'Krijnsels'

Langzamerhand krijgen we de ‘kop d’r weer ’n beetje deur’ en vat ik moed, óók uit de beloftevolle uitspruitsels die de natuur – onverstoord zo het lijkt –   alweer voortbrengt in deze periode.

Ik schreef ‘zo het lijkt’, want het is toch vanwege de door de mens veroorzaakte opwarming dat voorjaarsbloemen zoals die heerlijke Narcissen, zo’n beetje een maand eerder in bloei staan dan pak-hem-beet vijftig jaar geleden. Maar dát vind ik dan ook weer niet zó erg, want ik word altijd een beetje vrolijk van deze aandacht trekkende lente-trompetten, die de blubberige bermen in de vaak saaie, grijze eind-februari-dagen dan toch maar mooi weten op te fleuren.

Helemaal warm word ik, wanneer er óók nog eens een keer zo’n kittig Heggenmusje op plaats wil nemen, terwijl ik de camera in de aanslag heb.

Onder een ogenschijnlijk betekenisloze laag van zwarte aarde en dood gebladerte kiemt meer verborgen leven. Piepkleine bolletjes vol groeikracht wachten nog op exact de juiste tijd om de eerste, frêle stengels en blaadjes aan zonlicht, wind en regen bloot te stellen.

En er zijn er meer die ‘de kop d’r weer deur’ hebben!

Ze hebben inmiddels knoppen gevormd en hoewel velen van hen nóg niet de echte schoonheid tonen, die diep van binnen zit opgevouwen zijn ze ook in dit stadium al om in te lijsten!