'Krijnsels'

Om het ijzer te smeden als de temperatuur zich daarvoor leent, pakten wij vorige week de tent nog maar weer eens op om die opnieuw uit te vouwen op een heerlijke natuurkampeerplaats in Eesveen, in de buurt van Steenwijk.

We stonden praktisch alleen op een van de vele kampeerveldjes.

Rust alom dus !  Mede ook door het geruisloze komen en gaan van enige andere bezoekers in de vorm van een stel Zanglijster-ouders, dat de regenwormen met bosjes uit de veengrond trok.

Maar dat ze óók heel andere beestjes naar hun wachtende jongen slepen, zag ik pas achteraf na het inzoomen op de foto..

Heerlijk is het om ’s ochtends vroeg even met de camera de hei op te lopen..

Juist als de dauw nog over de velden hangt en de laagstaande ochtendzon alles in flonkering brengt, ben ik graag op zoek naar kleine natuurjuwelen die daar doodstil hangen te wachten op de dingen die gaan komen..

Overdag maken we vooral veel kilometers op de fiets, door het prachtige landschap met esdorpjes, en buurtschappen waarvan de benaming mij soms doet denken aan vlaai of een anderszins plakkerig streekgerecht. Neem nou bijvoorbeeld dat Wápse of Vlédder…

Maar toegegeven, het is een prachtig afwisselend en uitgestrekt decor waarin de toren van Steenwijk vanuit elke richting steeds een markant oriëntatiepunt vormt..

We zijn hier op een soort die-provinciën-punt, zodat we maar even uit de flank hoeven te gaan om weer in een totaal ander landschap terecht te komen, waarin water en riet de hoofdcomponent vormen, namelijk dat van de Wieden en de Weerribben..

Stampend op de pedalen komen we door en langs dorpjes met – ook hier – de meest wonderlijke namen zoals Kalenberg en Muggenbeet en wat te denken van Jonen?  

Hier worden we door een echte Pontmeester met Zeemanspet verwelkomd op zijn wiebelig heen-en-weer-vaartuigje.

Waarom heb ik bij zo’n licht maritiem aangeklede meneer op een veerpont toch altijd het idee dat het hier om een afgekeurde zeekapitein met een discutabele staat van dienst gaat? Iemand die al menige coaster op de klippen heeft laten lopen, zodat ze hem ten langen leste maar wijselijk een wat minder risicovolle betrekking hebben aangeboden?

Maar alles verloopt, geholpen door een licht briesje en helder zicht,  verder prima en we constateren tevreden dat we aan de overzijde van de brede gracht, veilig en slechts voor een luttel bedrag zijn afgezet.

Verder fietsend rond de meren en plassen van dit typisch stukje Nederlands denk je dat de omgeving er hier nog ongerept uit ziet. Maar schijn bedriegt, want elke meter grond in de Weerribben is door de mens gemaakt. Door het winnen van turf veranderde het landschap in voorgaande eeuwen in een zompig gebied met waardevolle moerasnatuur, waar de huidige recreant anno nu  luierend, vissend, zeilend, wandelend of – in ons geval peddelend op het stalen ros  – volop van mag genieten.

En dát hebben we weer gedaan!