Mei-zoentjes…

Al eens eerder maakte ik op deze plek gewag van het feit dat ik over een vrij groot gazon beschik, dat eigenlijk die naam niet waardig is. Het schijnt nog niet eens zo heel vele jaren geleden door een hovenier te zijn aangelegd en of het aan het diens gebrek aan vakmanschap heeft gelegen of aan de belabberde verzorging nadien van de voormalig eigenaar, ik weet het niet maar het is meer een soort wild weitje geworden, waarin woekerend mos alsmaar meer de overhand krijgt en talloze bloemetjessoorten er na ieder maaibeurt weer een bonte lappendeken van weten te maken. Eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg.  Tuurlijk, het zou allemaal eens grondig gerenoveerd moeten worden, geverticuteerd of opnieuw ingezaaid. 

Máár dit heeft toch ook wel wat hoor…

Ik tel in de gauwigheid toch gauw een tiental verschillende bloemsoorten, waaronder 3 klaversoorten, havikskruid, hondsdraf, drie-kleurig viooltje, boterbloem, weegbree en heel, héél veel madelief!

Gistermorgen was het weer zover, er moest gemaaid worden en dan heb ik, bij het aanschouwen van dat fleurig tuintapijt  toch altijd even dat gevoel van ….jammer zeg!  Het is dat ik aan de ene kant een nette, onderhouden aanblik rondom huis en haard wel op prijs stel ( ‘ik wil gain proat hebben’), maar anderzijds; wat geurt, kleurt en gonst het toch prachtig in mijn bloemenweide.

Talloze honingbijtjes en pyamawespen patrouilleren zoemend over de volop bloeiende ‘botterbloumkes’,  en tussen de madeliefstengels wemelt het van klein leven.

En dan sta ik daar,  zomaar met het startkoord van de machine al in de aanslag, om dreunend en stampend, in ruim één uur korte metten van ongeveer anderhalf centimeter maaihoogte te maken met alles wat daar groeit en bloeit.

Weet je wat, ’t is zaterdag.

Ik heb alle tijd en haal eerst de foto-tas te voorschijn om even later op de knieën te breken en met mijn neus laag bij de grond nog éven fotografisch te genieten van al dat moois dat ik zo meteen wreed met flitsende messen ga kortwieken.

Nou ja..die bijen maken wel dat ze wegkomen en ik weet dat wanneer ik vandaag heb gemaaid, mórgen al weer de eerste madelieven dapper de witte kopjes zullen opsteken, want als er één soort vastberadenheid en veerkracht toont dan is het zeker de ‘Bellis perenis’, ook wel mei-zoentje genaamd.

En van mij mógen ze hoor! Oók in mijn ‘gazon’ !

Reageren? Graag ! Schrijf hier onder ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s