Waarom doe ik dit eigenlijk? …

Sinds een paar maanden heb ik me op een nieuw hobby geworpen. Alsof ik nog niet genoeg zou hebben…

Ik boetseer en knutsel vogelbeeldjes ( of – sculpturen, dat klinkt wat artistieker) in elkaar.

Uit superlichte boetseerklei kneed en masseer ik hun ranke lijfjes en vleugels alsmaar opnieuw totdat het er echt op gaat lijken. Met behulp van takjes, stokjes en ijzerdraadjes pieterpeuter ik net zo lang totdat pootjes, grasjes en andere ragdunne onderdelen zo levensecht mogelijk over komen, zodat er een zo natuurgetrouw mogelijk vogeltafereel is ontstaan.  De ene keer als miniatuur, de andere keer op ware grootte nét hoe ’t me uitkomt. ’t Swait stait mie d’r sums van veur de kop!

Maar ik héb ik me er toch een plezier in!  Oneindig zijn de mogelijkheden en variaties aan houdingen en entourage die het gevederde volkje me op dit punt biedt.  Want ik ben gek op vogels, maar dat wist je al!   Ik raak niet uitgekeken op hun onvoorspelbaar gedrag, hun sierlijk beweeglijke aanwezigheid en hun kleurenpracht. Van huis uit kreeg ik dat als kind al mee vanuit mijn vaders genen en tot op de dag van vandaag haal ik daar nog diepe voldoening uit.    

Met mijn geliefde sprak ik laatst nog over die levenslange ‘drive’ om steeds maar weer nieuwe aspecten in de vorm van zelfgemaakte liedjes, gedichten en beelden te etaleren voor de mensen , waarbij zij aangaf zelf ook graag leuke, mooie, lieve en lekkere dingen te maken maar dat zij het niet zo nodig achtte om dit ook nog eens wereldkundig te moeten maken. En dat is zo, zo is ze en het siert haar.  Maar het confronteert mij ook.. want waarom doe ik dit nu echt?

Zoek ik applaus? Vis ik naar complimentjes? Wil ik aandacht? Hoe komt dat exhibitionistische trekje in me? Goed om zo eens even aan ’n stukje introspectie te doen.

Helemaal duiden kan ik het niet maar aarzelend kom ik tot de voorlopige conclusie dat het bij mij vaak gaat om een soort kinderlijke onbevangenheid die mij op de kleuterschool na het vervaardigen van elk kliederwerkstuk al liet uitroepen  “Kijk een juf, wat mooi hé!!”

Een soort ongefundeerd en nog onbeschaamd vertrouwen dat de ander het óók vast prachtig zal vinden. Vaak is dat het geval, maar dat pakt regelmatig ook anders uit. Dat zij dan maar zo..ik beleefde er plezier aan.

Hoewel niets menselijks mij vreemd is en ik altijd warm word van ieders positieve feedback, kan ik eerlijk zeggen dat mijn belangrijkste drijfveer wordt gevormd door de beleving van de schoonheid van de schepping zélf !   Een kinderlijke verwondering. Of noem het ontroering. Of gaat dat weer te ver?     De natuur voelen , ervaren, zien, horen en ruiken en dit dan met beelden zo proberen over te brengen dat ook de ander het moment even meebeleefd!  De echte bewondering, geuit in het ‘mooi  hè?’  gaat uit naar de Schepper van de creatie zelf. Hoe ging dat lied ook nog maar? ‘U bent de Maker, ik ben de klei’.  Ik geef slechts een subjectieve en altijd onvolmaakte projectie door van de geschapen perfectie van de natuurwereld rondom ons en ..dat is een heerlijk voorrecht om te mogen doen!

Enfin.. zo komen we uiteindelijk ook weer terecht bij die kleiwerkjes van me, waarvan  ik er  dan toch maar wat laat zien door middel van deze digitale uitlaatklep.. 

6 thoughts on “Waarom doe ik dit eigenlijk? …

Reageren? Graag ! Schrijf hier onder ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s