Als een kind…

Het jaar 2020…eentje om maar gauw weer te vergeten, hoorde ik iemand zeggen.

Tja, als dát zou kunnen, gewoon vergéten. Uit je hoofd wissen die 365 dagen vol pandemie-gerelateerde ‘downs’ en in dat opzicht weinig ‘ups’. Wég met de herinneringen aan de pijnlijke momenten van persoonlijke zorg, diep verdriet, leegte, gemis van geliefden.

Even je hoofd leeg maken, drie maal schudden..de blik op oneindig en vérder maar weer over de drempel van het nieuwe jaar. Als dát zou kunnen.

Maar dat gáát niet en moet ook niet.

Memoreren, gedenken, stilstaan, herbeleven….ze zijn allemaal nodig in het verwerkingsproces van een mens om verder te kunnen in het leven. Soms kan het gemoed er weer even van volschieten, welt er een traan op, schrijnt het zo.  Proef je het bitterzoete mengsel van de smaak van gemis en dankbaarheid tegelijk. Herinnering aan het wanhopig naar houvast zoeken op de  ‘rollercoaster’ tussen hoop en vrees’, tussen gelovend bidden en vertwijfeld vertrouwen.

Maar het leven is dit jaar óók dankbaar terugzien. Vieren zelfs!  Omdat er hoop is!

Omdat er zoveel is dat blijft. Dat groeit. Dat mooier, béter wordt dan dat het ooit was..

Omdat het leven voor ons allemaal een belangrijk doel kent namelijk ‘lief hebben en geliefd worden.’

Omdat het geluk óók te vinden is in de kleinste dingen in ons bestaan.

Gistermiddag tuimelden dit soort emotie-gedachten door mij heen toen ik samen met mijn allerjongste kleinzoon de hand legde aan een belangrijk grond- en waterbouwkundig project dat met behulp van graafattributen en zeefmolens vorm kreeg midden in een enorme regenwaterplas op de laan naast het fietspad vlak bij ons huis.

Kijkend naar een kind…

Dat volledig op gaat in het ‘zinloos’ dragen van water naar zee.

Doorweekt, bespét..en met snottebelletjes die als lamspoten traag uit zijn neusje zijn komen sluipen..

Met vuurrode konen en ijskoude knuistjes, die  – alsmaar scheppend –  van geen ophouden willen weten, waadt hij onbevangen door het grijze water op zijn soppende laarsjes.

Geen tél denkend aan het risico op struikelen,  een vloedgolf, pijn, schrik en daarop volgende tranen. 

Niet bewust van uur en tijd. Van dag of jaar. Van zorg of moeite…

Alleen het vertrouwde besef van mijn aanwezigheid.  

Dat er Iemand bij ‘m is, die ‘m straks wel weer zal troosten en mee terug zal nemen..

Drágen het liefst..

Over de drempel van een veilig huis..

naar een droge broek, een warme oliebol, een bekertje sap…

Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht, ik durfde niet.

Want hoe zou ik mij vergissen, als U mij de keuze liet!

Wil mij als een kind behandelen, dat alleen de weg niet vindt

Neem mijn hand maar in Uw handen en geleid mij als een kind.

8 thoughts on “Als een kind…

  1. Moi Krijn, wat een heerlijke foto. Zo herkenbaar. Wij wensen jullie allemaal een goed 2021, maak mooie herinneringen met vooral ups en weinig downs. Lieve groet van Hans, Gerda, Jeroen en Nienke

  2. Schrijven over pijn en verdriet,
    is zo troostend omdat niemand jou ziet.

    Het gaat dieper dan de zee, hoger dan lucht.
    De lezer voelt jou diepe zucht,

    en legt jou aan het hart,
    het leven voelt immers zo verward,

    Maar luka is blij,
    met zo’n opa aan zijn zij.

    Gedragen op de arm,
    straks weer thuis, veilig en warm.

    Soms ben je even de weg kwijt
    Maar God draagt jou echt altijd.

    Carolien

Reageren? Graag ! Schrijf hier onder ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s