Dág Evi ! ..
Het eerst blog in het nieuwe jaar is er eentje met een verdrietige toonzetting.
Twee dagen na Kerst kwam ons kleinkind-meisje Evi ter wereld. Een prachtig klein mensje, maar geboren met een ernstige hartafwijking in combinatie met het ’t Down-syndroom.
En.. evenals wij drie jaar geleden haar nichtje Annelin na enkele dagen moesten laten gaan, was ook het prille lichaampje van dit kindje niet opgewassen tegen alle dreigende beperkingen die deze ziekte meebracht.
Kort, té kort duurde de knijpkracht van haar vingertjes.
Té zwak bleek uiteindelijk de slagkracht van haar hart.
Ik kan geen woorden vinden, die ons gevoel kunnen beschrijven.. misschien maar gewoon de tekst laten zien waarmee wij onze familie- en kennissenkring hebben ingelicht..
“ Onze Evi,
voor altijd deel van ons gezin
Gleed, net als destijds Annelin
stilletjes de hemel in … “
Zo hebben we dat ervaren. Dat ze deze wereld waar ze té hard zou moeten hebben vechten, mocht verlaten om voor altijd in vrede bij Hem te zijn. Maar wat hádden we haar graag nog bij ons gehouden..
Wij zochten en zoeken steun en troost als gezin bij elkaar en vinden dat sámen, ondanks al onze menselijke ‘wat-is-de-zin van en waarom’-vragen, toch in ons geloofsvertrouwen in de Ene, de Eerste en de Laatste!
Gisteren hebben we afscheid genomen van haar lichaampje, op een prachtig plekje tussen hoog, ruisende bomen op een natuurbegraafplaats. Gevoelens van ontroering, intens verdriet, dankbaarheid én blijdschap drongen zich beurtelings en overweldigend aan me op..
Bewondering ook voor haar dappere papa en mama en intense blijdschap over haar broertje Pepijn dat ons daar – van geen zorg en kwaad bewust – vrolijk brabbelend attent maakt op de aanwezigheid van bomen en vuur, van ‘ boo en au’..
Ja ’t is zeker ‘Au! ‘ Erg ‘Au!’ Het vuur van verdriet dat schroeit en blakert.
Maar ook de vlam van hoop die het hart verlicht en verwarmt. In die hoop en verwachting gaan we samen verder. Met geraakte, dankbare harten voor wat Evi in die twee korte dagen tóch aan ons gaf.
Haar kleine voetjes hebben nooit de aarde mogen raken, maar ze laat in onze harten een onuitwisbare afdruk achter. Een dierbare herinnering aan dat kostbaar geschenk dat we hebben terug gelegd in de handen van Hem die éénmaal ons weer zal doen herleven én samenbrengen.
Dág lieve Evi !
'Krijnsels' 
Woorden schieten te kort en toch ook weer niet want je woorden dragen troost, liefde en verbondenheid met elkaar en met de Eeuwige. Dankjewel Krijn en Janneke. Hartelijke groet, sterkte en nabijheid…
Lieve Krijn en Janneke, het is ongelooflijk hoe vol moed en vertrouwen jullie (opnieuw) met dit grote verlies omgaan. We leven zò met jullie mee en wensen jullie alle mogelijke kracht en troost toe van die Ene.
Alle liefs, Henk en Ineke
Wat ongelooflijk mooi beschreven Krijn.
Je hartepijn, je bewondering, je tranen, je moed, je kracht, de pijn van het verlies van beide kleindochters en daarbij ook nog het verdriet van je kinderen. Het samen dragen van dit verdriet is eigenlijk te groot voor een vader met zijn gezin .
Maar jouw vertrouwen in onze Hemelse Vader laat mij zien dat God zich ontfermt over jou en jouw gezin en dat Hij jullie onderdompelt in Zijn Liefde.
Mijn broer en zus, ik leef met jullie mee.
Carolien v H
Mijn hart gaat naar jullie uit, ouders en grootouders.
Het mysterie van de dood blijft ongrijpbaar voor ons, mensen.
Doch Evi en Annelin lieten iets achter bij jullie.
Zij drukten hun stempel van Liefde in jullie harten.
En begeleiden jullie vanuit hogere sferen.
Hun Liefde en steun is eindeloos.
Vanuit de kracht van hun smetteloze ziel
Houden zij van jullie
Lieve Krijn en Janneke, heel veel kracht, nabijheid en troost gewenst voor jullie en jullie kinderen.
Ga met God want Hij zal met je zijn.
Lieve Krijn en Janneke, dat jullie dit samen kunnen dragen, wetenende dat jullie Hemelse Vader dicht bij jullie is. Lieve groetjes JG en J.
Lieve opa en oma van Evi,
Heel veel sterkte om dit samen te dragen.
Liefs Eddie en Els 🌸