'Krijnsels'

Het wordt weer een wat langer verhaal deze keer, dus ga er even voor zitten. Tenzij je alleen van de plaatjes bent, dan scroll je gewoon lekker door. Maar aan de lezer zou ik wat willen vragen

Heb jij dat ook? Dat je de neiging hebt om het nieuws van 8 uur maar over te slaan?  Murw en depri als je kunt worden van de zich constant herhalende beelden van dagelijkse slachtoffers van zinloos geweld en oorlog. Radeloze vaders met bebloede kinderen in hun armen, schreeuwend om een ambulance. Wanhopige oproepen van dodelijk bezorgde mensen om hun geliefden weer veilig thuis te mogen krijgen. Gebalde vuisten. Door haat verwrongen gezichten. Doodswensen en bedreigingen. Terroristische aanslagen en daarop volgende bloedige vergeldingen. En als die dieptreurige items dan de revue zijn gepasseerd is er nog net tijd om in een laatste nieuwsblokje gewag te maken van ander menselijk leed door ‘n enorme aardverschuiving hier en een verwoestende storm daar en dat alles dan gepaard met de onthutsende beelden die er kennelijk als vanzelfsprekend aan moeten worden toegevoegd.

Eigenlijk willen we dat allemaal niet horen, laat staan ook nog eens in full colour zien. Het roept machteloze gevoelens van verdriet op over onrecht en onheil. Het brengt zorg en onrust in je hart en het kan als een verademing voelen wanneer de nieuwslezer, na nog wat binnenlandse politieke onlusten en polariserend gekonkel te hebben behandeld, eindelijk overschakelt… ‘ en dan gaan we nu naar Peter Kuipers Munneke met het weer…nou het was me wel een natte boel vandaag Peter’.  

Ik moest denken aan een ontmoeting die ik deze zomer had in de afwasruimte van een bloedhete camping in Kroatië, waar ik zij aan zij stond te soppen met een andere Nederlandse vakantieganger die bij navraag een van de hoofdredacteuren van het (Jeugd-)journaal bleek te zijn.  Op mijn obligate ‘nou, interessant beroep zeg’ reageerde hij enigszins sceptisch en zei dat je zo’n baan maar een paar jaar kunt volhouden. Hij ging zich binnenkort ook maar op iets anders richten, want het schiften, selecteren en presenteren van de dagelijkse portie ellende doet een mens geen goed.

Daar was ik wel even stil van en het stemde me tot nadenken. Onwillekeurig welde bij mij een liedje op uit de ‘Kinderen voor Kinderen’-serie uit de 80-er jaren; 

 Als ik de baas zou zijn van het journaal

Dan werd meteen het nieuws een heel stuk positiever

De hele wereld werd meteen een beetje liever,

want ik negeerde alle narigheid totaal.

Waarna er in het lied een opsomming volgt van leuke en positieve nieuwsfeitjes, zoals ..

 Er is een tandarts in Den Haag die niemand pijn doet bij het boren

Iemand vond de gouden ketting terug die ze was verloren.

De eerste lammetjes in maart. Een mooi rapport voor Kees Verstegen.

De hond van tante Jo heeft negen kinderen gekregen

 

(https://www.youtube.com/watch?v=UPqBA1YBYFg)

Tsja..selectief kijken naar de actualiteiten om ons heen brengt innerlijke dilemma’s mee.  Wat laat ik bij me binnen komen? Waar kijk ik naar? Waar wil ik mijn blik voor afwenden en waar richt ik me op? Moet ik alles wel zien en tot me nemen? Is een mens daarvoor bedoeld? Wegkijken voor andermans leed kan en mag niet, maar moet het zo vaak, zoveel?

Tot diep in de naoorlogse dagen drong wereldnieuws slechts tot een kleine groep door, hoofdzakelijk middels de krant en zelden via de ether. Onze grootouders en hun voorgeslacht waren in mindere mate geïnteresseerd in landelijke nieuwsfeiten, maar meer nog in regionale en lokale nieuwtjes. De wereld leek kleiner en veiliger. Hoewel dat maar schijn was (ook toen wemelde het wereldtoneel van oorlogen, slachtpartijen en intriges) zorgde het over het algemeen toch voor een stabieler en rustiger gemoed. Dat rechtvaardigt de vraag of we wel zo blij moeten zijn met de mogelijkheid om ons vandaag de dag elke minuut van het acute wereldnieuws te kunnen laten voorzien, inclusief indringend beeld en geluid. Wat doet dat met ons? Nogmaals, wegkijken is geen optie, maar zou het niet wat selectiever kunnen? En in een wat evenwichtiger vorm, waarbij al die andere, prachtige, mooie dingen die het leven zo de moeite waard en interessant maken ook een plek krijgen? Is goed nieuws geen nieuws?

We hebben zelf de keuze waar we in ons leven het eerst naar kijken. Of het langst. Jij bepaalt zelf de blikrichting en datgene waarop je zou willen concentreren.

In het maken van natuurfoto’s heb ik die keus al snel gemaakt. Ik wil bijvoorbeeld in deze herfstfase graag de serene, gouden ochtendsfeer van de geboorte van een nieuwe dag tonen maar ik moet er moeite voor doen om storende hoogspanningsmasten en lelijke verkeersborden buiten beeld te houden..

Maar daarmee selecteer ik ook! Ik zoom in en laat weg.

Bij het Vlamhoedje hieronder heb ik er voor gekozen om alleen de prachtige lamellenstructuur aan de onderzijde te showen want op de fraaie bovenkant zit een klodderige zwarte vlek. Bewust laat ik al het storende, onaantrekkelijke niet in beeld komen en verwijder in de weg zittende sprieten en uitsteeksels. Ik kies ook zorgvuldig het moment van fotograferen, want over een paar dagen zijn ze allebei verslijmd tot onooglijke bosproducten. Want ook dat is realiteit, maar dan wel een realiteit met een doel dat past in de cyclus van het leven.    

Wat ik wil zeggen is, dat ik er in de fotografie voor kies om alleen de schoonheid van kleur, vorm en sfeer er uit te laten springen. Dáár het accent op te leggen. Dáár van te genieten en juist dát te bewonderen. Ook de natuur ontkomt niet aan beschadigingen en afbraak, maar meestal is dat met een doel.

Daarvoor dient mijn laatste voorbeeld in de vorm van een groot rood eikenblad dat mij uitnodigend tegemoet schitterde met die dieprode gloed en dat ragfijne nervenstelsel. Terwijl ik bezig was om de beelduitsnede te bepalen zag ik dat piepkleine door een kevertje of rups weg gevreten gaatje. Bewust nam ik dat nu wél mee in beeld. Het toont ons het kwetsbare en het onvolmaakte van het aards bestaan.

Maar moet dat ons afleiden van de verwondering over al dat prachtigs? Waar gaat jouw blik steeds naar uit?

Richt je gedachten op alles wat waar, eerlijk, heilig, vriendelijk, mooi en goed is ( Filippenzen 4:8)

En voor hen die niet zoveel hebben met Bijbelse woorden, zal misschien Ramses Shaffy’s liedregel meer tot de verbeelding spreken;

“Zing.  Vecht.  Huil.  Bid. Lach. Werk én.. Bewonder!! “

Zonder de realiteit uit het oog te verliezen focus ik me geestelijk en fotografisch op datgeen wat ontroert, blij maakt, tot dankbaarheid stemt.  Wat ik graag met anderen deel en ons kan helpen om ook in roerige tijden qua gemoedsgesteldheid in rust en balans te blijven.