'Krijnsels'

In het afgelopen weekend verbleef ik opnieuw een middag, een nacht én een ochtend in de fotohut op het  schiereiland Marken, waarvan ik hier al enkele keren eerder uitgebreid verslag deed. Mijn ontboezemingen daarover vormden een mix van wedervaardigheden  vol pech of aangeboren klunzigheid  én – als ik het mag zeggen – toch ook wel aardig geslaagd fotomateriaal. ( Voor hen die dat nog eens willen lezen,  verwijs ik graag naar mijn blogs van 29 april 2023 en 20 april 2024) )

Vooraf gezien, leek alles dit keer onder een vrij gelukkig gesternte te zullen plaats vinden omdat er een fijn zonnetje was beloofd en foto’s van collega-fotografen die de dagen daaraan voorafgaand op dezelfde plek hadden vertoefd, toonden ons de fraaiste beelden van baltsende weidevogels. Kortom het beloofde wat en ik had er zin-in-in !

En ik moet zeggen, met name de eerste dag schonk behoorlijk kansen en vooral in de avond toen heerlijk strijklicht nog een extra cachet aan de toch al geweldige ambiance gaf lukte het me om die sfeerbeelden te verzamelen die ik zo ongeveer voor ogen had. Maar ik had me bovendien nogal verheugd op de volgende, vroege ochtend omdat ik dan de vogels wat dichterbij zou kunnen krijgen waarbij de lage morgenzon precies goed zou staan om de gevederde vrienden in al hun pracht en levenslust te kunnen vastleggen. Maar toen het de dag daarop langzaam gloorde en ik al grote groepen vogels als nog vage silhouetten vlak voor me in het water zag staan poetsen en badderen, hoorde ik plotseling een paar enorm zware boem- en dreungeluiden die alles wat veren had direct luid krijsend de plaat deden poetsen.  Ik had geen idee wat de oorzaak was want precies aan die kant van de hut zat geen enkele opening, maar feit was dat het lawaai aanhield en de grutto’s, tureluurs en kieviten er de hele ochtend voor kozen om een heel eind van de hut weg te blijven. Pas toen ik rond 11.00 uur weer door de boerin werd opgehaald (om de vogels niet te storen mag je geen stap buiten de deur zetten) , zag ik hoe achter mij grote draglines en hapknappers bezig waren met de uitvoering van ongetwijfeld belangrijke waterwerken. Dijkverzwaring, zo werd me even later uitgelegd. Broodnodig natuurlijk, maar wel weer precies op -voor mij althans–  het verkeerde moment.

Maar…al met al was het maar een klein pech- of minpuntje in een overwegend heerlijk verlopen 24-uurs setting, die ik midden in de natuur van dat prachtige plasdrasgebied mocht doorbrengen.

De beelden heb ik dit keer vooral als filmmateriaal vastgelegd  en voor deze gelegenheid gecomprimeerd tot een kleine drie minuten eerbetoon aan al die heerlijke weidevogels die  het voorjaar  tot zo’n bijzonder mooie periode maken.

Geniet ervan !