Septemberlicht …
Met de R kwam ook weer het septemberlicht in de maand.
Wat is dat toch met dat septemberlicht? Dat nét weer een andere glans kent, meer diffuus, gefilterd, met langere schaduwen boven de leeg geoogste stoppelvelden. De nu alweer bessenrood gekleurde meidoornstruiken, de enorme wolkenpartijen, bezwangerd met regen waarnaar velen zo uitzagen, maar waar we ook zo snel weer genoeg van hebben. De lichtbanen, die wolkenwagens, die goudgekleurde akkers. De tegen de eindeloze horizon afstekende silhouetten van kerktorens en molens van al die bij ons zo bekende prachtige dorpjes…
De meteorologische herfst heeft inmiddels haar intrede gedaan en we kregen deze week al weer met de eerste, vroege najaarsstorm te maken maar gisteren en vanochtend is van deze herfstachtige trekken niet veel meer te merken. Tenminste wanneer je louter op de temperaturen afgaat, want die doen nog vrij zomers aan.
Maar september geeft altijd al genoeg signalen af dat de bakens binnenkort toch echt weer verzet gaan worden. Het vocht in de lucht, de enorme toename van spinnenwebben, de eerste zwerm hoog overtrekkende trekvogels. Nou ja, dat soort onmiskenbare tekenen van een op kousenvoeten aansluipend najaar.
Het heeft iets melancholieks; dat septemberlicht en het verleidde mij vorige week tijdens een reflectiemomentje op een daartoe strekkende mijmerplek, tot een ontboezeming in dichtvorm. Ik hoop dat je ’t tijdens het lezen een beetje herkent. Nou ja, voor de iets minder fijn besnaarde ziel, zeggen de foto’s misschien ook wel genoeg.
Septemberlicht
Hoe komt het dat ’t typische licht van september
zich zo van dat in april onderscheidt?
Maar ook weer verschilt als in maart of november
het hemelse licht het land over glijdt?
Kan de zon in september, zich anders gedragen?
Is het verbeelding en bedriegt mij de schijn
vergelijkend haar gloed op de hoogzomerdagen
die ’t net even anders dan in juli doet zijn?
Haar stralen die zó konden branden, verzengen
worden gefilterd, diffuus en verzacht
ze bundelen zich, verstrooien en mengen
de kleuren in tinten in nazomerpracht
Langzaam verschoven de diepgroene bladeren
naar oplichtend brons aan een donkere lucht
waartegen zich vogels in zwermen vergaderen
boven de stoppels, gereed voor hun vlucht
‘t Heeft iets melancholisch, van ‘do you remember’
van iets dat nóg meedoet, maar toch is geweest
Zo brengt mij ‘t betoverende licht van september
voor het hart iets van weemoed, voor de ógen een feest.
'Krijnsels' 
In de herfst ‘verstild’ alles. En dat kun jij zò prachtig verwoorden. Wat ontzettend mooi dat je dat steeds deelt met ons. Dankjewel.
Lieve groet, Ineke
Heel mooi Krijn en zo herkenbaar.