voor hen die dit fijn vinden of gewoon nieuwsgierig zijn verwijs ik daarom graag naar dit videokanaal, te vinden onder de naam 

“Voor jou, Mijn kind! “

via deze link ……  https://www.youtube.com/@krijndijkema

                               https://www.youtube.com/@krijndijkema-t5n   (Engelstalig)

Vanaf vandaag is hierop mijn introductie-video ( over het ‘hoe en en waarom’ ) te zien, naast twee voorbeelden van clips, waarmee je een goede indruk van het gebodene krijgt.

Vanaf 24 maart as. staat er dan ook, het hele jaar door,  elke maandag vanaf 7.00 uur, een bemoedigende korte videoclip klaar op Youtube! 

Natuurlijk zou ik het geweldig vinden als je eens komt kijken en het kunt waarderen. Nog mooier is het wanneer je je abonneert op het kanaal én/of dit deelt met hen van wie jij denkt dat ze deze  geloofsbemoedigingen goed kunnen en willen gebruiken. Want uiteindelijk is dat laatste mijn grootste doel en liefste wens.

Benieuwd naar jullie reacties en hartelijke groet!     

             Krijn

Gisteren bracht ik weer eens een fotografie-dagje door in een boshut ergens op het Lemelerveld. Het is altijd een leuk en spannend avontuur, waar ik mijzelf af en toe zo eens op trakteer en het brengt vaak natuurverrassingen die in een bosrijke omgeving weer net even anders zijn dan op de Groninger klei. Ik hoop dan altijd op Appelvinken, Geelgorzen en Boomklevers, enfin dat soort kleurrijk gevederte maar dat zat er deze keer niet in. Het was wat regenachtig, er was totaal geen badderbehoefte en er kwamen relatief weinig verschillende of bijzondere soorten bij de hut, maar vervelen doe ik me nooit en met wat er dan toch nog zo af en toe verscheen, heb ik me ook prima vermaakt.

Ik heb er weer fijne herinneringen aan en om je even een indruk te geven van dit ‘oepke’ maakte in een korte video-impressie, zodat je ook nog wat plezier aan kunt beleven als je dat wil.

In dat geval..geniet er van !

Gisteren ben ik terug gekomen van een heerlijke winterweek in en rond het  dorpje Venjan in de Zweedse provincie Dalarna. Daar ben je feitelijk in een wip, want vanaf vliegveld Eelde is “Airport Scandinavian Mountains”, op de grens van Noorwegen en Zweden,  in zo’n  1 uur en 45 minuten te bereiken. Ik had daar mijn (inmiddels) jaarlijkse “winter-me-time” en mijn sneeuw-,  ijs-  en fotografiehonger is daar prima gestild. Mijn lichamelijke trek kwam ik in die week vooral tegemoet met 7 magnetron-maaltijden, die ik  (dit ten behoeve van hen die zich zorgen maken over mijn lijfelijk welbevinden) completeerde met veel groene veldsla en vitaminerijk ooft.

Ménsen wat een fijne winters hebben ze daar nog!  Maar ook daar kan het plotseling flink dooien. Terwijl het kwik in de nachten regelmatig tussen maar liefst 15 en 20 graden onder nul uitkwam, viel de sneeuw, die daarvoor op maandag nog zo decoratief kwam neerdwarrelen, bij een graadje of drie bóven het vriespunt op dinsdag alweer van de takken. Hierdoor ging het écht sprookjesachtige karakter er een beetje van af, maar de volgende dag vroor het alweer streng tot zéér streng zodat mijn voorgenomen plan om dit keer vooral veel te kunnen schaatsen heel goed uitpakte. Uiteraard was ik ook gespitst op het maken van fraaie natuuropnamen en mocht ik zelfs een sneeuwschoenwandeling meemaken.

Enfin, ik heb – om een wat compacte impressie weer te geven –  er dit keer een video-compilatie van een dikke 2 minuten van gemaakt. Het geeft naar mijn mening op deze manier wel aardig de sfeer weer die ik daar mocht opsnuiven.

Veel kijkplezier!

https://videopress.com/v/KF9RCoyR?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

In deze dagen zijn regen en wind weer ons bekende deel …

Maar in het afgelopen weekend snoven we hier in het noorden nog een ieniemienie-vleugje winterweer op doordat aanvriezende mist zich als ruige rijp had afgezet op alles wat de natuur aan grassen, takken en andere uitsteeksels voor handen heeft..

Ik heb daar maandag nog een moment dankbaar gebruik van gemaakt door een prettige, maar heel korte samenwerking met een pimpelmeesje, waarbij ik nét voordat het onafwendbaar smeltproces zijn slopend werk deed, dit als resultaat kreeg.

Waarvoor dank!

Omdat er vorige week al een tijdje in de weersvoorspellingen werd aangekondigd dat er in het afgelopen weekend wel eens een flink pak sneeuw in het zuidoosten zou kunnen komen te liggen, grepen we maar weer eens de kans die het vrije pensionado-bestaan met zich mee brengt.  We smeedden afgelopen woensdag meteen het ijs toen het nog koud was en wisten een aantrekkelijke last-minute te regelen in een vakantiepark in Zuid Limburg.    

Donderdagmiddag vertrokken we vanuit het aller hoogst gelegen noordelijke puntje (we moesten even in Delfzijl zijn ) naar het aller diepst gesitueerde, zuidelijke plekje van ons land, in Vaals om precies te zijn. En juist daar was ook ‘the place to be’ als het sneeuwpret betrof want alleen het uiterste zuiden van Limburg had die ochtend een dump van maar liefst 15 centimeter van dat heerlijke witgoud gekregen.

We wandelden we dan ook iedere dag vele kilometers lang, met open monden vol ‘oohs en aahs’  door betoverend mooie Narnia-bossen en langs de dik besneeuwde heuvels, hellingen en dalen van dat schitterende heuvelland.

Achteraf blijkt het weerbeeld daar, zelfs voor Limburgse begrippen een uitzonderlijk karakter te hebben gehad omdat vanwege een combinatie van regen, ijzel én sneeuw de bomen op de Vaalse Berg en in het Vijlener Bos heel zwaar moesten buigen voor het gewicht van de ijzige last, waardoor er uiteindelijk bij waren die (de dag ervoor) het loodje moesten leggen of zo ver doorbogen dat we er tijdens de wandelingen soms best nog veel sluip- en kruipdoor-werk van hadden.

Maar voor óns was het weekend in geen enkel opzicht een afknapper omdat, ook in de dagen daarna de sneeuw op de hoog gelegen heuvels goed bleef liggen en wij ons konden blijven vergapen aan dat bijzondere natuurverschijnsel dat in de Hollandse winters ‘anno nu’ alsmaar meer een zeldzaam fenomeen blijkt te worden.

Enfin, ik hou maar op met breedschrijverige uitingen en laat een enkele greep uit de geselecteerde beelden maar verder spreken.

Het is een geweldig voorrecht om door middel van dit blog – inmiddels al zo’n 19 jaar lang-  mijn Krijnsels-overpeinsels in woord en beeld met honderden lezers te mogen delen en ik hoop dat ook weer in 2025 in vrede en gezondheid te mogen doen.

Het is vandaag een goed moment om ieder hartelijk te danken voor de talloze leuke en lieve reacties en ‘duimpjes’ die ik zo vaak op mijn ontboezemingen ontvang.  Ook al reageer ik zelden of nooit direct terug, wees ervan overtuigd dat ze me goed doen en stimulerend werken!

Nog éven en we stappen weer over die onzichtbare drempel van het oude en het nieuwe jaar. We slaan het blad van 2024 om. Terugziend op alles wat ons soms zorg bracht én ons onrustig maakte. Maar zeker – of vooral – óók op datgene wat tot blijdschap en dankbaarheid stemde.

 Aan de andere zijde bevindt zich het nog onbeschreven deel van wat 2025 zal gaan brengen.

Met onderstaande foto  wordt –  met een beetje gevoel voor symboliek – de sfeer van kwetsbaarheid, schoonheid en verwachting wel aardig geduid denk ik

Zonder dat ik er verder al teveel woorden aan besteed beperk ik me hier dan ook maar met het uitspreken van de wens voor u en mij dat we het nog zo blanke levensblad van het nieuwe jaar met veel hoopvolle berichten mogen volschrijven! 

En toen was het zomaar wat winters, en dát in november!

Het was dit keer ons eigen ‘pervinzie’ die afgelopen donderdag de volle laag te pakken kreeg van de talloze sneeuwbuien die vanuit Noord Duitsland hier alsmaar opnieuw over kwamen drijven.

In de loop van de middag transformeerden veld en beemd langzaam via groen-bruin en grijs-grauw naar vuil-wit. 

Het bleek helaas niet dat stralend-witte, dikke pak zoals we dat van de kerstkaartjes kennen en dat kwam voornamelijk doordat de temperatuur niet onder het vriespunt wilde zakken en het dus om natte sneeuw ging, die al snel de neiging kreeg om te gaan druppen en driezelen. 

Maar toegegeven, grote decoratieve vlokken vielen er zéker en ik kon gelukkig van de gelegenheid gebruik maken door juist in die sfeervolle omstandigheden te proberen om fotografisch een paar tuinvogels te verschalken.

Een steevast op de voertafel terugkerende Merelvrouw, die ooit letterlijk door iets of iemand flink in de kuif is gepikt, bleek één van de eerste welwillend meewerkende figuranten..

Als dan even later de Roodborst ook nog ten tonele komt is het net of er een fel oranje lampje oplicht in de donkere wintertuin ……

En ja, hij is ook nog zo vriendelijk om – precies waar ik ‘m wil hebben – op een met sneeuw beladen tak vol bessen van de Gelderse Roos plaats te nemen.

Maar ménsen wat moet ik er snel bij zijn met die camera , want net zo vlug als het witte goud in dichte vlokken op decoratieve trosjes is neergedwarreld, zo ráp smelt, drupt en valt al dat moois ook weer op de grond!

Wanneer een Koolmees zich ook nieuwsgierig en hongerig op de tak begeeft springen de overgebleven sneeuwrestjes er direct weer van af, maar juist dat geeft dan ook wel weer extra cachet aan de foto.

Nou ja, het werd dus uiteindelijk niet dat echte winter-wonderland waar ik zo gek op ben en ‘t was ook vooral van korte duur. Deze vroege sneeuwdump zorgde dan ook voornamelijk voor een hoop smurrie en verkeersoverlast en zou door mijn Pa misprijzend zijn gekenmerkt als ‘smerige snei-proeksel’.

Dat kan beter!

“Sunt-Martinus bisschop
mit zien roege muts op,
mit zien laange stevels aan,
doar komt Sunt-Martinus aan”.

Herinneringen aan lang vervlogen jaren doemen op..

Toen we als kinderen ( de papa’s of mama’s gingen- in tegenstelling tot nu – toen echt niet mee op pad) de luwte van het dorp verlieten om in jagende novemberstormen de omliggende boerderijen te bezoeken. De verkleumde vuistjes geklemd om de lampionstok, althans wat daar voor door moest gaan. Want meestal was mijn op de kleuterschool in elkaar geplakt kunstwerk dan al jammerlijk door regen en wind verongelukt en bleek het stompje kaars daardoor onbruikbaar te zijn geraakt. Maar dat kan ook aan mijzelf hebben gelegen, want ik behoorde toen geloof ik al tot de groep wat minder begaafde doe-het-zelvers.

Nu ik er over nadenk, herinner ik me ook dat ik – bij droog weer- eens over mijn eigen kartonnen lampion ben gestruikeld, omdat ik deze wat achteloos over de grond liet slepen met exact hetzelfde kaarsdovend gevolg. Maar.. de spaarzaam bij de boeren vergaarde dubbeltjes vergoedden ruimschoots elk geleden leed.

Heerlijk was het om thuis te komen en in de warme huiskamer te worden ontdaan van jas en sjaal om daarna de zwaar gevulde schoudertas op een bord te mogen legen. Maar vóór ik dat deed rook ik even in de tas. O, die heerlijk prikkelende wee-zoete geur zal ik nooit vergeten. En dan..omkieperen maar! Een bonte zee van losse centen, stuivers, slik (snoep), mandarijnen, speculaas, taai-taai en kruimels..óveral kruimels. Uiteindelijk kwam de buit, zorgvuldig afgeschermd voor grijpgrage broertjeshanden, in één persoonlijke koekjestrom waar ik weken op kon teren.

 In november 1984 maakte ik hier al aantekeningen over en schilderde eigenhandig op stukken kartonpapier dit soort plaatjes.  Ik geeft toe, ze zijn hier en daar wat ongelukkig getekend maar geven wél goed de sfeer van toen weer….

Wat ik ook aardig vind om even in dit verband te tonen…

Het staat al jaren als bijzonder aandenken op een vaste plek in de woonkamer:
Een persoonlijk in 1934 door mijn oom Jakob gemaakte Sundermeerten.

Ja…hier vallen die van papier en karton gemaakte lampionnetjes toch wel even bij in het niet. Wat een voorbereiding zal dat spijkergaatjes-slaan in zo’n metalen kistje hebben gekost…

Maar dan had je d’r ook een voor het leven !

Vorige week waaiden we een midweekje uit op het prachtige Terschelling. We hadden hierbij de indruk dat de weergoden ons soms wel wat voor het lapje hielden maar ons over het algemeen goed waren gezind.  Hoewel dat op zich een vrij stompzinnige uitdrukking in mijn ogen is, leek  het inderdaad alsof er juist boven het eiland, op sommige dagdelen een ogenschijnlijk met precisie geplaatst hardnekkig mistgebied hing die – alle positieve weersverwachtingen ten spijt –  het uitzicht soms urenlang behoorlijk wist te versluieren maar over het algemeen waren de dagen toch redelijk zonovergoten.

Enfin, ik beperk me hier verder maar even tot wat  (natuur)fotografische impressies van een paar dagen fietsen en wandelen op Skylge..

Het was weer genieten en ter afsluiting mogen we nog één keertje  ‘dikdakken’ in een strandtent maar dan is de koek toch echt wel op..

Nou ja, bijna dan! …

Tja..hoe spreek je de titel hierboven nu uit? Want in ons taalgebruik zou je kunnen stellen dat ik door het prachtig gefilterde licht en de vaak verstilde sfeer van dit seizoen, op zijn half-Engels gezegd, best een echte herfstlover ben, maar ook weer gefascineerd raak door de rijke schakeringen van – wat in ouderwets Nederlands wordt genoemd, het gouden herfstlover.

Nou ja, even los van dat spelen met woorden..

Eén van de fijne bijkomstigheden van de herfst, is het gegeven dat er met het verschijnen van verkleurend blad zich weer nieuwe kansen aandienen waarbij het fotografisch vooral heerlijk spelen is met  kleur, achtergrond en compositie. 

Mijn tuin staat vol met Canadese Kornoelje, een erg lastig te beteugelen woekerplant die jaarlijks zeer grote bladeren vol spetterende, gloedvolle herfsttinten aflevert. Eén flinke storm of felle nachtvorst en ze zijn verdwenen, maar in de afgelopen dagen was het praktisch windstil en hingen ze vrijwel roerloos, op een bijna kitscherige manier mijn aandacht te trekken met bonte nuances die bijna pijn aan de ogen doen en die wij al gauw té zouden vinden, maar die de natuur tóch oplevert! Ik schenk die attentie dan met plezier met camera en lens, maar ik wil er dan natuurlijk wél graag een meesje bij dat ondanks zijn geel verenpakje toch slechts een bescheiden aandeel vormt tussen al die extravagante schoonheid.

En omdat ik dan toch bezig ben toon ik hieronder hier ook meteen nog maar een drietal opnamen die ik in deze week heb mogen maken, waarin prachtige tuinvogels in een omlijsting van decoratief getint gebladerte weer eens de show stelen.

Bijna voelde ik me vanochtend zélf nog een soort herfstlover, maar dan  in een derde betekenis van het woord. Want toen ik buiten in de serene rust van een verstilde wereld vól okergeel en roodbruin wat voor me uit stond te genieten voelde ik spontaan een soort ‘ode aan de herfst’ in me opborrelen.

Maar – gelukkig voor u – heb ik die bijtijds binnen weten te houden.

Gisteravond laat zag ik het al. Het beloofde een lekker fris oktober-nachtje te worden getuige de flonkerende sterrenhemel en relatief lage temperatuur…

Reden waarom ik deze ochtend wat extra vroeg uit de veren ben om de dag te plukken, want dit weertype staat steevast garant voor kans op sfeervolle natuurbeelden en als ik over mijn tuinbruggetje het Storksterpad op stap, zie ik dat het wat die mogelijkheden betreft wel snor zit.

Maar goed dan moeten ze nog wel even gemaakt worden en ik kies er dit keer voor om weer eens wat filmopnamen te maken. Eigenlijk moet ik daarvoor wel een statief bij me hebben om al te wiebelige beelden te voorkomen maar dat is een loodzwaar kreng en ik heb eigenlijk vandaag geen zin om daar mee te gaan zeulen. Daarmee leg ik mijzelf – positief gesteld –  een creatieve uitdaging op, maar de minder flatteuze veronderstelling dat ik er waarschijnlijk weer eens gewoon te lui voor ben, zou ik ook niet durven te bestrijden.

Nou ja..om die reden film ik vanochtend dus uit de hand en dat is wel pittig, zeker bij ingezoomde- en macrobeelden. Het is dan de kunst om de adem in en de camera stil te houden, wat bij een fotografisch momentje een makkie is, maar bij video een crime !

Het valt niet mee, maar ‘t gaat.  ‘” t Kon minder” , zeggen we hier dan.  Maar volgende keer toch maar weer de driepoot mee.

Enfin, ik denk toch dat ik de heerlijke vroege-morgen-sfeer rond het ‘Westeremder Maar’ wel  heb kunnen vastleggen en ik heb er vanavond ook meteen maar even wat beelden van gemonteerd in een anderhalf minuut durende clip, zodat u het digitaal ook een beetje kunt meebeleven!

Veel plezier bij het bekijken en beluisteren!

Overal hangen nu de rode, blauwe of zwarte vruchten te pronken én te lonken. Uiteraard geldt dat laatste vooral voor langs trekkend gevogelte. Ook ik wordt soms onweerstaanbaar aangetrokken door die sappig glanzende bolletjes vól voedingskracht. In onderstaand geval zal dat ook gelden voor die blauwe sleedoornbessen, maar daar blijf ik van af want buikkramp en -loop is ons deel als wij, mensen er – zó van de boom – van eten.

Maar ik sta er soms wel minutenlang met mijn neus bovenop, omdat ik soms in de vorm en structuur van minuscule dauwpareltjes een kunstzinnig gekalligrafeerd chinees meesterwerkje meen te ontwaren dat niet zou misstaan in Booijmans Van Beuningen.

Aarzelend passerende voorbijgangers ( ” wat doet die meneer daar?” ) ontspannen zichtbaar en knikken begripvol als ze me even later de camera tevoorschijn zien halen. ” O, u maakt er een mooie foto van!”

“Jazeker mevrouw! ”

Ik maak ze maar geen deelgenoot van mijn artistiek-culturele ontdekking op de vierkante centimeter, want er zijn al genoeg mensen die vinden dat ik niet helemaal spoor..

Maar even verder over die bessen…

Het is niet toevallig dat in deze periode de vogeltrek op gang komt zodat het gevederd volkje zich vóórdat de grote tocht begint, nog even goed vet kan schransen aan deze kleurige energiebommetjes.

Voor hen die besluiten om in ons kikkerlandje te blijven, blijven er meer dan genoeg over om er de winter mee door te komen..

Vorige week bracht ik een paar vroege uren door in een fotohut in de Breebaartpolder vlakbij Termunten. Het was duidelijk dat de echte najaarstrek nog niet op gang was gekomen want het was er qua vogels erg rustig. Maar gelukkig scharrelt er altijd wel iets rond en vervelen doe ik me daar eigenlijk nooit.

Ik maakte er een paar gelukte portretten van een foeragerende  Oeverloper en een Waterral..

Wat later heb ik me er op toegelegd om ook wat filmopnamen te maken en dat levert doorgaans ook wel fijn kijkmateriaal op, vooral als op het laatst twee oeverlopertjes bonje krijgen en eentje zich hierbij danig in zijn kuif gepikt voelt…

Veel kijkplezier !

Om het ijzer te smeden als de temperatuur zich daarvoor leent, pakten wij vorige week de tent nog maar weer eens op om die opnieuw uit te vouwen op een heerlijke natuurkampeerplaats in Eesveen, in de buurt van Steenwijk.

We stonden praktisch alleen op een van de vele kampeerveldjes.

Rust alom dus !  Mede ook door het geruisloze komen en gaan van enige andere bezoekers in de vorm van een stel Zanglijster-ouders, dat de regenwormen met bosjes uit de veengrond trok.

Maar dat ze óók heel andere beestjes naar hun wachtende jongen slepen, zag ik pas achteraf na het inzoomen op de foto..

Heerlijk is het om ’s ochtends vroeg even met de camera de hei op te lopen..

Juist als de dauw nog over de velden hangt en de laagstaande ochtendzon alles in flonkering brengt, ben ik graag op zoek naar kleine natuurjuwelen die daar doodstil hangen te wachten op de dingen die gaan komen..

Overdag maken we vooral veel kilometers op de fiets, door het prachtige landschap met esdorpjes, en buurtschappen waarvan de benaming mij soms doet denken aan vlaai of een anderszins plakkerig streekgerecht. Neem nou bijvoorbeeld dat Wápse of Vlédder…

Maar toegegeven, het is een prachtig afwisselend en uitgestrekt decor waarin de toren van Steenwijk vanuit elke richting steeds een markant oriëntatiepunt vormt..

We zijn hier op een soort die-provinciën-punt, zodat we maar even uit de flank hoeven te gaan om weer in een totaal ander landschap terecht te komen, waarin water en riet de hoofdcomponent vormen, namelijk dat van de Wieden en de Weerribben..

Stampend op de pedalen komen we door en langs dorpjes met – ook hier – de meest wonderlijke namen zoals Kalenberg en Muggenbeet en wat te denken van Jonen?  

Hier worden we door een echte Pontmeester met Zeemanspet verwelkomd op zijn wiebelig heen-en-weer-vaartuigje.

Waarom heb ik bij zo’n licht maritiem aangeklede meneer op een veerpont toch altijd het idee dat het hier om een afgekeurde zeekapitein met een discutabele staat van dienst gaat? Iemand die al menige coaster op de klippen heeft laten lopen, zodat ze hem ten langen leste maar wijselijk een wat minder risicovolle betrekking hebben aangeboden?

Maar alles verloopt, geholpen door een licht briesje en helder zicht,  verder prima en we constateren tevreden dat we aan de overzijde van de brede gracht, veilig en slechts voor een luttel bedrag zijn afgezet.

Verder fietsend rond de meren en plassen van dit typisch stukje Nederlands denk je dat de omgeving er hier nog ongerept uit ziet. Maar schijn bedriegt, want elke meter grond in de Weerribben is door de mens gemaakt. Door het winnen van turf veranderde het landschap in voorgaande eeuwen in een zompig gebied met waardevolle moerasnatuur, waar de huidige recreant anno nu  luierend, vissend, zeilend, wandelend of – in ons geval peddelend op het stalen ros  – volop van mag genieten.

En dát hebben we weer gedaan!

Afgelopen dinsdag mocht ik weer eens een aantal uren in een fotohut in de Breebaartpolder bij Termunten doorbrengen.

Omdat er een heldere, vrij zonnige ochtend werd voorspeld wilde ik er graag als de kippen bij zijn om volop te kunnen profiteren van dat prachtig weerkaatsend strijklicht dat zich op de eerste uren van zo’n dag aandient.

Het betekende wel dat ik op het gruwelijk vroege tijdstip van 4.00 uur de wekker had gezet, want met een dik half uur rijden en een kwartiertje lopen kan ik dan nét na zonsopgang het camouflage-gordijntje in de hut opzij schuiven..

Dat is altijd even een spannend moment. Een beetje magisch ook, die eerste blik over dat gladde, spiegelende wateroppervlak.  Is er al wat te zien? Loopt er al iets?

In die eerste momenten lijkt de plas ogenschijnlijk leeg, alleen in de verte drijven enkele eenden en  boven de Eems trekken roepende Visdiefjes mijn aandacht.

Dan maakt zich een prachtig getekend vogeltje los van de omgeving vlak voor mij. Het is een Kleine Plevier die heel even van haar nestkuiltje tussen de schelpen komt om een paar voedzame hapjes uit het slik te halen..

Als een klein opwindbaar speelgoed-autootje spurt ze met korte tussenpozen voor me langs…

Ik wacht net zo lang tot ik haar ook in laag tegenlicht voor de lens krijg, zodat ze prachtig vrij komt te staan in een vervloeiende ‘zee’ van een oplichtende en weerspiegelende achtergrond..

Het is verder vrij rustig wat het gevogelte betreft, maar af en toe veer ik op wanneer ik de roep van een groepje Zwarte Ruiters hoor. Het duurt een poosje maar dan komen inderdaad enkele van deze schitterende waadvogels even buurten. Nu dragen ze hun donkere zomerkleed, waaraan ze hun naam ontlenen. Hoewel de meeste ervan te ver weg zitten voor een goede foto, komt één exemplaar langzaam dichterbij.  Steeds maar weer voedsel zevend waadt het een stukje in mijn richting tótdat het op de juiste afstand is gekomen voor enkele geslaagde opnamen..

Een minuutje krijg ik de kans, dan zijn ze weer op de wieken.

Kluten zijn er praktisch altijd wel te zien en ook deze keer stappen er enkele van deze gracieuze vogels met grote kenmerkende zeef-stappen door het spiegelende water…

 

Een Tureluur maakt een kort rondje boven de plas en laat zijn melancholisch klinkend roepje horen vóórdat hij neerdaalt en waakzaam begint te foerageren…

 

Een ander schril en kenmerkend fluitje laat me weten dat er een ijsvogel langs komt scheren en even later zie ik ‘m zitten op een tak. Het is een jong exemplaar, te zien aan de witte snavelpunt en de oranje pootjes…   

Het is echt volop genieten van de serene sfeer waaraan ook de windstilte een bijdrage levert. Juist het ontbreken van veel rimpelingen en golven zorgen voor heerlijke spiegelbeelden..

Een paartje Meerkoeten komt langs met hun piepkuikens.

Ze zorgen voor een aandoenlijk tafereeltje waarbij de jongen met hun vuurrode punk-koppies om de beurt op ‘n bijna tedere manier een – in dit geval- slijmerig hapje krijgen toegestopt..

Tegen elven raakt het langzamerhand bewolkt en ben ik het echt mooie licht kwijt, maar er dient zich nog een foto-kans aan waar ik lang naar heb uitgekeken.  Een schuwe Waterral scharrelt uit de rietkraag en die heb ik eigenlijk nog nooit lekker op de plaat kunnen zetten. Maar ook nu wordt het me niet gemakkelijk gemaakt want het beestje komt wel vlak voor de hut langs, maar doet dit met zulke grote, haastige passen dat ik ‘m met een soort ‘werpschot’ moet proberen vast te leggen. Bovendien is ie zo dichtbij dat ik gehaast moet terugzoomen om hem niet ‘aangesneden’ in beeld te krijgen.  Nou ja, hij staat er op en ziet er – naar menselijke maatstaven gerekend – misschien ook best wel een beetje gestrest uit…

Rond een half een breek ik al op. Er komt niet of nauwelijks meer iets voor de hut. Mijn ervaring is dat vogels in de middag meer tijd nemen om te poetsen en te rusten en vooral ’s ochtends in de vroegte erg actief zijn.  Omdat dat laatste – met uitzondering van vanochtend – doorgaans bij mijzelf eigenlijk niet meer het geval is en het dit keer wel érg vroeg plassen was, weet ik dat ik ergens op de middag óók een poosje met mijn kop in de veren zal gaan.