'Krijnsels'

In de afgelopen weken heb ik weer wat staan aan te modderen met Huiszwaluwen.

Ook in voorgaande jaren was ik bij lang aanhoudende droogte behulpzaam om te zorgen dat ze hun snebjes konden vullen met de specifieke specie die ze maken van modderdrab bij plassen en poeltjes op de kleilaan langs het Storksterpad dicht bij mijn huis.

Brroodnodig hebben ze dat, om hun nestkommen van klei onder de gevelpunten aan de omliggende huizen te kunnen bakken. Alleen zit het verschil met voorgaande jaren er in dat er in het kader van versterking en nieuwbouw als ‘goedmakertje voor de natuur’ tientallen prefab-zwaluwnestjes aan de huizen zijn gemonteerd, waarvan door de ‘zwaalfkes ’ hier ter stede in grote getale dankbaar gebruik wordt gemaakt. Een soort ‘wisselwoningen’ maar dan zonder kopzorg.

Alleen er zijn er altijd ook flinke aantallen zwaluwen die principieel hun liefdesnestje toch willen optrekken uit authentiek ‘plasjes-op de laan–bragel’ en dan komen ze met die alsmaar aanhoudende droogte op den duur bedrogen uit. Ik zag ze al dagenlang vergeefs zwenken en zwaaien en vergeefs loopings maken boven de tot hard cement uitgebakken randen van de laan. Daar móet ik wat aan doen, denk ik dan!

Vanaf dat bezinningsmoment fiets ik al een paar weken en twee keer per dag met een grote groene gieter over de laan om vanuit een belendende sloot een plens water op de uitgeharde klei te smijten en na de eerste dag hadden ze me door en kwamen ze in kleine groepjes karakteristiek tsjilpend langs om zich te goed te doen aan de donkere metsel-brij.   

Natuurlijk zijn het niet alleen maar mededogen en vogelliefde die mijn drijfveren vormen. Ik zie ook meteen mijn kans schoon om er een paar leuke foto’s van te maken. Niets voor niets! Zo ben ik dan ook wel weer.

Enfin, ik laat er maar even een paar zien, ook van pogingen uit voorbije jaren, om je even een indruk te geven van hoe zoiets er uit ziet mocht je er geen idee van hebben.

En ja, ook dit keer pareerde ik maar weer die altijd wat onthutste blik van die ene wandelaar of fietser wanneer ik precies op het moment van passeren met een over de rand klotsende gieter uit de wal stapte om, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was,  de laan te bewateren. Ze keken allemaal nog wél een keer extra om.

Maar helaas moeten de zwaalkes het vanaf morgen zónder mijn doordrenkende bijdragen stellen omdat we dit weekend voor een langere periode met vakantie. Dat betekent ook dat er de komende weken geen ‘Krijnsels’ zullen verschijnen.

Uiteraard kom ik bij Leven en Welzijn, Deo Volente en IJs en Weder dienende, dan wel weer terug met een weitas aan verhalen en foto’s.

Tot dan!