Kwetsbaar…
Het is al weer een tijdje stil geweest op dit blog. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik me er wel even weer toe moet zetten om de draad weer op te pakken na de stormachtige tijd waar wij in de afgelopen weken en dagen met elkaar doorheen gingen. Nog steeds zijn we wat beduusd van het ondergaan van een achtbaan aan gevoelens van enerzijds pijn en verdriet en anderzijds ook zóveel redenen om dankbaar te zijn. We beleefden de dagen op het scherpst van de snede tussen vrees en hoop, tussen vertrouwen en vertwijfeling.
Persoonlijk raak ik dan ook geconfronteerd met mijn eigen opvattingen en overtuiging. Want al die woorden en voorbeelden waarmee ik anderen ooit heb geprobeerd te bemoedigen, te troosten of te stimuleren, keren in zo’n periode als een boemerang bij mijzelf terug. Hoe ga ík dan om met al mijn vragen over volhouden, geloven en loslaten? Hoe zit dat met die ‘grazige weiden en diepe dalen’ ? Ik wil dolgraag naar die rustige wateren maar waarom nou éérst door die donkere tunnel? Waarom niet samen aan Zijn hand langs zonnige berghellingen, metéén naar die uitnodigende tafel? U bent bij me in het duister, maar waarom vrees ik dan soms tóch dat kwaad? Op de tast loop ik, hunkerend naar een bemoedigend klopje van die herdersstaf, dan toch maar door in geloof, óók als ik weinig troostends ervaar, mijn weg zoekend naar de zekerheid van wachtend licht en doorbrekend inzicht. Want ik wéét het…dát komt! Of in het hier óf in het later.
Naar fotograferen stond mijn hoofd ook niet echt, maar ergens in de afgelopen dagen maakte ik toch nog één foto waarvan ik denk dat dit wel aardig symbolisch staat voor het bovenstaande.
Zo’n kwetsbare vogel in de avondschemering, balancerend op de rondingen van een grillig gevormde tak waarvan het niet weet waar deze begint maar wel waar hij eindigt. Omkijkend naar wat was. Niet wetend wat komt. De zon is al gedaald en afgenomen in kracht. Nóg zijn er scherp omlijnde contouren maar ook die vervagen rap in het nachtelijk duister. Nog éven en er is alleen nog die onontkoombare lange, donkere nacht waarin het een keus heeft. Een optie om gedesoriënteerd rond te dwalen met het risico om zich stuk te vliegen of.. om stil te blijven wachten, te vertrouwen op dat éne moment dat zeker komt. Het ogenblik waarop de ochtend gloort, de hemel juicht, de zon breed lachend aan de kim verschijnt en het zijn vleugels weer uitspreidt voor de heerlijke glijvlucht naar het bevrijdend licht.
'Krijnsels' 
Lieve Krijn en familie,
Lees nu net pas je vorige blog. Gecondoleerd. Wat een immens verdriet. Ik begrijp heel goed je vertwijfeling en verdriet maar ook de dankbaarheid. In een situatie als deze gaan de emoties alle kanten op. Op een rouwkaart staat vaak, God heeft thuisgehaald…. Ik ben er van overtuigd dat God Evi heeft thuis gekregen. Wij mogen inderdaad ervan uit gaan dat we elkaar terugzien op de grote dag. Ook Evi is er dan. Dat jullie haar zo graag hadden zien opgroeien staat daar los van. Het gemis zal er altijd zijn en blijven. Rouwen doet iedereen op z’n eigen manier en tijd. Daar zitten geen grenzen aan ,wat mensen ook zeggen. Ik wens jullie en de ouders van Evi God’s kracht en nabijheid toe. In gedachten sla ik m’n armen om jullie heen.
Liefs Gerda
We zijn in gedachten bij jullie. SHALOM
Mijn hart gaat naar je uit. Niets gebeurt zomaar! Een lichtend wezentje kwam naar jullie toe. Gaf je de gelegenheid om haar lief te hebben. Eventjes maar want werd op een andere plek verwacht. Een mooie Lichtplek van waaruit zij nu over jullie allemaal waakt, helpt en beschermt. Want, zo klein en nietig op aarde binnen de enge grenzen van een lichaam, zo indrukwekkend groots in de Hogere Sferen. Van daaruit wordt alle hulp en kracht naar de aardse familie gezonden. En heel veel Liefde.
Weer mooi omschreven Krijn, hoe een rouwproces zich stukje bij beetje in jouw leven zich ontvouwt.
Daarom zo mooi, dat je de puurheid en kwetsbaarheid ervan kan uiten, en anderen hier deelgenoot van durft maken.
Want zoveel mensen gaan vaak in stilte en in eenzaamheid door een achtbaan van emoties en diepe rouw.
Respect hoe jij ermee omgaat en wat jij nu ervaart en doorleeft op papier zet.
En ook al weet ik dat woorden van troost nu niet zullen helpen. Vertrouwen hebben en houden is het enige wat in mij opkomt.
Mocht je iets nodig hebben, je weet ons te vinden.
Heel veel liefs ❤️