'Krijnsels'

Verreweg de meesten van jullie zijn bekend met mijn grote voorliefde voor flink winterweer en hier en daar werd al gepolst  waar de foto’s bleven. Ik heb bewust even gewacht met het maken van een nieuw blog tot het moment dat het slopend dooiwerk zijn intrede zou doen en ik een echte terugblik kan geven.

Nu ik dit schrijf is het grauw, grijs en slush-pupperig-blubberig buiten, kenmerkend voor zo’n echte eerste dooidag die mij wat melancholisch achterlaat met fijne herinneringen aan een geweldig winterweekje met bijna alles er op en aan wat een winterfreak zich maar kan wensen. Alleen het schaatsen is er niet van gekomen vanwege het té vroeg vallen van een dik pak wit goud op een té dun laagje ijs wat door de afwisseling van vorst en dooi tot een onbeschaatsbaar soort ‘kwalster-ijs’ heeft geleid. 

Maar jongens, wat was het weer even ouderwets, dat kriebelende gevoel van neerdwarrelende vlokken op je neus, dat bikkelen in een heuse sneeuwjacht en het longprikkelend wandelen in pittige vrieskou.   

–

–

Begin vorige week ontstonden de eerste buien in een diepe noordstroming die vanuit arctische gebieden over de Noordzee ons land binnen trokken. In eerste instantie plasten we hier toch wel best vaak naast de pot omdat het vooral in het midden en zuiden des lands met bakken uit de lucht kwam zetten. Met argusogen zag ik via de buienradar tot mijn frustratie hoe elke veelbelovende bui met een soms haakse bocht precies onze omgeving wist te mijden maar uiteindelijk bleek er in de dinsdagnacht dan toch wel een 3 centimeter dik laagje prachtige poedersneeuw te zijn gevallen.

Dan is het toch maar weer fijn om niet meer tot de werkende klasse te behoren en de tijd te kunnen nemen om er op uit te gaan wanneer het ons past.  Net als ik ook juist dán geniet van de mooie plek waar we wonen en ons Zweedse huis dat in zo’n omgeving natuurlijk op zo’n moment ook het fraaist tot zijn recht komt.

–

Maar het échte werk moet dan nog komen, want het zat al een tijdje in de pijplijn der verwachtingen dat er – vanuit het westen ditmaal – een groot sneeuwfront zou naderen dat praktisch het hele land in zijn kielzog zou voorzien van ettelijke centimeters aan sneeuw. Ook wel bewust zijnde van de narigheid die dit in maatschappelijk opzicht kan opleveren, kan ik  – nostalgisch ingesteld als ik ben – me daarin toch met een oprecht soort kinderlijkheid verkneukelen.

In de vroege ochtend van afgelopen woensdag was het zover en trok de deze sneeuwzone onze ‘pervinzie’ binnen en liet opnieuw ettelijke centimeters sneeuw achter die door de harde wind al snel verwaaide in kleine duinen die met name in en om de sloten prachtige vormen aannamen.

–

De temperatuur bleef tot dan toe steeds aardig onder nul maar de dag daarop kwam het kwik alweer rap richting twee graden in de plus en de dag daarop dooide het al weer zo hard dat er van de vers gevallen laag sneeuw amper de helft was overgebleven. Maar ook dat was van korte duur omdat een op vrijdag inkomende depressie over het midden van het land weg zou trekken. Dit zijn typische situaties waarin er in het noorden koude lucht wordt aangezogen terwijl er voor het zuidelijk landsdeel dan juist zachtere lucht meekomt. De Duitsers hebben daar weer eens ‘n prachtig woord voor uitgevonden namelijk ‘Luftmassengrenze’.

Enfin we konden ons dus schrap zetten in Groningen en bij wijze van voorzorg werd de vaste oppasdag een dagje naar voren geschoven waardoor de koters konden blijven logeren zodat paps en mams niet bij code Oranje de weg op hoefden. Of het een manier van erfelijke belasting is weet ik niet maar feit is, dat ook deze nazaten op en top winterfanaten zijn. Opa kan het dan natuurlijk niet laten om te verhalen over oude tijden en échte winters waarbij de driftsneeuw van deze dag eigenlijk maar kinderspel is.

Omdat de sneeuwjacht ook in de vroege avond doorzette en Luka zich maar bleef afvragen of het nog wel echt sneeuwt ( ‘de sneeuw lijkt soms meer op rook’ ) plaatste ik – om te laten zien dat dit nog wel degelijk het geval is-  tijdelijk een bouwlamp in de tuin. Nou, dat magisch effect maakte wel even indruk en overtuigde ook hem er van dat buiten nog bar en boos was.

De dag er na ziet de omgeving er best een beetje Nova-Zembla-achtig uit hoewel de meeste sneeuw in de sloten en vaarten is gestoven.

Als het in de nacht van zaterdag op zondag hier toch nog een graadje of acht heeft gevroren en de wind wat is gaan liggen ziet het er op de vroege zondagochtend overal kostelijk uit.

–

Dit is dé dag om het ijs te smeden als het koud is voor wat betreft wandelingen en sneeuwpret. Op een enkel ijsbaantje wordt zelfs al geschaatst, maar zoals zo vaak in ons kikkerland werd de dooi alweer vroegtijdig en onbarmhartig aangekondigd en mijn ervaring is dat juist dit soort weersverwachtingen altijd feilloos uitkomen! 

Nou ja. Even een poosje letterlijk aanmodderen en dan maar weer op naar de volgende winterperiode. Het smaakt naar meer!