'Krijnsels'

Het wordt een beetje een vies praatje deze keer, ik waarschuw u maar even..

Het logeerpartijtje van 2-jarige kleinzoon Pepijn resulteerde deze ochtend in een gezamenlijke wandeling over de laan en door het dorp, waarbij we de buggy gedurende de hele route als een vrij overtollig transportmiddel voor ons uit konden duwen, want eenmaal op weg verzocht hij met een vanzelfsprekende beslistheid om er subiet weer uit te worden gehesen .

“Zellákken zoeken” …was zijn nadrukkelijke –  met een dikke L uitgesproken – wens, wat voor opa  en oma eenvoudigweg neerkomt op het met plezier gehoor geven aan zo’n dringende oproep.

Het vinden en oprapen van die her en der op straat liggende, slijmerige én levende dropstaven is namelijk momenteel een van zijn favoriete activiteiten waarbij zijn papa en mama hem met grote moeite hebben weten af te houden van het in de zak steken én proeven ervan. Ook wisten ze hem uiteindelijk te overtuigen dat het met zijn sterk knuistje vermorzelen van het broze huisje van de slak tóch niet zo’n goed idee was, want “dan gaat slakje dood!”  

 “ Evie! ” was zijn kinderlijk logische reactie, want ‘dood’ associeert hij onmiddellijk met zijn overleden zusje en dan breekt naast de slakkenschelp – natuurlijk ook een beetje het hart, maar gelukkig brak daarmee óók de lach meteen weer door.

Achteraf vernamen we dat zijn ouders om diervriendelijke redenen dan ook een soort slakken-opraapverbod voor hem hadden ingesteld. Maar opa en oma voelen zich best vrij om de opvoedregels tijdens de logeertijd wat op te rekken en vrijelijk te interpreteren, want bij ons mogen ze meestal méér en zelden minder.

En om eerlijk te zijn, wij wisten er niet van en dus krijgt hij vandaag toch volop de gelegenheid om zich vol overgave over die vochtige weekdiertjes te ontfermen. 

Door de enorme hoeveelheid waarmee deze beestjes zich momenteel in uitgestrekte vorm op het asfalt begeven, wordt het ook voor ons een echte slakkengang, want we komen nauwelijks vooruit omdat er om de drie meter wel een nieuw glibber-glanzend exemplaar, letterlijk voor het oprapen ligt.

Hierbij wordt er door ons wel op gelet dat hij zich beperkt tot nog gave exemplaren, want hij vertoont ook een sterke behoefte om door fiets- en autobanden geplette exemplaren als blubber van de weg te schrapen.     

Het liefst houdt ie er eentje in allebei de knuistjes, waarbij hij zich telkens opnieuw verrukt en verbaasd uitlaat over hun talrijke aanwezigheid en schijnbaar welwillende medewerking.

“ Nóg ‘n zellák.., nóg ‘n zellák !”

Uiteraard moet ie ze van ons ná bestudering en bewondering weer terugzetten, wat vooral neerkomt op een vorm van nogal onhandig weggooien, want de beestjes kleven erg aan de inmiddels zeer plakkerig geworden kinderhandjes .

Omdat hij tijdens deze vorm van intensieve natuurbeleving de neiging heeft om regelmatig met zijn mouw zijn drupneusje af te vegen, zien wij dat er op zijn hoofd en handen op den duur een transparante mix van twee soorten slijm ontstaat, zodat wij uiteindelijk om hygiënische redenen toch genoodzaakt zijn om een einde aan het kinderplezier te maken en maar weer binnenshuis te gaan.

Buiten blijven enkele her en der op de rug neergekwakte slakken duizelig of met hoofdpijn achter…

Ze vragen zich waarschijnlijk vertwijfeld af wat hen zojuist is overkomen, terwijl binnen zijn kleine handen in onschuld worden gewassen.