Geklessebes…
Overal hangen nu de rode, blauwe of zwarte vruchten te pronken én te lonken. Uiteraard geldt dat laatste vooral voor langs trekkend gevogelte. Ook ik wordt soms onweerstaanbaar aangetrokken door die sappig glanzende bolletjes vól voedingskracht. In onderstaand geval zal dat ook gelden voor die blauwe sleedoornbessen, maar daar blijf ik van af want buikkramp en -loop is ons deel als wij, mensen er – zó van de boom – van eten.
Maar ik sta er soms wel minutenlang met mijn neus bovenop, omdat ik soms in de vorm en structuur van minuscule dauwpareltjes een kunstzinnig gekalligrafeerd chinees meesterwerkje meen te ontwaren dat niet zou misstaan in Booijmans Van Beuningen.
Aarzelend passerende voorbijgangers ( ” wat doet die meneer daar?” ) ontspannen zichtbaar en knikken begripvol als ze me even later de camera tevoorschijn zien halen. ” O, u maakt er een mooie foto van!”
“Jazeker mevrouw! ”
Ik maak ze maar geen deelgenoot van mijn artistiek-culturele ontdekking op de vierkante centimeter, want er zijn al genoeg mensen die vinden dat ik niet helemaal spoor..

Maar even verder over die bessen…

Het is niet toevallig dat in deze periode de vogeltrek op gang komt zodat het gevederd volkje zich vóórdat de grote tocht begint, nog even goed vet kan schransen aan deze kleurige energiebommetjes.

Voor hen die besluiten om in ons kikkerlandje te blijven, blijven er meer dan genoeg over om er de winter mee door te komen..



Wat toch weer prachtige foto’s Krijn, je zou zo in de bessen happen