'Krijnsels'

Het heeft even geduurd maar we zijn er weer! 

Ook het schrijven van een nieuw blog liet wat langer op zich wachten en dat heeft alles te maken met de gevolgen van de twijfelachtige eer waarmee ik mij als  ‘Blundermans’  al jaren door het leven pleeg te slepen. Wat het precies bij mij is kan ik niet duiden.  Een structureel concentratieprobleem? Kortsluiting in de prefrontale hersenkwab? Een stoornis in de impulsregulatie? Of gewoon een vorm van stompzinnige suffigheid. Dát zal het zijn.

Laat ik beginnen met het feit dat we een viertal fantastische vakantieweken achter de rug hebben waarin we ons vergaapten aan de weidse schoonheid van achtereenvolgens Luxemburg, Oostenrijk, Hongarije, Kroätie en Zuid-Duitsland. Wat had ik dan ook graag een blog geschreven waarmee ik de vele vogel- en vlinderfoto’s kon verluchtigen met beelden van heerlijke vergezichten, diepblauwe zeemondingen, prachtige baaien en zondoorstoven dorpsgezichten van de met mijn Iphone gemaakte groothoekopnamen. Helaas! Ze zijn er wel, die tientallen prachtige panoramafoto’s maar ze bevinden zich onbenaderbaar op zoiets als een hevig gecorrodeerde microchip!  Voel je al nattigheid?

Het zit zo..

Op een van de warme dagen in de voorlaatste week aan de Kroätische kust, hadden we bedacht om een paar uurtjes te snorkelen in zo’n paradijselijk Robinson Crusoë- baaitje vlak bij de camping.

Omdat het me zo leuk leek om dan ook wat onderwateropnamen te kunnen maken had ik daartoe mijn kleine Go-Pro-(onderwater)camera meegenomen en wierp ik me –  na de broodnodige insmeerbeurt – dan ook meteen gretig en ongeduldig in het azuurblauwe vocht. Prachtig hoor! Okay, het is dan niet de tropische kleurenpracht van de Caribbean, maar wat een schitterende onderwaterwereld krijg je dan toch voor ogen.

Enfin..ik dobber daar als een kind zo blij rond en knip het ene plaatje na het andere waarvan ik geen idee heb of de foto’s lukken maar ik vermaak me kostelijk en kom na een klein uur rillerig nat op het kiezelstrandje waarbij Janneke me attendeert op een plakkaatvormige knobbel in mijn zwembroek op mijn dijbeen. ‘Wat héb je daar?’

Tsja..en dan wil ik wel even door de grond zakken. Klets mij meermaals met vlakke hand tegen mijn voorhoofd, maak mijzelf weer eens voor allergrootste druiloor uit en verwens mijn niet aflatende slordigheid . Druipend van Zeer Zout Adriatische Zeewater komt namelijk de Iphone tevoorschijn die ik in de diepe zwembroekzak had gestopt onder het motto van..’die zal ik er straks vóór het te water gaan wel even uithalen ’.  Nou ja..

Vanaf dat moment tot nu toe heeft het vernuftig apparaat ondanks alle verwoede pogingen geen enkel teken van leven meer gegeven. En wat erger is..alle bestanden zijn in de I-Cloud ( een soort digitale bewaar-wolk waarvan het doorgronden mijn verstand verre te boven gaan) behouden gebleven behalve ..alle daarmee in de afgelopen 10 jaren  gemaakte foto’s!! Ze zijn compleet foetsie en komen ondanks de verwoede en volhardende pogingen van de reparateur niet boven water. Op een of andere manier is vorig jaar bij het omzetten van de diensttelefoon naar de mijne, iets niet aangevinkt wat wel had gemoeten, met dit desastreuse gevolg. Als ik dit zo schrijf klinkt het allemaal redelijk dramatisch en ben ik me best bewust dat dit onder de categorie ’klein leed’ valt in relatie tot de echt erge dingen in het leven, maar toch ben ik oprecht verdrietig van het verloren gaan van al die honderden opgeslagen herinneringsbeelden.

Inmiddels is de telefoon vervangen door een ander exemplaar en het wordt dan ook tijd om de overige beelden van flora en fauna hier te tonen want dit is ten slotte een foto-blog en geen schrijfmedium.

Ik beperk me hierbij deze keer dan ook tot een tekst in staccato en een selectie van de opnamen van de wat meer bijzondere diersoorten in volgorde van de bezochte bestemmingen:

Allereerst één foto van een prachtige Beekjuffer genomen aan de oever van een dromerige rivier bij een kleine camping in Luxemburg waar we de eerste dagen  vanwege het heerlijke weertype  vertoefden.

Daarna reisden we lang en dwars door Duitsland, naar Wenen om precies te zijn, waar we een korte city-break van twee dagen hielden om met de fiets deze schitterende Donau-stad van Strauss-Hausen en Sissie-Paleizen te verkennen. 

Waarna we doorstaken richting Tiszagyenda in Hongarije, waar ik een speciaal vogelfotografie-weekje had geregeld, waarbij ik elke morgen vroeg uit de veren ging en een aantal vogelsoorten voor de lens kreeg die ik in eigen land niet gauw zal ontmoeten. Ik laat even de highlights er van zien..

Allereerst een paartje Grauwe Klauwieren, dat ik zó vanaf onze tentplek kon vast leggen. We vinden ze zeker ook wel in onze eigen contreien maar ik heb er nog nooit een fatsoenlijke opname van mogen maken..

En uiteraard ontbreekt ook de Hop niet! Vlak bij de camping was een paartje Hoppen opnieuw in broedstemming geraakt en met name het mannetje kwam regelmatig een kijkje bij de nestopening nemen..

Hier heeft hij een vette emelt meegenomen om het vrouwtje mee in te palmen, waarbij de kopveren nog plat liggen.

In opgewonden toestand zet ie zijn indianentooi op en daar heb ik speciaal even op gewacht..

In een boshut fotografeerde ik onder meer een drinkende Draaihals. Een kleine spechtachtige vogelsoort voorzien van een heel fraai soort camouflagepak..

Maar ook een Zomertortel en een Nachtegaal waren van de partij ..

De dag daarop mocht ik mee met een vaartocht in een kleine boot door de kreken van en over het Tiszameer, waarbij ik enkele kenmerkende soorten uit die bijzondere watervogelwereld kon portretteren..

De Ralreiger..

De Kwak…

Purperreiger..

Grote Karekiet

 

Daarnaast was ik best blij met deze opname van twee zonnende Europese Moerasschildpadden!

Heel erg in mijn nopjes was ik ook met de beelden die ik een dag daarna kon maken van een paartje Europese Scharrelaars dat voor mijn lens kwam poseren met hun uitbundig in blauw en turquoise gekleurde verenpakken..

Helaas bleek de broedwand van de kolonie Bijeneters op het moment dat ik daar was verlaten omdat de jongen waren uitgevlogen en moest ik het doen met een verre opname van zo’n kleurrijk exemplaar op een lelijke elektriciteitsdraad.    

Van de Hongaarse Poesta had ik me qua sfeer uiteindelijk wel wat meer voorgesteld, maar het landschap deed me aan de Veenkoloniën denken. Wel is de natuur en de dierenwereld daar nog op een ouderwets niveau waarvan wij hier in Holland alleen maar kunnen likkebaarden.

Na een kleine week vervolgden we onze reis, maakten een wijde bocht richting Kroatië en belandden we na een overnachting in Zagreb uiteindelijk op een kleine camping in het noorden van het schiereiland Krk, waar we tien dagen met onze tent op een droomplek stonden met direct uitzicht op de diepblauwe zee en de bergen van het eiland Cres.  

 In de top van een boompje voor de tent verscheen regelmatig een Cirlgors met voedsel voor de jongen..

Daarnaast fotografeerde ik er tijdens de wandelingen de Koningspage…

De Balkanhagedis…

en

Zonnende Rugstreeppadden..

Aan het eind van onze Kroatië-trip trakteerden wij ons nog op een soort water-safari in de Losinj-Cres Archipel waar we met een bootje vol foto-toeristen een paar uurtjes op zoek gingen naar Tuimelaars, een dolfijnensoort waarvan er zo’n tweehonderd daar in de Adriatische zee vertoeven. Ze waren er wel! Maar in een nogal stuiterend bootje vol voornamelijk in de weg staande mensen lukt het me nauwelijks om een goede foto te maken. Vooraf had ik prettige scenario’s voor ogen van langdurig, rechtop in het water staande Flippers die grote gracieuze salto’s zouden maken, maar in werkelijkheid kwamen ze maar heel af en toe naar de oppervlakte en waren al weer ondergedoken voordat ik goed kon focussen. Enfin, twee bewijsplaatjes heb ik wel en het was absoluut een geweldige belevenis!

Als doorreis- en slotbestemming kozen we voor een kleine camping ergens in de Ober-Pfalz in Beieren vanwaar uit we heerlijke fietstochten in de stroomdal-landschappen rond Regensburg en Neumarkt maakten.

Achter de camping struinde ik in de vroege ochtend rond in een fantastisch natuurgebiedje waarbij ik werd opgewacht door een reegeit met haar kalfjes, die ik als bonus meekreeg op de foto..

Maar mijn hoofddoel die ochtend was toch wel gericht op het maken van macro-beelden van vlinders die daar – bedekt door ochtenddauw – aan de halmen hingen en wachtten tot de zon ze zodanig had verwarmd dat ze weer de vleugels uit konden slaan.

Dat zijn dé kansen om ze van dichtbij te kunnen benaderen en deze fragiele schoonheden in laag licht en zondoorschenen te kunnen vastleggen.

Achtereenvolgens..  Het Dambordje  ( Of het wat in het Duits wat duurder klinkende ‘Schachbrettfalter’’ )     

 en een Kleine Parelmoervlinder..

Zo! Het is al met al een heel lang verhaal geworden, waarbij ik me voor de leesbaarheid maar heb beperkt tot enkele diepte- en hoogtepunten van mijn wedervaardigheden. De eerlijkheid gebiedt mij om óók niet geheel onvermeld te laten dat ook de Duitse campingeigenaar kennis heeft mogen maken met een van mijn klunzige kanten, daar ik tijdens een achteruitrij-manoeuvre nauwkeurig de leiding van een water-tappunt doormidden wist  te knakken waarbij door mijn toedoen een klein veldje onder water kwam te staan. Enfin, het is allemaal geregeld en in der minne geschikt en het leek me dan ook te ver gaan  om hem bij wijze van verontschuldiging nog eens te wijzen op het feit dat lang geleden er  bij óns ook wel het een en ander is stuk gemaakt en onder water gezet.   Zand darüber!

Inmiddels zijn we al weer een dikke week thuis en doet het voor ons wat vreemd aan om weer terug te zijn terwijl de schoolvakanties hier nog moeten beginnen. Mocht het de Repairshop toch  nog lukken om de foto’s terug te halen dan komen die in een volgend blog nog aan de orde, maar die kans is echt heel klein.

Mogelijk dient mijn stunteligheid dan ook nog een doel wanneer ik nog een belangrijke tip mag doorgeven voor alle meelezende mobiel-fotografen;  check altijd je vinkjes!