'Krijnsels'

Zoals beloofd, nog een tweede deel van ons Sardinisch avontuur, waarbij vandaag aandacht voor de fauna. Dat klinkt heel wat, maar blijft beperkt tot enkele gefotografeerde vogels, reptielen en insecten die we in ons kikkerland niet of zelden zullen aantreffen.

Laten we – als uitzondering – toch maar even starten met een vogel die we hier toch ook regelmatig kunnen zien, de schitterende ( Vlaamse) Gaai, Prachtig maar o zo schuw. Op de allereerste camping waar we ons tentje hadden opgeslagen kwam deze als een handtamme mus om broodkruimels bedelen. Het was een voor mij een heel vreemde gewaarwording om zo’n typische bosvogel, met de groothoeklens tegen de achtergrond van een paradijselijk stuk Thyrreense Zee te kunnen fotograferen. Maar ja, hij vroeg er om..  

Andere aandachttrekkende vogels waren de Flamingo’s, die we met name aan de west- en zuidkust in grote getale zagen foerageren in de lagunes en meren…

De Bijeneters zijn voor mij altijd fotografische lekkernijen, vanwege hun tropisch-bont kostuum, hun gezellige druu-druu-geluidjes en hun vliegcapriolen maar ik heb ze in Sardinië maar één keer jagend op insecten boven een wijndruif-veldje aangetroffen en eigenlijk ook nog een beetje te ver voor een echt goede foto maar vooruit, deze kan er wel mee door..

Ook een fijne verrassing was de reigerkolonie, die ik vlak bij een van de bezochte campings ontdekte. Ik trof daar een drietal soorten aan die zich goed lieten portretteren…

De Kleine Zilverreiger..

De Kwak – of Nachtreiger…

De Koereiger ..

Een andere, ook erg leuke reigersoort ontdekten we tijdens een wandeling al vissend op een hek. Ik kon ‘m met een beetje moeite besluipen tot ik op fotografeerbare afstand was voor een aardige plaat..

De Ralreiger…

Het is altijd leuk om in die zuidelijk gebieden op mediterrane surprises te stuiten, zoals op een joekel van een insectensoort, de Mammoetwesp die wel 4 centimeter groot kan worden. Totaal niet agressief, maar wel indrukwekkend..

Waar ik ook erg gespitst op was? De Kleine Zwartkop (Sardinian Warbler), een voor deze streken zeer typische soort die echter heel moeilijk in het camera-kader wilde blijven zitten. Je hoorde de mannetjes best wel vaak ratelen ergens diep in de dichte Maquis-struiken maar slechts héél af en toe en héél kort, kwam er eentje goed zichtbaar tevoorschijn. Na talloze mislukte pogingen is het me op een vroege ochtend uiteindelijk gelukt een zingend exemplaar te verschalken.   

Ik zag relatief weinig vlindersoorten, het zal net de tijd van ’t jaar zijn geweest. Ook de Koninginnepages waren op een hand te tellen, maar deze wilde er toch nog wel even voor gaan zitten..

Waar ik wel héél blij mee was? Met de Blauwe Rotslijster ! Een soort die hoog op mijn wensenlijst stond en waarvan ik drie keer een paar glimpen te zien kreeg tijdens een bergwandeling. Deze in schitterend blauw uitgevoerde merelsoort stond me na een lange aansluip-poging toch toe om hem  vast te mogen leggen voor dit blog! Hoera!

Nou ja, want kwam er in de weken nog meer voorbij..

Gekko’s, opwarmend  in de zon op een muurtje …

Een stille sluiper die ik tijdens één van mijn foto-wandeltochtjes ontdekte; een Adder-ringslang..

Een zonnende Thyrreense Muurhagedis ..

Als één na laatste nog even de Europese Kanarie. Een zuidelijke soort, waarvan het mannetje af en toe even boven de tent in een boom ging zitten zingen. Ik heb nog lang gewacht of ie ook nog eens genegen was om een wat aantrekkelijker zitplaats uit te zoeken, maar nee..hier moest het zijn !  Dieren kun je niet regisseren. Nou ja zelden dan..

Een uitzondering werd namelijk gevormd door een flink grote Landschildpad, die we tijdens een bergwandeling aantroffen en die ik behoedzaam zodanig heb weten te manipuleren dat ie kort kon poseren tegen de achtergrond van de zee waarin je in de verte Corsica kon zien liggen.